چند روز پیش توئیتر را بالا و پایین میکردم که دیدم نوشته بود: "گوشه امن تو کجاست؟" و من گشتم به دنبال گوشهی امن.
نه که نباشد یا نداشته باشم، اما نمیدانستم گوشهای از زندگیام هست که در غم ها ناخودآگاه سراغش میروم و مدیونش هستم.
اول از همه به گوشه اتاق و "تقریبا" توی کمد دیواری فکر کردم، همانجایی که صبح تا شب، شب تا صبح، بالش به بغل نشستهام. اما اینجا گوشه امن من نیست، اینجا گوشهی "روتین"م است.
گوشهی روتین مثل دمبل روتین است، ملیحه_مربی باشگاه_میگوید: دمبلیو بردار که باهاش "راحتی" و باهاش "ارتباط" میگیری، نه سنگین باشه، نه سبک.
وقتی دمبل را بلند میکنم به طبع خوش نمیگذرد حتی اگر دمبل روتین باشد، اما این "روتین بودن" این درد و رنج عضلات را برایم حداقل کمی قابل تحملتر میکند.
این گوشههم پناه گاه من نیست، اما باهم دوستیم. "باهاش راحتم و ارتباط میگیرم".
فکر که کردم دیدم گوشهی امن من جایی نیست، پشت میز نیست توی کافه یا پارک نیست، حتی کمد دیواری و کنج اتاق هم نیست.
گوشهی امنم در ذهنم و کنارهای از افکار است. همانجایی که وقتی در پینترست میگردم مغزم قفل میکند و پس از آن آرامش است و صدای دریا و عطر ملایم غذای مامانبزرگ.

پر از رنگهایی که آفتاب از شیشههای رنگیِ خانه مادربزرگ روی فرش پاشیده. میدوم و روی رنگها میایستم، گرمای خورشید در تمام تنم میدود و من هم همین موقعها صدا میزنم: مادری! گشنمهههه
مامانبزرگ آرام میخندد و سفره را به دستم میدهد که پهن کنم، قاشق میآورم کنار مادر بزرگ دور سفره میشینیم و باهم غذا میخوریم.
اینجا گوشهی امن من است، جایی که هنوز مادری هست و غذاهای خوش بو درست میکند، مامان را دعوا میکند که چرا من را دعوا کرده، برایم بستنی میخرد و بهم خیاطی یاد میدهد.
این گوشه؛ امن ترین، آرام ترین و پر مهر ترین کنجی از زندگیست.
گوشهی امن تو کجاست؟