صبح که بیدار میشوم صورتم خیسِ خیس است، چشمانم پف کرده، درد میکند، و من بازهم تا صبح اشک ریختهام.
کابوس ها به معنای کلمه دیوانهام کردهاند. شب تا صبح در مغزم جاری میشوند و جلوی چشمانم رژه میروند. سیاهی و درد خالص است، قلبم را هدف میگیرند که تند بتپد.

قلبم که تند تپید میدوند که چشمانم را درد بیاندازند. کابوس ها شب تا صبح و حتی صبح تا شب سوار بر دوشِ من روزم را، حالم را، خنده و گریهام را سنگین و سنگین تر میکنند.
آخر روز که میشود، وقتی به پشت دراز میشوم، ته ته دلم خنک میشود که شاید ذرهای از این کابوسهای نامرد انتقام گرفتهام.
شب که میشود قبل خواب به خودم میگویم:«نه! نباید اشک بریزی». و میخوابم تا صبح قطرهای اشک نمیریزم، اما کل روز سرم به حدی درد دارد که «کاش اشک میریختم».
از شب مذکور تا شب جاری دیگر اشک نریختهام اما «کاش اشک میریختم».