بعضی روزها دلم میخواهد زانوهایم را بغل کنم و لحظه لحظهی زندگیم را به او و حرفهایش بیاندیشم، که چه زیبا حرف میزند، که عجب صدایی دارد، که چقدر با تمام جان و تنم او را میخواهم.
+ تو فقط حرف بزن تا من بشنوم.
گاهی حس میکنم وقت کم دارم برای از او گفتن و به او فکر کردن و با او بودن. وقتی از او و از مهرش به خودش میگویم، به وضوح عجز کلمات و به تبع آن بال بال زدن افکار و سخنانم را میبینم.
+من تک بعدیام، عشق و مهر تمام من را تصاحب کرده، نمیتوانم از تو به خودت بگویم.

ندیدن و دوری به خودیِ خود آزار است. چه دوست دور باشد چه دشمن، چه آرزو باشد چه رویا، اما دوری و ندیدن و نشنیدن از اویی که با تمام وجود میخواهیاش مرگ است. بیشتر از مردن نباشد کمتر نیست.
+دلم برایت به قدر مورچه شده، مورچه دارد جان میدهد.
بادبادک گیج/۱۶ام خردادِ ۱۴۰۱