هرچند، حاشیه و به قولی "دراما" و فشار و اضطراب خیلی احترامی به خواسته من نمیگذارند و جفت پا میپرند دقیقا روی تلاشهایی که برای زنده ماندن میکنم.
من هم که در پی همان "تلاش برای زنده ماندن" مجبورم با تک تک اینها سر کنم. سر کردن که چه عرض کنم...
سعی میکنم تا از اینها فرار کنم و ببینم بعد چه پیش میآید. پس گوشه اتاق دراز به دراز میفتم، به امید اینکه این هفته به سلامت بگذرد.
نگرانیها و غصههای مامان را به چشم میبینم ولی من، حالا در سوم تیر ماه، در شرایط فعلی، در نیمه هجده سالگی و در بی فایدهترین نمونه از خودم، سر پا ترین و خوشحال ترین گزینه ممکنام.
از اینکه کم تر گریه میکنم هم راضیام هم ناراضی. گریه که میکردم مغزم خودش را درمان میکرد و به خودش میرسید، خودش را ترمیم میکرد و به تبع آن من هم خوش حال تر از پیش میشدم.
اما حالا که کم تر گریه میکمم انگار مغزم هشداری برای موقعیت اضطراری دریافت نمیکند و دست به ترمیم نمیبرد. ولی از طرفیهم چشمانم استراحت میکنند، راضیم.
چند روز گذشته خیلی سعی کردم از گوشی و آدم ها دور باشم که غصه به کسی ندهم، اما حوصلهام به قول معروف "کف" کرد.
چند روز آیندههم وضع همین است و شاید یک سال آینده هم، اما به فاصلهی که نیمه تیر تا مرداد امید دارم. و آدمی به امید زنده است و مأموريت من هم "تلاش برای زنده ماندن" است.

دلیل زندگی جدید هم پیدا شد، فاصلهی نیمه(تقریبا نیمه) تیر تا مرداد.
احسنت فاطمه