ساعت ها به گلِ روی میز زل میزنم و به قدر هر آنچه تا به حال اندیشیدهام، فکر های بی اساس میکنم.
افکارم ته ندارد، همه از یک جای مبهم شروع میشوند و در جایی که من دوستش ندارم میایستد و زجه میزند. و من آنجایی که نمیپسندم را صدها بار جلوی چشمانم میبینم.
جلوی چشمانی که دو دو میزند و اشک میریزد و میترسد و سرخ میشود. و درد و رنجش را میچشم و دیگر نمیخواهم تجربهاش کنم. احتمالا تجربهاش در دنیای حقیقی و خارج از مغزم که به دنبال بقاست، بسیار سخت تر و طاقت فرسا تر است.
به گلِ روی میز میگویم: اگر در واقعیت سخت تر باشد چه؟
میدانم که سخت تر است ولی به گل نمیگویم.
اگر بفهمد باز گریه میکند چشم هایش درد میگیرد، حوصلهاش را ندارم.

گاهی ترجیح میدهم همین حالا، در همین نفس، در همین ثانیه دنیا به آخر برسد که من به آخرِ خودم، همانجایی که میگویم روزی صد بار تکرار میشود و من با هر مرتبه هزاران باز میمیرم رخ ندهد.
گل مدام در گوشم میخواند که این تهِ خود خواهی است ولی نه!
بنظرم هیچ هم خود خواهی نیست.
من میخواهم دنیا همینجا در همین لحظه از هم بپاشد.