سه سالهام، برای اینکه مامان و بابا را ببینم باید سرم را خیلی بالا ببرم. گاهی مامان مینشیند روز زانو هایش که من گردنم را به زور به عقب نکشم.
گریه میکنم که برایم لباس آستین پفی بخرند که مثل سفید برفیِ توی کتاب بشوم. بابا میگوید: خب بذار بگیره. خیلی از حرف بابا خوشحال میشوم و نا خودآگاه سمت او میروم و پایش را بغل میکنم.
مامان میگوید:من میدونم این لباس رو دو بار هم نمیپوشه. از مامان ناراحت میشوم و توی دلم با او قهر میکنم.

زور فاطمهی سه ساله، دختر بابا چربیده و لباس را از همان مغازه میپوشم. تا پایم را داخل خانه میگذارم از خستگی احساس ضعف میکنم، مامان میفهمد و به بابا میگوید که کمکم کند بروم بخوابم.
بابا نمیآید، من لوس میشوم و همانجا سر جایم دراز میکشم و خودم را به خواب میزنم. مامان میآید بالا سرم و با خنده میگوید:بچهم با لباس خوابش برد، گوشیو بیار ازش عکس بگیرم.
حالا هجده سالهام، از مامان و حتی بابا بلند ترم. دیگر مامان روی زانو هایش نمینشیند که هم قد بشویم. حتی زانو هایش یک عالم درد دارد.
گریه میکنم که چرا به من باور ندارید، اعتماد ندارید، من بچهی سه ساله نیستم. مامان میگوید: صد ساله هم باشی بچهی مایی، چه بخوای چه نه. بابا میگوید: ولش کن نمیفهمه. این بار نه پای بابا را بغل میکنم نه توی دلم با مامان قهر میکنم.
مامان در اتاق را باز میکند غر میزند و از او خواهش میکنم که برود که اگر بشود دو خط درس بخوانم،که فردا کم نگیرم، که دو هفته بعد کارنامه پایانی را آینهی دق من نکند. زیر لب چیزهایی میگوید و میرود.
با بابا دو سه روز است حتی سلام نکردهام ولی انگار مهم نیست. امروز نه با کسی قهرم نه از کسی خوشحال همین گوشه نشستهام و سعی میکنم حرفی نزنم که مامان بغض کند یا بابا عصبانی بشود.