من راه خودم را میرفتم، صبحم را معمولی آغاز میکردم، به درس و غذا فکر میکردم، تا اینکه آمدی...
شب ها زود میخوابیدم و صبح ها هم حتی دیر بیدار میشدم. تلوزیون را روشن میکردم و از فرط بیکاری تبلیغ ها را هم حتی حفظ میکردم و بلند بلند با تلوزیون میخواندم.
عصر ها مینشستم و غصه میخوردم، مامان را هم غصه میدادم. باز شب میشد، بیکار بودم، زود میخوابیدم که کمتر در این روز زندگی کنم.

صبح میشد، به سختی بیدار میشدم، تلوزیون را روشن میکردم، عصر میشد و...
تو آمدی و من به زندگیام این چنین نخندیده بودم. تا ۴ صبح بیدار بودیم، حرف میزدیم و به قولی عشق دنیا را میکردیم.
صبح ها زود تر از هر وقتی بیدار میشدم که به تو صبح بخیر بگویم، خبر ها را بگویم و ساعت ها در باره حتی سوراخ دیوار حرف بزنیم.
عصر ها زنگ میزدم، زنگ میزدی و ساعت ها میخندیدیم. یک بار متوجه شدم که تمام حرف ها و خنده هایمان به قول خارجی ها inside joke اند، فقط من و تو میفهمیمشان.
اینجا بود که فهمیدم تو فرق میکنی.
همه چیز ۱۵ دقیقه پیش از تو به طرز عجیبی عادی و بود ۱۵ ثانیه پس از تو تا ابد در بهترین نوع خود بود و هست.