دختر دراز به دراز کف اتاق افتاده، چشم هایش خیس نیست اما از اشک خستهاست. اگر ساعاتی پیش بود جلوی آینه به خود نگاه میکرد و غصهی کوچک شدن چشمهایش را میخورد.
صداها در گوشهایش میچرخد و این چرخشها کار ساز نیست، صداها بدون تفسیر میمانند و دختر تنها اصواتی بی معنی را به طور مداوم میشنود. اگر روزی عادی بود دستش را روی گوشش میگذاشت و سرش را کمی کج میکرد که شاید گرفتگی گوشهایش باز شود.
موهای سیاه و نازکش به همدیگر گره خوردهاند، و روی فرش پخش شدهاند. اگر زمان دیگری بود موهایش را جمع میکرد که روی فرش و با پرزهایش موخوره نگیرد، که زحماتش به هدر نروند.
دستهایش خسته و کبود کنارش افتاده، آنقدر بی حالت و عجیب که شک میکند شاید استخوانهایش خورد شده. اگر وقت دیگری بود حتما اشک ریزان به مادرش میگفت.
صورتش رو به سقف است، سقفی که گچ کاریهای بنفش دارد، وقتی هشت ساله بود انتخاب کرده بود که اتاقش بنفش باشد، اما اتاق خیلی کمرنگ تر از چیزی شده بود که در هشت سالگی در ذهن داشت.
دختر روزها و حتی سالهای قبل هم تمام اینها را تجربه کرده بود، دیده بود که چشمهایش تر میشوند یا گوش هایش کم میشنوند، دیده بود که دستهایش کبود و زخم میشوند یا حتی صورتش از خون هایی که به سرش حمله میکنند، سرخ میشود.

اما این یکی فرق داشت، او فهمیده بود کم کم و به مرور این زخم ها و کبودیها چه بر سرش میآورند، چطور روحش را میآزارند و چطور مغزش روز به روز خسته تر از قبل میشود.
او فهمیده بود که شاید همین زخمها و آزارها نمیگذارد نقاشی بکشد یا خلاق باشد یا حداقل افسرده نباشد.
احتمالا همین زخمها و کبودیها و نشنیدنها دختر را غصه دار کردهاند.