حس زنی را دارم که زود شوهرش دادهاند. نه که نخواهد، ولی از خدایش هم نبوده.
این طور که، بابا گفته است دیگر!
حرف حرف باباست!
شوهر کرد، بچه دار شد.

ولی همیشه اضافه بود و ماند
بین شوهر و بچهها...
پیش خانواده خودش، شوهرش...
دلش میخواهد از همه جا فرار کند، اما نمیداند به کجا، جایی ندارد از بخت سیاهش!
از طرفی هم دلش نمیآید جایی برود، شوهرش را ول کند به امان خدا؟
آبرو چه؟
بچههایش را تنها بگذارد؟
نا مادری کنار بچهها باشد؟
اصلا و ابدا!
این زن مانده در همین حال.
اضافه است اما مجبور، اضافه است اما خسته هم هست، اضافهست اما جایی ندارد، اضافهست ولی راهی هم ندارد، اضافه است دیگر، حتما دست تقدیر با او این چنین کرده.
با خودش میگوید: پیشونی، کجا میشونی...
چه کار کند؟
دیگر گریه هم نمیکند حتی، فقط سکوت میکند، نگاه میکند، بغض هم میکند گاهی، ولی گریه؟
نه نه اصلا
که بیایند و جویای علت اشک هایش شوند؟
وایِ من!
اگه کسی نیاید چه؟
این زن میترسد کسی سراغش را نگیرد.
پس تا میتواند دور میشود که خدای ناکرده انتظاری نداشته باشد از کسی که وقتی برآورده نشد غصه نخورد.
زن میترسد با بی کسیاش رو به رو شود.
ولی چه کند؟
شوهرش است، بچههایش هستند.