خداحافظی کرده و نکرده به دو از خانه میروم بیرون. هیچ نمیشنوم، ابرها سیاهاند، آمدهاند پایین که ببارند. به ابرها اخم میکنم، از زمین و زمان و ابر و مه و خورشید شاکیام.
هنزفری را به سختی و با انزجار از زیر روسری رد میکنم، صدای گوشی را تا جا دارد زیاد میکنم، مرد با غم، شکست و امید میخوانَد:
I think today is the best day of my life

در سرم فریاد بدون صدایی میزنم که غلط کردی که امروز بهترین روز زندگیات هست.
عصبانی بودم عصبانی تر میشوم، قدم هایم را محکم و بلند و سریع بر میدارم. این طور مواقع مامان میگوید یواش راه برو همسایهها گناه دارند.
امروز شاید بدترین روز زندگی ام باشد.
از پشت ماسک نمیشود نفس کشید، ماسک را پایین میکشم، گور پدر کرونا و ریه و کنکور و زندگی، حداقل اینطور میتوانم نفس بکشم.
ماشین ها آرام تر و همزمان بی ملاحظه تر از همیشه حرکت میکنند. شاید من سریع تر راه میروم. مرد دیگری این بار با عشق و از فرط استیصال آرام میخواند:
But if the world was ending you’d come over, right? <br/>You’d come over and you’d stay the night.
قلبم حالا آرامتر از میزند، دیگر در سینه به بی قراری پیش نیست. بی هیچ آرایهای، هوا "قشنگ" است.
چشم هایم بی آنکه بفهمم، بفهمی نفهمی کمی تر شده، روی نیمکت چوبی مینشینم و کیفم را بغل میکنم و به صبح فکر میکنم، یواش گریه میکنم و خوشحالم که چشم هایم هنوز اشک دارند.
مامان زنگ زده، بر نمیدارم. پیام میدهم که: دارم بر میگردم. مامان سریع جواب میدهد، نگران است، میگوید مراقب باش.
آرام تر از هر وقتی راه میروم، خیابان شلوغ است، همه عجله دارند و هی تنهشان به تنم میخورد. میروم که از سمت خیابان روی جدول راه میروم و دست هایم را کمی باز میکنم که متعادل روی جدول های ظریف و کج بمانم.
مامان بغلم میکند، بغلش میکنم، حرفی نمیزنیم و میروم لباسهایم را عوض میکنم.
حالا دیگر عصبانی نیستم.