
همه ما بدنبال جامعه و نظام حکومتی برتر هستیم.
کارگری که کارفرمای خود را اصطلاحاً میپیچاند!
کارمندی که برای به چنگ آوردن جایگاه مقام بالادست خود از هیچ تملق و چاپلوسی فروگذار نمیکند.
معلمی که در تمامی کمپین های برابری «حقوق معلمین شریف» همگروه است،
اما واژه شرافت را نتوانسته یا نخواسته به شاگردان خود بیاموزد.
فروشنده یا تاجری که برای فروش اجناس تقلبی خود، بجای جنسی با کیفیت مطلوب، دست به هر کاری میزند.
و ...
آن چیزی که باعث شگفتیست این است که؛
همان شخص با خصوصیات یاد شده،
به طرزی معصومانه با امیدی عطش وار،
به انتظار جامعه و حکومتی عاری از هرگونه فساد و نابرابری، هر صبح چَشم میگشاید،
بدون در نظر گرفتن اینکه برای گسستن زنجیر باید از حلقههای آن گذر کرد. . "چه می بایست کرد" را همه می دانیم
ولی چه زمان و برههای را برای عمل به آن در نظر گرفتهایم؟
لابد بعد از آنکه چنین جامعهای برپا شد!
اما آیا بدون عمل کردن به درستگرایی و راستکرداری
تک تک نفرات جامعه،
راهی دیگر برای برپایی چنین نظامی پیش رو داریم؟
خسرو معصومی
به صفحه اینستاگرام کلین مایندد بپیوندید