شکوائیه

چقدر گردن من دراز و چاقالو است!

چقدر در رابطه با ادم هایی که دوستشان دارم غیرمسئولم!

چقدر ذهنم را الکی درگیر مسائل بی اهمیت میکنم‌.

چقدر زندگی را سخت میگیرم.

چقدر زیاد فکر میکنم که فردا هم زنده هستم. و پس فردا. و پس فردایش. و تا سی سال بعد.

چقدر موقع عصبانیت نامهربان و تلخ میشوم. پشیمانی بعدش به هیچ چیزی نمی ارزد. حتی به یک لیوان آفوگاتوی استار فروت.

چقدر از اینکه بال ندارم غمگینم. تا اینکه یه توک پا بروم و دلدارم را سفت و محکم در آغوش بگیرم و برگردم.

چقدر از اینکه کنترل این ها دست من نیست شاکی ام. من؛ دختر سختگیر فانی تلخ غمگین و شاکی.