دَمپیخچِه

امروز دمپختک داشتیم.

حسی که دمپختک به من میدهد را میتوان تنها با بوی مصالح ساختمانی، آسفالت بنزین خورده و خرش خرش دستهایم هنگام خشکی زدن مقایسه کرد. درست حدس زدید. من از دمپختک م‌‌ت‌ن‌ف‌ر‌م.

تنفر. چه واژه ی غریبی برای معلم زبان کودکان. موجودات وروجک و دوست داشتنی که اصلا هم نمیشود کلاه سرشان گذاشت. شاید متنفر نیستم. تنها از این غذا خوشم نمی آید. یعنی شاید یک ساعت بازی کردن با بچه ها را به آن ترجیح دهم. شاید هم دو ساعت. دو ساعت و نیم خیرشو ببینی.

از مقایسه کردن مسائل بی ربط خوشم می آید. اتفاقا به نظرم خیلی هم باربطند. (خودم میدانم مربوط درست است اما حالا دوست دارم بچگانه حرف بزنم.)

بعضی ها میگویند کله ام بوی قورمه سبزی می دهد. البته این لفظ مودبانه اش است. آدم ها دوست دارند روی هر عادت متفاوتی که می بینند استیکر بچسبانند. مثلا فکر میکنم از نظر هم اتاقی هایم استیکر روی پیشانی من، ? است. البته با موهای ویز ویزی و انگشتی اندر دماغ.

تازگی ها میخچه زده ام. تاحالا از وجودش خبردار نبودم. به نظر می آید که زمان سختی را زیر پای بقیه بگذراند. مکانی بوگندو و تحتانی که مردم آن را به زمین می کوبند و میخچه ی بنده خدا باباش درمی آید. کاش میدانستم چه غذایی مورد پسندش است تا برایش بپزم و ببیند که برای یک بار هم که شده کسی به فکرش است.

دو تا از دندان هایم درد میکنند و حس میکنم دهانم بوی کرم دندانی می دهد. دوست ندارم زندگی شان را به هم بزنم ولی با وجودشان زندگی خودم از هم می پاچد. اگر دندان هایم از شدت پوسیدگی خرد شوند و بریزند چه کسی به جایم ته دیگ سیب زمینی طلایی را بجود؟

میگویند در این شرایط نباید دندان پزشکی رفت. فکر کنم نظر آقای میخچه هم همین باشد. خانم دمپختک هم همینطور.