یک تلنگر باعث شد متوجه بشم من واقعاً
عاشق اون هستم ، نه از این عشق های روزمره ،
نه عشق از سر نیاز !
شاید یک عشق کودکانه ، پاک ، زلال ، بی ثمر .
عشقی که هرگز قرار نیست به هیچگونه رابطه ای ختم بشه .
دیگران بهش چی میگن ؟ آها ، شاید عشق افلاطونی !
نمیدونم هنوز هم باید به خاطر دوست نداشتن من
یا اشتباهاتی که داشت این عشق رو آلوده به نفرت و خشم نگه دارم یا نه .
فایده اش چیه ؟ شاید این بهترین مسیر بوده باشه .
اون چشم های معصوم و لبخند های بهاری از تن و روح من فرسنگ ها فاصله دارند و تا ابد هم همینطور خواهد بود .
میخواست که من خوشحال باشم !
الان خوشحالم ؟ اگر کنار من بود چطور ؟
خوشحال بودم ؟
هیچکس نمیدونه .
پس شاید باید تقدیر رو پذیرفت و گفت :
ممنون که دوستم نداری .

- ✍🏻 شاهدُخت گیلاس 🩰