
دو شب پیش با مامانم آشتی کردم.
زنگ زد گفت از من ناراحتی؟
اول سکوت کردم. بعد که دوباره پرسید همه حرفامو زدم.
۲۰ دقیقه حرف زدیم و بهش گفتم که چقدر رفتارهاش خفتم میده.
چقدر عذاب میکشم وقتی بعد از یک سال میبیندم و نمیبوسم.
گفتم که چقدر از کارهاش شرمندم و عجیب اینکه شنید و منکر نشد.
تهش گفت ببخشید.
چی باید میگفتم؟
همه حرفام رو ریخته بودم بیرون و چیزی توی دلم نبود.
گفتم باشه، بیا آشتی کنیم.
و آشتی کردیم.
آدمها در ۶۵ سالگی تغییر نمیکنن ولی همین که زنگ زده و برای اولین بار توی زندگیش پیش قدم شده که یه دعوا رو تموم کنه خیلی خوبه.
حالا باید بیشتر بهش زنگ بزنم.
رابطهای که ۳۰ سال وجود نداشته، آیا حالا به وجود میاد؟