
شما رو نمیدونم اما توی خونه ما همیشه بچه متهم بود.
بالاخره بچه کوچیکتره. وقتی مامان یا باباش عصبانی میشه و کتکش میزنه، حتما حقش بوده. عوضش بچه باید بره دستشو بندازه گردن مامان باباش بوسش کنه و بگه ببخشید.
شاید بچه ندونه چرا میگه ببخشید، اما اون میدونه چرا باید ببخشه.
ما بچگی خوبی نداشتیم.
هر ماه خونهمون میدون جنگ بود و همیشه مامانم یه سوژه واسه نبرد داشت.
چرا دقیقا رقم حقوق بابام رو نمیدونه؟ چرا ماشین لباسشویی نداره؟ چرا رنگ موکت سبزه؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟
توی این همه دعوا و داد و بیداد ما سرمون رو با کتاب گرم میکردیم که نشنویم و دخالت نکنیم.
اصلا چه دخالتی؟ اگه دخالت میکردی بلافاصله بعد از آتشبس از دو طرف دعوا یه کتک جانانه میخوردی تا یاد بگیری توی کاری که به تو مربوط نیست دخالت نکنی.
مامانم هیچوقت از هیچچیز ما خوشحال نمیشد.
نه اون روزی که من عضو گروه تئاتر شهر شدم، نه وقتی دانشگاه قبول شدم و نه هیچوقت دیگه.
مامانم همیشه از یه چیزی شاکی بود و هست و این حجم شاکی بودنها باعث شد هیچوقت اعتماد به نفس نداشته باشم.
خیلی سال طول کشید تا زخمهای روحم درمان بشه.
من تا همین چند سال پیش مدام از خودم متنفر و ناراضی بودم.
همش توی این حال بودم که نه بابا من که عرضه ندارم، من که جذاب نیستم، من که محبوب نیستم.
همیشه از هر حرف و کلامی ترسیدم. بس که تو خونه ما باید هر حرفی رو مزه مزه میکردیم تا یه کلمهش مامان رو نرنجونه
شاید باور نکنید اما تقریبا ۳،۴ ساله کمی خودم رو باور کردم و دیگه از خودم بیزار نیستم.
البته هنوز هم وقتی مامانم رو میبینم توی همون دیدار یکی دو روزه که معمولا ۶ ماه تا یک سال یه بار اتفاق میافته انقدر سرد و بیروح و نفرت انگیز باهام برخورد میکنه که تا روزها بعد فقط میشینم گریه میکنم.
زخم بیمهری از پدر و مادر، حتی اگه ازت دور باشن، آدم رو از پا در میاره.
کاش مامان من اینو میفهمید.
من تمام زندگی از مامانم ترسیدم و تمام زندگی به زور بابام از گردنش آویزون بودم که منو ببخشه که باعث شدم کتکم بزنه.
درد اینجاست که دیگه هر دو نزدیک ۶۵ سالشونه و الان هرچقدر هم باهاشون حرف بزنی، تاثیری نداره.
کی توی ۶۵ سالگی تغییر میکنه؟
از نگاه اونها ما همیشه مقصر بودیم و هستیم.
راستش انقدر محبت مادری ندیدم که مطمئن نیستم بتونم مادر خوبی بشم.
چیزی که خودم یاد نگرفتم رو چطور یاد بدم؟