
هر روز که میگذره بیشتر مطمئن میشم که باید رفت.
راستش من چند سال پیش هم میخواستم برم و توی وبلاگ قدیمی کلی دربارهش نوشتم.
تا اون تصمیم این شد که نرفتم، چون دقیقا توی همون روزها به شدت به خانواده وابسته شده بودم و هر جور شده ماهی یک بار میرفتم خونه.
زمان گذشت و بعد از تصمیم موندگاری، عاشق شدم و ازدواج کردم و پای رفتنمون سست شد.
حالا حتی اگر بخوایم بریم هم، همسرم به شدت مخالف رفتنه.
اولین دلیلش وابستگی به خانوادهس. بعد هم نگرانی از اینکه اونجا چیکار کنیم و اوضاع واسمون بدتر نشه.
راستش به عنوان کسی که یه بار تنها به همین دلیل وابستگی نرفت، کمی بهش حق میدم، اما بیشترش قلبم رو میسوزونه.
ما هر دو کارمندیم و با این وضعیت اقتصادی، زندگیمون بهجای پیشرفت هر روز پسرفت میکنه.
خسته شدم از این روزگار سیاه که هر روز باید خودمون رو فقیرتر از قبل ببینیم.
دلم میخواد بدون وابستگی بتونیم بریم دنبال زندگی خودمون.
زندگی که انگار تا هیچوقت قرار نیست اتفاق بیفته.
من، ما عاشق بچهایم.
بچهای که با هم قرار گذاشتیم هیچوقت به دنیاش نیاریم.
راستش من اعصابم خرد میشه وقتی میگن بچهدار شو و هرچی براشون توضیح میدی که وضع اقتصادی خرابه و امنیت هم که اونجور و نمیخوام بچهم اینجا هدر بره، همه میگن عیبی نداره شما هم مثل همه، بچهدار شو!
و انگار کور و کر میشن و فقط میخوان نسخه بپیچن واسه آدم.
دلم میخواد فریاد بزنم و بگم چشماتون رو باز کنید.
اینجا، توی این شرایط که حتی خودتون هم راضی نیستید، چطور وجدانتون قبول میکنه یه طفل معصوم بیاد و دق کنه؟
دلم میخواد بریم چون اینجا واسم آینده تاریکه
تاریک و بیفروغ
دیروز بنزین از ۱۰۰۰ تومن به ۳۰۰۰ تومن رسید. اما حقوق من هنوز مشمول همون ۲۰ درصد افزایش اول ساله.
هیچکس به فکر ما نیست و خودمون هم بیشتر خودمون رو فراموش کردیم.
دق میکنم وقتی میخونم و میبینم حرفهایی زده میشه که انگار چشماشون رو بستن یا نهایتا دارن درباره جای دیگهای نظر میدن که من نمیشناسم.
هر روز میبینم دوستام عزم رفتن میکنن و میرن تا آینده بهتر رو جای دیگه بسازن.
هر روز یکی میره و تهش ما میمونیم حسرت اینکه خوش به حالشون، حداقل یه قدمی برداشتن برای رفتن.
کاش انقدر وابسته نبودیم و یکبار برای همیشه دل میکندیم و از این جهنم فرار میکردیم.