
تا حالا منتظر موندید؟
منتظر کسی یا چیزی که اتفاق بیفته؟
آدم منتظر اولش هی با خودش مرور میکنه که وقتی اون اتفاق افتاد چیکار کنم، چی بگم، چطور باشم.
بعد که انتظارش کش بیاد هی دقایق رو میشمره، هی نگاهش میره سر کوچه و برمیگرده.
بعد اشتهاش کور میشه (البته واسه بعضیا اضافه میشه. هرچی هست دیگه اشتهای آدم طبیعی نیست.)
زمان میگذره و انتظارت بیات میشه و از دهن میافته.
هی که انتظار سر نیاد، برنامهریزیهات به باد میره و کم کم بغض و عصبانیت تو لحظاتت جا باز میکنه.
اصلا عصبانی میشی که چرا انقدر باید منتظر بمونی؟
چرا مثل آدم اون آدمه یا اون کاره حل نمیشه؟
چرا همش واسه همه چیز باید بدوی تا حل بشه؟
تف توی انتظار بابا. اه