
گاهی فکر میکنم قبلا به جای زن دیگهای توی این دنیا زندگی کردم.
یه شب خوابش رو دیدم و به جای اون حدود ۲۰ سال زندگی کردم.
«زنی بودم توی گذشتههای دور و کشوری دورتر در مشرق زمین.
تازه ازدواج کرده بودم و هنوز چند روز از ازدواجم نگذشته بود که همسرم راهی یه سفر دریایی شد.
ماهها گذشت و برنگشت و بیخبری من رو کشت.
میدونستم که شاید دریا برای همیشه اون رو از من گرفته و شایدم یه گوشه این دنیای خاکی اسیر و زندانی شده اما نمیدونستم کدومش اتفاق افتاده.
سالهای زیادی رو به چشم انتظاری گذروندم اما هدر ندادم.
روی پای خودم ایستادم و تونستم تبدیل به یه زن تاجر موفق بشم که آوازهم شهر و دیار خودم رو پر کرده بود.
توی همه این سالها مشاورم کنارم بود و نمیذاشت زمین بخورم.
این همراهی باعث شده بود کم کم عاشقش بشم اما ته دلم هنوز منتظر برگشتن همسرم بودم و دلم میسوخت که نکنه یه روز برگرده و ببینه من رفتم.
واسه همین همه عمر پا گذاشتم روی قلبم و منتظر همسری که نمیاومد، موندم.
۲۰ سال بعد یه روز عادی همسرم برگشت.
تمام این سالها رو اسیر و زندانی بود و تمام روزهای اسارت رو با یاد من سر کرده بود.
برگشت و با محبت سخت من رو به سینهش فشرد. از خوشحالی اینکه برگشته بغض کرده بودم و از غم اینکه حالا برای همیشه باید از مشاورم دور بمونم گریه میکردم.
توی خوابم شبها کنار همسرم دراز میکشیدم و تا صبح اشک میریختم. برای عمری که رفته، برای عشقی که دفن شد و برای اینکه خودم رو فدای دلسوزی کردم.»
صبح که بیدار شدم هنوز دلم پیش آن زن دیگری بود. خیلی بهش فکر کردم و برای ۲۰ سالی که دیشب با هم از سر گذروندیم غصه خوردم.
انقدر حس اون خواب و سالهایی که گذشت واقعی بود که هنوز هم حس میکنم قطعا ۲۰۰ سال پیش اون زن من بودم.