
من کلا شخصیت دلشور زنی دارم. همیشه دلم واسه یکی داره شور میزنه و دست خودم نیست.
دلم میخواد همیشه همه چیز برای همه آروم و روبه راه باشه تا منم بتونم آروم و روبه راه باشم.
تا پارسال که درگیر دلواپسیهای شغلی خودم بودم.
قبل از اونم دلواپسیهای ریز ریزی داشتم که بخش بزرگیش به دلیل گرفتاریهای اطرافیانم بود و قبلتر و قبلتر.
اگه یادتون باشه میخواستم شغلم رو عوض کنم اما نگران بودم و خیلی طول کشید تا اون دندون لق رو کشیدم و انداختم دور.
زندگی شغلی خوبی دارم (گوش شیطون کر) و راضی هستم.
یکم طول کشید تا با شرایط و فضای کاری اوکی شم اما دغدغههای اون موقع رو ندارم حداقل و از کارم لذت میبرم. تازه کلی چیز جدید یاد گرفتم و خلاصه خوب بوده تا اینجا.
امسال دغدغهم بیشتر از همیشهس یا شاید من اینجور حس میکنم.
منی که واسه همه دلواپس میشم و اگه نتونم کمک موثری کنم، دق میکنم، حالا گیر کردم بین مشکلی که هیچکاری ازم برنمیاد.
شرایط کاری همسرم از همیشه سختتره.
مشکلات جدید توی محیط کار، چالش و عذابهایی که وقتی از ریزشون خبردار میشم منم غصه میخورم.
این وسط میبینم داره آب میشه، روز به روز لاغرتر میشه و واسه اینکه منو ناراحت نکنه میریزه توی خودش.
دلم میخواد کمکش کنم از اون فضای بد بزنه بیرون و بره سراغ کار بهتری، اما راستش اون چیزی که دنبالش میگردیم نیست و من مدام از اینکه نتونستم کمکی کنم غمگینتر میشم.
گاهی دلم میخواد بشینم واسه یکی درد دل کنم و اون بتونه کمکم کنه و همه چیز حل شه اما این راه هم فقط واسه توی قصههاست.
سعی میکنم توی خونه خوش اخلاق باشم، فضای آرومی براش فراهم کنم و کاری کنم خستگی و تنش محیط کار رو فراموش کنه اما حس میکنم کمه.
اگه کم نبود، روز به روز لاغرتر نمیشد.
اگه کم نبود، شبا راحت میخوابید و انقدر فکرش مشغول نبود.
ناراحتم و دستم کوتاهه. نمیتونم هیچ کمک موثری کنم و این عذابم میده.
انقدر استرس دارم و دلواپس این ناتوانیم هستم که حس میکنم من مقصر همه مشکلات کاریش هستم.
پس کی تو کوچه ما عروسی میشه و میتونیم واسه هیچی، مطلقا هیچی عذاب و اعصاب خردی نکشیم؟