
من واسه همه چیز توی زندگیم دویدم.
همهچیز. حتی واسه اینکه بتونم با بقیه توی بازار کار در نقطه صفر رقابت کنم هم دویدم تا بتونم یه حداقلهایی رو به دست بیارم.
هیچی توی زندگی من آسون به دست نیومده.
البته به هر چیزی خواستم رسیدم، اما حرفم اینه که هیچوقت، هیچ چیزی رو آسون به دست نیاوردم.
بذارید بهتر توضیح بدم.
من سه سال دنبال کار گشتم و نبود. توی شهر من کار به سختی پیدا میشد و با پارتی هم به جایی نرسید. تصمیم گرفتم تنهایی مهاجرت کنم به پایتخت و زندگیم رو بسازم تا تازه برسم به شرایط صفر یه جوون تهرانی و بتونم توی بازار کار باهاشون رقابت کنم. البته که پروژه موفق بود و به نتیجه رسید اما حرفم اینه که چرا همش باید بدویم؟ چرا انقدر شانس ناعادلانه توزیع میشه؟
بچه که بودم مدام از بابام میپرسیدم «چرا منو اینجا به دنیا آوردید؟»
هر بار جوابش سکوت بود. چی میگفت؟ مگه دلش میخواست تو شرایطی باشه که یه روز بچهش اینو ازش بپرسه؟ اونم قربانی بود. مثل مامان، مثل داداشش، مثل بقیه.
فقط بیچاره شانس نداشت و بچهش مثل بچه بقیه آدمای اطرافش قانع نبود و مدام ازش میپرسید که چرا.
گاهی به این فکر میکنم که اون دختری که اون روز همزمان با من توی بیمارستانی در اروپا یا آمریکا یا ژاپن به دنیا اومده حالا چیکار میکنه؟
به اندازه من دغدغه داره؟ انقدر غصه میخوره؟ غصه همه چیز، نون خودش، سلامتی که به خاطر آلودگی هوا و پارازیت هر ثانیه در خطره، غصه پیرمرد کز کرده سر چهارراه، غصه دختربچهای که پشت چهارراه جلوی ماشینا میرقصه تا پول بگیره؟
بابا به خدا منم دلم نمیخواد انقد غصه بخورم. دلم میخواد زندگی کنم. دلم میخواد بهترینا واسه من باشه، البته بدون اینکه مجبور شم واسه به دست آوردنشون هزاران سال بدوم.
اما همیشه داشتم میدویدم و انگار که این دویدنها هزار سال دیگه هم ادامه داره.