فرار

نمی‌دانم پراکنده‌نویسی خوب است یا نه؛ نمی‌دانم اینجا ادامه می‌یابد یا نه؛ نمی‌دانم بعداً از اینکه وبلاگ خودم را رها کردم و بعد چهار سال می‌خواهم اینجا چیزهایی را بنویسم درست است یا نه برای منی که کلماتم را به زحمت می‌زایم. نمی‌دانم کار درستی کردم که می‌خواهم بعد دوسال‌ونیم توییتر را برای مدت شاید زیاد تنها بگذارم چون از آدم‌ها خسته‌‌ام؟ اما می‌دانم نمی‌خواهم از این روزهایم برای هیچ‌کدام از آدم‌هایی که می‌شناسندم نشانی بگذارم. نشانی از ضعف، از ترسیدگی، از تذبذب میان دوست داشتن یا نداشتن آدم‌ها، از تنفری که از جهان و آدم‌ها دارم؛ می‌دانم نمی‌خواهم بدانند.. پس، می‌نویسم، در حالی که تمام دیشب را اشک ریخته‌ام و جایی میان یک حمله میگرنی هستم.