گلوله ای که نفس می کشید

آسمان اشک می چکاند، ابرو هایش درهم گره خورده و دلش پر از درد و خشم.

قدم هایش دور تا دور این اتاق را می پیمایند و در ذهن من هم رد می اندازند.
خشم، اندوه، نفرت و کینه در نگاهش تنیده شده اند و روحش را به بازی گرفته اند.
دلم برایش می سوزد و کمی نگران، اما احتمالا بیشتر از روی ترحم است تا دلسوزی.
ساعت هاست همین منوال را می گذراند و دریغ از رطوبت واژه ای بر لب های کویرش.
اتاق در خفقان و تاریکی بلعیده شده اما به وضوح رایحه ی سرخ فلزی استشمام می شود.
نمی دانم دقیقا چه کار کرده اما هرچه باشد، امشب میهمانی ای در راه است، مملو از جام هایِ شرابِ گلگونِ ناب.

دیگر ذهنم کشش نمی دهد، با گامی بر می خیزم و دستش را می کشم؛
خیس است.
به سمت صورتم هدایتش میکنم و می بینم ردی گلگون کاشته شده.
یقه اش را می گیرم و به خود نزدیکش می کنم.
برق کورسوی چشمش، در تاریکی، نگاهم را می یابد و سیاهیِ چشمِ هردومان رقیق و پر تلاطم.
برخورد نفس های داغش بر صورتم، پوستم را چرک می‌اندازد و می خواهم مشتی نثار سیمای بی‌حال و روحش کنم، اما زمان، مچ دستم را می گیرد.
مجال رو به اتمام است و تیک تاک ساعت پر هیاهو و انعکاس دار می شود؛
و از طرفی شیشه های پنجره تحت فشار روحی آسمان و ما، در نوسان است.
بالاخره کلامی تراوش می کند: کُشتمش.

انتظارش را داشتم اما انگار آسمان اعتراضی می کند و غرشی سر می دهد.
چشمانش حالا انگار با همین یک کلام کمی آرام می گیرد.
_چگونه؟
دستش را بالا می آورد و دور گردنم حلقه می کند؛ انگار می‌خواهد آن لحظه را به خوبی به یاد بیاورد.
_با واژگانم...
کمی مکث می کند.
_ابتدا قلبش را رُبودم. بعد با نگاهم او را در تاریکی غرق کردم و در آخر هم... با همین دستانم او را خفه کردم. حالا مُرده است. فقط...گلوله آخر باقی مانده.
_پس برای همین اتاق را متراژ می کردی؛ چون نمی دانی چطور گلوله آخر را بنشانی..
دستانش را از گلویم جدا می کند اما من هنوز یقه اش را چنگ می اندازم.
برقی بر چشمانش جا خوش می کند و بعد لبخندی لب هایش را می شکافد.
چقدر از لبخند هایش متنفرم.
_نه...گلوله را لازم نیست شلیک کنم... خودش گلوله است.

صدایش طنین عمیقی بر اتاق می اندازد.
نمی دانم تیک تاک ساعت قطع شده است یا من دیگر نمی شنوم‌، زیرا که تپش هایی بی قرار در گوشم نبض می زنند.
خودش را از میان چنگ هایم رهایی داده و مقابلم می ایستد.
کمی وراندازش می کنم؛
هم قد خودم و با نگاهی مشابه، اما کمی بی باک تر.
و انگار حالا دیگر کاملا دلواپسی قبل را دور انداخته و طعمی از سرخوشی زیر زبانش مزه کرده.
ترحمم حالا نَشت می کند؛ یا نه، به سمت خودم نشانه می رود.

یک پایش کمی به سمت بالا می چرخد و نگاهش تیز می شود.
مانند شکارچی ای که می‌خواهد به طعمه اش هجوم آورد.

و به یک باره من را هل می دهد.
محکم به پنجره اصابت می کنم و زیر دست و پایم خرد می شود.
نیم خیز می شوم و می بینم که می‌خواهد دوباره حمله کند؛
تکه ی بزرگی از شیشه را در دستم می لغزانم و همین که نزدیک می شود، در گردنش فرو می کنم.

در همین حال، لحظه ای نگاهم به شیشه قفل می شود که عکس او را انعکاس داده.
اما نه اشتباه کردم؛

آن چهره ی او نبود،

چهره ی من بود و آن برخورد شیشه، آخرین گلوله، که حالا لکه ای سرخ از رویش می چکد.