قلبم در قفسه ی سینه ام معلق مانده؛
غرق در انفجاری گلگون و لبالب از عشق به توست.
آسمان حالا از هولِ نبودنت غرش می کند
و ابرها از سوگ جدایی می گریند.
غروب خورشید حالا صحنه روایت این مرگ خاموش شده است.
بادها پیاپی می وزند؛
اما هر چه می آورند بر سر راهم،
جز تو.
افکارم و خاطراتم، همدستان وفادار تو شده اند و مانند خونی لخته شده در دالان های ذهنم رسوب کرده اند.
چشمانم خشکیده اند و خونم دیگر آن خروش دیرین را ندارد.
این بوم نقاشی نا تمام مانده..
همه جا مملو از سرخی و سیاهی؛
اما تو کجایی؟
این نوشته دیگر ارزش خواندن ندارد...
حروف در کنار هم رقصیده و لغزیده اند، اما آن گونه که باید کُشنده نیستند؛
کو نام مرگبار تو؟
دستانم خود را بر در و دیوار می کشند؛
اما همچنان خالی از خنجری بر قلب تو..
هر عطری استشمام می شود؛
عطر خون، عطر جنون..
اما کجاست عطر تن تو؟
پاهایم مسیر های کوتاه و دراز را می پیمایند..
رد و نشانی تو کو؟
قلبم شکافته شده؛
اما آثاری از انفجار قلب تو نیست.
آغوشم برای تو گسسته شده؛
اما آغوش تو..؟
من هنوز می بینمت،
تو را در کنار خودم،
در آغوش خودم،
دستانت در دستانم،
لب هایت بر لب هایم،
چشمانت در نگاهم؛
و هردو آمیغ به خون...
اما تا پلک ها ورچیده می شوند، حقیقت بر صورتم سیلی می زند.
نیستی.
نیستی.
و باز هم نیستی.
پس کجای این جهان نیستی که برایم ساخته ای، هستی؟
من هر لحظه را زیستم از آن تو.
برای تو.
به خاطر تو.
اما حالا در نبودت بمیرم؟
می دانی از خون می گریم؟
می دانی لمس هایم سرد و سوزان است؟
اصلا می دانی همین حالا با خون می نویسم برایت؟
تو کجایی که ببینی؟
باید باشی در کنارم تا باهم بنویسم از خون، از بهر هم.
لالایی جیغ وارت در گوشم نغمه خواند و اشک هایت بر صورتم تیزی کشد.
دستانم دستان بی حالت را بفشارد
و چشمانم نگاه مرده ات را غرق در عشق خویش ببیند.
اما حالا...
اینجایی؟
یا باز هم فقط خیالی هستی که نمی خواهد رهایم کند؟
عزیزکم، اگر صدایم را می شنوی، آواز بخوان از بهر زیبایی عشقمان.
می شنوم و می خوانم در کنار تو.
زیبا نیست؟
دیگر جان می دهیم در کنارِ هم
و واژگان جاری بر کاغذ
تا همه بدانند،
تو از آن منی و بس.
