اطلاعات فضایی و جنگ موشکی ـ پهپادی ایران
نقش ایالات متحده و اسرائیل و پیامدها برای آینده جنگ؛ ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶
فوآد شعبانی
پژوهشگر حوزه علوم راهبردی تهران، ایران ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶
چکیده
گسترش ماهوارههای سنجش از دور، سامانههای هشدار زودهنگام فضایی، خدمات ناوبری ماهوارهای و ابزارهای پردازش هوشمند، معماری اطلاعاتی جنگهای معاصر را دگرگون کرده است. در محیط راهبردی جدید، تصویربرداری از زیرساختهای نظامی، شناسایی تغییرات محیطی، کشف نشانههای حرارتی پرتاب موشک، ارزیابی خسارت پس از حمله و تلفیق دادههای چندمنبعی به اجزای مرتبط یک چرخه اطلاعاتی تبدیل شدهاند. با این حال، مشاهده فضایی بهتنهایی معادل کشف قطعی یک حمله، رهگیری کامل مسیر پرتابه یا پیشبینی دقیق محل اصابت نیست. ارزش عملیاتی داده فضایی به کیفیت پردازش، زمان دسترسی، اعتبارسنجی و پیوند آن با دیگر منابع اطلاعاتی وابسته است.
این پژوهش با تمرکز بر تحولات سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶، نقش اطلاعات فضایی را در رقابت موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی ایران، ایالات متحده و اسرائیل بررسی میکند. روش تحقیق، تحلیل اسنادی و تطبیقی منابع عمومی شامل اسناد رسمی دفاعی، گزارشهای مراکز پژوهشی، مطالعات علمی و گزارشهای رسانهای مبتنی بر بررسی تصاویر ماهوارهای است. پژوهش مدعی پردازش مستقل تصاویر خام ماهوارهای یا بازسازی جامع و اختصاصی همه حملات نیست؛ بلکه از طریق ارزیابی و تطبیق شواهد منتشرشده، سازوکارهای اطلاعاتی و پیامدهای عملیاتی آنها را تحلیل میکند.
بررسی رخدادهای سالهای مورد مطالعه نشان میدهد که برتری اطلاعاتی دیگر صرفاً با تعداد ماهوارهها، وضوح تصاویر یا توان یک حسگر منفرد تعیین نمیشود. مزیت پایدار از پیوند میان مشاهده، هشدار، پردازش، ارتباطات، تصمیمگیری و توان حفظ شبکه در شرایط حمله حاصل میشود. تجربه سال ۲۰۲۶، بهویژه گزارشهای مستقل درباره آسیبدیدن زیرساختهای نظامی آمریکا در منطقه، نشان میدهد که شبکههای هشدار، رادارها، ارتباطات و تأسیسات ثابت نهفقط ابزار دفاع، بلکه خود میتوانند هدف حمله قرار گیرند. همزمان، گزارشهای مربوط به دسترسی ایران به تصاویر فضایی باکیفیت از مسیرهای تجاری و ماهواره چینی «تیایئی-۰۱بی» پرسشهای مهمی درباره کاهش انحصار اطلاعات فضایی مطرح میکنند؛ هرچند منشأ و سهم عملیاتی هر مسیر همچنان نیازمند تفکیک و راستیآزمایی است.
استدلال محوری مقاله آن است که فضا دیگر صرفاً محیط پشتیبان عملیات نظامی نیست؛ بلکه بخشی از زیرساخت رقابت اطلاعاتی، هدفگیری، هشدار، دفاع، بازدارندگی و تابآوری نظامی محسوب میشود. در چنین شرایطی، برتری پایدار نه از مشاهده بیشتر بهتنهایی، بلکه از توان تبدیل داده به تصمیم معتبر، سریع و قابل بازبینی حاصل خواهد شد.
واژگان کلیدی: اطلاعات فضایی، سنجش از دور، هشدار زودهنگام موشکی، حملات پهپادی، اطلاعات ماهوارهای، ایران، ایالات متحده، اسرائیل، هوش مصنوعی، جنگ شبکهمحور، تابآوری دفاعی.
۱. مقدمه: انتقال رقابت نظامی به لایه اطلاعات فضایی
در جنگهای معاصر، فاصله زمانی میان کشف تهدید و واکنش به آن به یکی از متغیرهای تعیینکننده قدرت نظامی تبدیل شده است. موشکهای بالستیک، موشکهای کروز و پهپادهای دوربرد، هرکدام ویژگیهای متفاوتی از نظر سرعت، ارتفاع پرواز، سطح مقطع راداری، مسیر حرکت و زمان رسیدن به هدف دارند. مقابله با این تهدیدهای ناهمگون به مجموعهای از قابلیتهای مکمل نیاز دارد؛ از رادارهای زمینی و دریایی تا هواپیماهای هشدار زودهنگام، ماهوارههای فروسرخ، ماهوارههای تصویربرداری و سامانههای فرماندهی و کنترل.
در این ساختار، ماهوارهها دستکم چهار کارکرد اصلی دارند: تصویربرداری و پایش تغییرات فیزیکی؛ هشدار زودهنگام از طریق شناسایی برخی نشانههای حرارتی پرتاب موشک؛ تأمین خدمات ناوبری و زمانسنجی؛ و پشتیبانی از ارتباطات و انتقال داده. این کارکردها از نظر فنی و عملیاتی یکسان نیستند و نباید همه آنها را ذیل مفهوم کلی «نظارت ماهوارهای» قرار داد.
برای نمونه، ماهواره تصویربرداری ممکن است از یک پایگاه نظامی تصویر تهیه کند، اما الزاماً توانایی تشخیص فعالیت لحظهای یک پرتابگر یا تعیین زمان شلیک را ندارد. سامانه فروسرخ هشدار موشکی ممکن است نشانه حرارتی یک پرتاب را شناسایی کند، اما این کشف بهتنهایی به معنای رهگیری کامل مسیر موشک، تشخیص قطعی نوع آن یا پیشبینی دقیق محل اصابت نیست. همچنین، دادههای ناوبری ماهوارهای میتوانند در تعیین موقعیت و هدایت برخی تجهیزات نقش داشته باشند، اما وجود اختلال در سیگنالهای ناوبری بهتنهایی مشخص نمیکند که یک موشک یا پهپاد معین در عملیات مشخصی از کدام منظومه ماهوارهای استفاده کرده است.
تحولات رویارویی ایران و اسرائیل در آوریل و اکتبر ۲۰۲۴، عملیات نظامی اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵ و جنگ منطقهای سال ۲۰۲۶ نشان میدهد که اطلاعات فضایی در چند سطح به متغیری راهبردی تبدیل شده است: کمک به کشف و ارزیابی تهدید؛ پشتیبانی از هدفگیری و دفاع؛ ارزیابی خسارت پس از حمله؛ و فراهمکردن دادههای لازم برای اصلاح تصمیمهای بعدی.
پرسش اصلی پژوهش چنین صورتبندی میشود:
اطلاعات فضایی چگونه در رقابت موشکی و پهپادی ایران، ایالات متحده و اسرائیل به مزیت عملیاتی تبدیل میشود و این مزیت در برابر اختلال، حمله متقابل، خطای اطلاعاتی و فشار بر منابع چه محدودیتهایی دارد؟
پرسشهای فرعی عبارتاند از:
1\. ماهوارههای تصویربرداری و سامانههای هشدار زودهنگام چه تفاوتی در شناسایی تهدیدها دارند؟
2\. تجربه حملات سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ چه چیزی درباره پیوند اطلاعات فضایی و تصمیمگیری نظامی نشان میدهد؟
3\. هوش مصنوعی و سامانههای تلفیق داده چگونه چرخه اطلاعات تا اقدام را تغییر دادهاند؟
4\. دسترسی به تصاویر ماهوارهای تجاری چه تأثیری بر توازن اطلاعاتی بازیگران منطقهای دارد؟
5\. اختلال در رادارها، ارتباطات و خدمات ناوبری و نیز فشار بر ذخایر رهگیرها چگونه میتواند کارآمدی شبکه دفاعی را کاهش دهد؟
فرضیه محوری مقاله آن است که در جنگهای آینده، برتری اطلاعاتی نه محصول یک ماهواره یا حسگر منفرد، بلکه حاصل عملکرد یک شبکه چندلایه و تابآور خواهد بود؛ شبکهای که بتواند داده را بهموقع دریافت کند، آن را با منابع دیگر تطبیق دهد، خطاهای احتمالی را تشخیص دهد، تصمیم انسانی را با اطلاعات معتبر پشتیبانی کند و حتی در صورت آسیبدیدن بخشی از زیرساخت، کارکردهای حیاتی خود را حفظ نماید.
۲. روششناسی و حدود اعتبار پژوهش
این پژوهش بر روش تحلیل اسنادی و تطبیقی استوار است. دادههای مورد استفاده از چهار گروه منبع استخراج شدهاند: اسناد و اطلاعیههای رسمی دولتها و نهادهای نظامی؛ گزارشهای مراکز پژوهشی و مؤسسات تخصصی دفاعی؛ مطالعات علمی منتشرشده درباره سامانههای ناوبری و اختلال سیگنالهای ماهوارهای؛ و گزارشهای رسانهای مبتنی بر بررسی تصاویر ماهوارهای و مصاحبه با منابع آگاه.
برای جلوگیری از تعمیم ناموجه، شواهد در سه سطح تفسیر میشوند.
سطح نخست، دادههای رسمی اعلامشده است؛ یعنی ارقامی که نهادهای دولتی یا نظامی منتشر کردهاند. این ارقام موضع رسمی همان نهادها را نشان میدهند و لزوماً به معنای راستیآزمایی مستقل نیستند.
سطح دوم، یافتههای مستقل یا چندمنبعی است؛ اطلاعاتی که بر اساس بررسی تصاویر، اسناد یا مصاحبههای مستقل منتشر شدهاند. این دسته نسبت به ادعاهای صرفاً رسمی پشتوانه متفاوتی دارد، اما از محدودیتهایی مانند تأخیر در دسترسی به تصاویر، محرمانگی اطلاعات، پوشش ناقص رخدادها و دشواری انتساب قطعی برخی خسارات مصون نیست.
سطح سوم، استنباط تحلیلی است؛ نتایجی که از مقایسه و ارتباط دادن چند داده حاصل میشوند، اما مستقیماً در یک سند واحد اثبات نشدهاند. این استنباطها در متن با زبان احتمالی و متناسب با میزان شواهد بیان میشوند.
دامنه زمانی پژوهش از ژانویه ۲۰۲۴ تا ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ است. تمرکز جغرافیایی آن بر ایران، اسرائیل و حضور نظامی ایالات متحده در خاورمیانه قرار دارد.
یک محدودیت بنیادین باید از ابتدا روشن باشد: این مقاله یک مطالعه مستقل پردازش تصاویر خام ماهوارهای یا یک پایگاه داده کامل رخدادهای پرتاب نیست. اطلاعات عمومی درباره زمان دقیق کشف پرتاب، مسیر رهگیری، نرخ خطای حسگرها، محتوای ارتباطات فرماندهی و سهم هر سامانه در تصمیم عملیاتی، ناقص و در موارد متعدد محرمانه است. ازاینرو، مقاله نمیتواند از دادههای منتشرشده نرخ دقیق موفقیت یک ماهواره یا سامانه هشدار را محاسبه کند، یا همه حملات را از نظر زمان و مکان بازسازی نماید.
این محدودیت مانع از تحلیل راهبردی نیست؛ اما مرز ادعاهای قابل دفاع را مشخص میکند. هرجا داده عمومی برای نتیجهگیری قطعی کفایت نکند، نتیجه بهعنوان برآورد، گزارش منبع یا فرضیه تحلیلی معرفی میشود.
۳. معماری اطلاعات فضایی: چهار کارکرد متمایز
۳.۱. تصویربرداری و سنجش از دور
ماهوارههای تصویربرداری، تغییرات فیزیکی در محیط را ثبت میکنند. این تغییرات میتواند شامل احداث یا تخریب سازهها، تغییر وضعیت آشیانهها، جابهجایی تجهیزات، ساخت تأسیسات جدید یا آثار باقیمانده از حملات باشد.
دو فناوری مهم در این حوزه تصویربرداری اپتیکی و رادار دهانه ترکیبی است. تصویربرداری اپتیکی به نور بازتابیدهشده وابسته است و کیفیت آن از پوشش ابر، روشنایی، شرایط جوی و زاویه مشاهده تأثیر میپذیرد. در مقابل، رادار دهانه ترکیبی با ارسال و دریافت امواج راداری امکان تصویربرداری در شب و بسیاری از شرایط نامساعد جوی را فراهم میکند. بااینحال، تصاویر راداری نیز محدودیت تفسیری دارند و هر تغییر در الگوی بازتاب راداری الزاماً به معنای فعالیت نظامی مشخص نیست.
ارزش تصویربرداری فضایی در کشف تغییرات، مقایسه وضعیت پیش و پس از حمله، بررسی روند ساختوساز و ارزیابی آثار خسارت است. اما تصویر ماهوارهای بهتنهایی نمیتواند همه فعالیتهای لحظهای در یک پایگاه را آشکار کند. ممکن است یک تصویر، وجود هواگرد یا سازهای را نشان دهد، اما درباره وضعیت عملیاتی آن، میزان آمادگی یا زمان دقیق جابهجایی اطلاعات کافی نداشته باشد.
ازاینرو، باید میان «مشاهده یک شیء یا تغییر فیزیکی» و «شناخت وضعیت عملیاتی آن» تفاوت گذاشت. گذار از مشاهده به شناخت، به تصاویر زمانمند، دادههای مکمل و ارزیابی کارشناسی نیاز دارد.
۳.۲. هشدار زودهنگام فروسرخ
سامانههای هشدار زودهنگام فضایی از حسگرهای فروسرخ برای شناسایی نشانههای حرارتی مرتبط با پرتاب موشک استفاده میکنند. برنامه «سامانه پشتیبانی دفاعی» آمریکا که با نام اختصاری دیاِسپی شناخته میشود، از حسگرهای فروسرخ برای شناسایی گرمای ناشی از شعله موشک و بوستر آن در برابر زمینه زمین استفاده میکند.
سامانه فروسرخ فضایی آمریکا، موسوم به اِسبیآیآراِس، نیز با هدف تأمین هشدار موشکی، پشتیبانی از دفاع موشکی، آگاهی از وضعیت میدان نبرد و مأموریتهای اطلاعاتی توسعه یافته است. معماری این سامانه به ماهوارههای مدار زمینآهنگ، حسگرهای مستقر در مدارهای بیضوی بسیار کشیده و زیرساختهای زمینی پردازش داده متکی است. برگههای فنی نیروی فضایی آمریکا نشان میدهند که حسگرهای این منظومه دادههای خام و پردازششده را به شبکه زمینی منتقل میکنند و برخی پردازشهای اولیه نیز در خود ماهواره انجام میشود.\[۵\]\[۶\]
مزیت اصلی این سامانهها، امکان شناسایی زودهنگام برخی نشانههای حرارتی پرتاب است. بااینحال، شناسایی یک رویداد حرارتی با رهگیری کامل مسیر پرتابه یکسان نیست. تعیین مسیر، تشخیص نوع تهدید، محاسبه احتمال اصابت و انتخاب سامانه دفاعی مناسب به دادههای تکمیلی، از جمله رادارهای زمینی و دریایی، مدلسازی مسیر و ارزیابی پیوسته نیاز دارد.
بنابراین، نباید نقش ماهوارههای هشدار زودهنگام را با وظیفه رادارهای رهگیر یا سامانههای کنترل آتش یکسان دانست. ماهواره میتواند بخشی از زنجیره کشف و هشدار را شکل دهد، اما کارکرد نهایی دفاع به اتصال مؤثر این بخش با دیگر اجزای شبکه وابسته است.
۳.۳. ناوبری و زمانسنجی ماهوارهای
سامانههای ناوبری ماهوارهای جهانی شامل منظومههایی مانند جیپیاِس آمریکا، گلوناس روسیه، گالیله اروپا، بیدو چین و کیوزداِساِس ژاپن هستند. این سامانهها در تعیین موقعیت، زمانسنجی و ناوبری طیف وسیعی از تجهیزات غیرنظامی و نظامی کاربرد دارند.
در تحلیل نقش این منظومهها باید میان سه موضوع تمایز گذاشت: دسترسی بالقوه به یک سیگنال ناوبری؛ استفاده واقعی از آن در یک سامانه مشخص؛ و اثبات استفاده از آن در یک عملیات معین. وجود منظومه بیدو و امکان دریافت خدمات آن، دسترسی بالقوه را نشان میدهد، اما بهتنهایی ثابت نمیکند که یک موشک یا پهپاد مشخص در حملهای مشخص از این منظومه استفاده کرده است.
این تمایز از آن جهت مهم است که گاه در تحلیلهای عمومی، دسترسی به خدمات ناوبری با وابستگی عملیاتی یک سامانه تسلیحاتی به آن اشتباه گرفته میشود. اثبات نوع گیرنده، کیفیت سیگنال، شیوه ترکیب آن با سامانههای هدایت دیگر و عملکرد آن در شرایط اختلال، به دادههای فنی مستقل نیاز دارد.
۳.۴. ارتباطات و انتقال داده
ماهوارهها همچنین میتوانند انتقال داده میان واحدهای پراکنده، مراکز فرماندهی، هواگردها، کشتیها و ایستگاههای زمینی را پشتیبانی کنند. در شبکههای نظامی مدرن، ارزش یک داده تنها به کیفیت اولیه آن وابسته نیست؛ امکان دریافت امن و بهموقع آن نیز اهمیت دارد.
تصویری با وضوح بالا که با تأخیر زیاد به دست تحلیلگر برسد، ممکن است برای تصمیم فوری ارزش محدودی داشته باشد. به همین ترتیب، دادهای که بهسرعت دریافت شود اما منشأ آن نامشخص یا دقت آن پایین باشد، میتواند به تصمیم اشتباه منجر شود. بنابراین، پهنای باند، تأخیر انتقال، امنیت ارتباطات، پایداری ایستگاههای زمینی و امکان استفاده از مسیرهای جایگزین، اجزای مکمل قدرت اطلاعات فضایی هستند.
۴. از داده تا تصمیم: چرخه اطلاعاتی و نقاط شکست آن
چرخه اطلاعاتی را میتوان در پنج مرحله مفهومی بررسی کرد: کشف، پردازش، تطبیق، ارزیابی و تصمیم.
در مرحله کشف، داده از ماهواره تصویربرداری، حسگر فروسرخ، رادار یا منبع دیگری دریافت میشود. در مرحله پردازش، نویز حذف میشود، تغییرات استخراج و نشانههای احتمالی طبقهبندی میشوند. در مرحله تطبیق، داده با منابع مکمل، از جمله اطلاعات راداری، سیگنالی، انسانی و سوابق پیشین مقایسه میشود. سپس در مرحله ارزیابی، میزان اطمینان، احتمال خطا و ارتباط داده با یک تهدید مشخص بررسی میشود. در نهایت، اطلاعات برای هشدار، جابهجایی نیرو، دفاع، تصمیم عملیاتی یا ارزیابی پس از حمله مورد استفاده قرار میگیرد.
این مراحل در عمل الزاماً خطی نیستند. ممکن است یک تصویر تازه، ارزیابی پیشین را تغییر دهد؛ داده راداری با تصویر ماهوارهای ناسازگار باشد؛ یا گزارش انسانی، تفسیر اولیه الگوریتم را زیر سؤال ببرد. به همین دلیل، چرخه اطلاعاتی باید توان اصلاح و بازبینی داشته باشد.
نقطه ضعف این معماری، وابستگی متقابل اجزای آن است. آسیبدیدن رادار، قطع ارتباط یک ایستگاه زمینی، اختلال در دریافت داده یا اشتباه در طبقهبندی الگوریتمی میتواند کیفیت تصمیم نهایی را کاهش دهد. در نتیجه، کارآمدی شبکه را نباید تنها با تعداد تصاویر یا سرعت پردازش سنجید. معیار مهمتر، توان حفظ کیفیت تصمیم در شرایط داده ناقص، اطلاعات متناقض، اختلال ارتباطی و فشار زمانی است.
در این چارچوب، یک مفهوم اهمیت ویژه دارد: سن اطلاعاتی. تصویری که چند ساعت یا چند روز پیش ثبت شده است، برای شناخت یک زیرساخت ثابت ممکن است همچنان ارزشمند باشد، اما برای تشخیص تحرک یک سامانه متحرک ارزش یکسانی ندارد. بنابراین، وضوح تصویر، زمان بازدید مجدد ماهواره و فاصله میان ثبت، پردازش و دسترسی به داده باید جداگانه ارزیابی شوند. «تصویر باکیفیت» لزوماً «اطلاعات بهموقع» نیست.
۵. مطالعات موردی سال ۲۰۲۴: حملات آوریل و اکتبر
۵.۱. حمله آوریل ۲۰۲۴ و مسئله دفاع چندلایه
وزارت دفاع ایالات متحده در ۱۶ آوریل ۲۰۲۴ اعلام کرد که در حمله ۱۳ و ۱۴ آوریل، بیش از ۳۰۰ سلاح هوایی از مبدأ ایران، سوریه و یمن به سمت اهدافی در اسرائیل شلیک شده است. این مجموعه شامل بیش از ۱۱۰ موشک بالستیک میانبرد، بیش از ۳۰ موشک کروز زمینپایه و بیش از ۱۵۰ پهپاد بدون سرنشین بود.\[۱\]
سنتکام نیز در اطلاعیه ۱۴ آوریل اعلام کرد نیروهای آمریکایی بیش از ۸۰ پهپاد یکطرفه و دستکم شش موشک بالستیک را منهدم کردهاند. این اعلامیه تصریح میکرد که آمار مزبور، یک موشک بالستیک قرارگرفته روی خودروی پرتابگر و هفت پهپاد منهدمشده روی زمین در مناطق تحت کنترل حوثیها در یمن، پیش از پرتاب، را نیز دربر میگرفت.\[۲\]
این دو آمار نباید با یکدیگر ادغام شوند. رقم وزارت دفاع آمریکا تعداد تقریبی سلاحهای هوایی شلیکشده از چند مبدأ را توصیف میکند؛ رقم سنتکام عملکرد اعلامشده نیروهای آمریکایی در انهدام بخشی از تهدیدها را نشان میدهد. همچنین، انهدام پهپادها و موشکها پیش از پرتاب نباید با رهگیری پرتابههای در حال پرواز یکسان تلقی شود.
از منظر اطلاعاتی، این حمله اهمیت شبکه چندلایه را برجسته کرد. ترکیب موشکهای بالستیک، موشکهای کروز و پهپادها، زمان واکنش و نوع داده مورد نیاز برای هر تهدید را متفاوت میکند. کشف، تعیین مسیر احتمالی، تبادل اطلاعات میان سامانهها و تخصیص ظرفیت دفاعی به چنین مجموعهای بدون هماهنگی چندمنبعی دشوار است.
بااینحال، منابع عمومی موجود برای بازسازی سهم اختصاصی هر ماهواره در مراحل کشف و رهگیری کافی نیستند. از موفقیت اعلامشده بخشی از رهگیریها نمیتوان نتیجه گرفت که یک سامانه فضایی خاص عامل مستقیم آن بوده است. نتیجه قابل دفاع، اهمیت معماری چندلایه دفاع و تبادل اطلاعات میان اجزای آن است، نه نسبتدادن عملکرد کل شبکه به یک فناوری منفرد.
۵.۲. حمله اکتبر ۲۰۲۴ و تمایز میان شلیک رهگیر و رهگیری موفق
در اول اکتبر ۲۰۲۴، ایران حملهای با حدود ۲۰۰ موشک بالستیک به اهدافی در اسرائیل انجام داد. وزارت دفاع آمریکا اعلام کرد دو ناوشکن آمریکایی در مجموع حدود ۱۲ رهگیر به سمت موشکهای ورودی شلیک کردهاند.\[۳\]
در نشست خبری پنتاگون، مقامهای آمریکایی تصریح کردند که ارزیابی دقیق نتیجه حمله هنوز تکمیل نشده و در آن زمان نمیتوانستند تعداد دقیق رهگیریهای موفق از سوی ناوشکنها را اعلام کنند.\[۴\] بنابراین، تعداد رهگیرهای شلیکشده را نباید با تعداد موشکهای منهدمشده یکسان دانست.
اهمیت این رویداد برای پژوهش حاضر در ضرورت تفکیک سه مرحله است: نخست، شناسایی و هشدار درباره حمله؛ دوم، شلیک رهگیر؛ و سوم، احراز انهدام موفق تهدید. این مراحل از نظر فنی، زمانی و اطلاعاتی با یکدیگر تفاوت دارند. ارزیابی نهایی نیز به بررسی دادههای حسگرها، گزارشهای عملیاتی و شواهد پس از حمله وابسته است.
این نمونه نشان میدهد که حتی در محیطی با دسترسی به شبکههای هشدار و دفاع پیشرفته، داده اولیه لزوماً پاسخ نهایی را در اختیار نمیگذارد. در نتیجه، شفافیت درباره سطح اطمینان و زمان تکمیل ارزیابی برای تحلیل عملکرد دفاعی اهمیت بنیادین دارد.
۶. سال ۲۰۲۵: اطلاعات فضایی در عملیات «شیر خیزان»
در اول ژوئیه ۲۰۲۵، وزارت دفاع اسرائیل در ارزیابی رسمی خود از عملیات «شیر خیزان» اعلام کرد که جمعآوری اطلاعات فضایی این کشور بیش از ۱۲ هزار تصویر ماهوارهای از قلمرو ایران تولید کرده است.\[۹\] این رقم، اعلام رسمی یک نهاد دولتی اسرائیل است و نباید بهعنوان آماری که بهطور مستقل ممیزی شده است معرفی شود.
اهمیت این داده در نشان دادن مقیاس استفاده اعلامشده از ظرفیت فضایی در یک عملیات نظامی است. بااینحال، رقم ۱۲ هزار تصویر بهتنهایی مشخص نمیکند چه تعداد از تصاویر در لحظه عملیات ثبت شدهاند، چه سهمی از آنها مستقیماً در تصمیمگیری عملیاتی استفاده شده یا چه میزان از آنها برای ارزیابی پس از حمله به کار رفتهاند.
در ارزیابی این ادعا باید میان سه مفهوم تفاوت گذاشت: حجم داده تولیدشده، ارزش اطلاعاتی داده و اثر عملیاتی آن. افزایش تعداد تصاویر لزوماً به افزایش متناسب دقت تصمیمگیری منجر نمیشود. تصویر خام باید پردازش، طبقهبندی، تطبیق و ارزیابی شود تا به اطلاعات قابل استفاده تبدیل گردد.
تحولات ماهوارههای سری «افق» نیز ضرورت دقت زمانی را نشان میدهد. ماهواره افق ۱۳ در ۲۹ مارس ۲۰۲۳ پرتاب شد و وزارت دفاع اسرائیل در ۱۰ آوریل همان سال از دریافت نخستین تصاویر راداری آن خبر داد. همان اطلاعیه توضیح میداد که آزمایشهای مداری و آمادهسازی برای بهرهبرداری عملیاتی همچنان ادامه دارد.\[۷\]
افق ۱۹ در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵ پرتاب شد و وزارت دفاع اسرائیل در ۱۵ سپتامبر از فعالسازی سامانه راداری آن و دریافت نخستین تصاویر خبر داد. در همان اطلاعیه تصریح شده بود که آزمایشهای مداری و فرایند آمادهسازی برای آمادگی عملیاتی هنوز ادامه دارد.\[۸\]
این توالی زمانی یک نتیجه روشن دارد: افق ۱۹ نمیتواند منبع تصاویر عملیات ژوئن ۲۰۲۵ تلقی شود، زیرا پرتاب آن پس از آن عملیات انجام شده است. این تمایز زمانی برای جلوگیری از نسبتدادن قابلیتهای یک سامانه جدید به عملیاتی که پیش از پرتاب آن رخ داده، ضروری است.
۷. سال ۲۰۲۶: دسترسی گستردهتر به اطلاعات فضایی و تغییر میدان رقابت
۷.۱. حملات به پایگاههای آمریکا و آسیبپذیری زیرساختهای اطلاعاتی
یکی از مهمترین شواهد عمومی درباره اهمیت زیرساختهای اطلاعاتی در جنگ ۲۰۲۶، گزارش تحقیقی آسوشیتدپرس در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶ است. این خبرگزاری با بررسی تصاویر ماهوارهای چند ارائهدهنده و گفتوگو با چهار مقام منطقهای که از خسارات اطلاع مستقیم یا دسترسی به گزارشهای مربوط داشتند، اعلام کرد که تا پایان اوت بیش از ۱۱۵ حمله پهپادی یا موشکیِ منتسب به ایران یا گروههای مورد حمایت ایران، به سازهها و تأسیسات ۲۶ پایگاه نظامی و محل استقرار تجهیزات آمریکا در خاورمیانه آسیب زده یا آنها را تخریب کردهاند.\[۱۰\]
در تفسیر رقم ۱۱۵ باید دقت کرد: این عدد شمار کل پرتابههای شلیکشده در جنگ نیست، بلکه به حملات پهپادی یا موشکیای اشاره دارد که در بررسی آسوشیتدپرس بهعنوان حملات خسارتزا به ساختارها و تأسیسات ۲۶ پایگاه و محل نظامی ثبت شدهاند. آسوشیتدپرس اعلام کرده بود خسارات را با تصاویر ماهوارهای چند ارائهدهنده بهطور مستقل بررسی کرده است؛ بااینحال، به دلیل محدودیت انتشار اطلاعات رسمی و تأخیر در دسترسی به تصاویر، این بررسی نیز مدعی پوشش کامل همه رخدادها نیست.
بر اساس گزارش یادشده، حملات اولیه بر آشیانههای هواپیما و سامانههایی متمرکز بودند که حملات ورودی را شناسایی میکنند. در ادامه، حملات به انبارها، محلهای اسکان نیروها و دیگر زیرساختها گسترش یافت. گزارش همچنین به خسارات گسترده در دوره اول آوریل تا پایان ژوئن اشاره میکند و میگوید صدها ساختمان و سازه در پایگاههای آمریکا در این بازه آسیب دیده یا تخریب شدهاند.
اهمیت راهبردی این الگو در آن است که زیرساختهای هشدار و دفاع، صرفاً ابزار مقابله با حمله نیستند؛ آنها میتوانند خود به بخشی از اولویتهای حمله تبدیل شوند. آسیب به رادارها و سامانههای کشف حملات ورودی ممکن است کیفیت آگاهی موقعیتی و زمان واکنش را کاهش دهد و هماهنگی دفاعی را دشوارتر کند. در چنین شرایطی، حتی اگر همه سامانههای رهگیر از بین نرفته باشند، کاهش کیفیت داده و ارتباط میان اجزای دفاع میتواند عملکرد کلی شبکه را تضعیف کند.
از سوی دیگر، گزارش آسوشیتدپرس میگوید خسارات واردشده به زیرساختها باعث شده ایالات متحده بخشی از تجهیزات، هواگردها، سامانههای دفاع هوایی و ارتباطی خود را از نقاطی در خلیج فارس جابهجا کند. این یافته نشان میدهد که آثار حمله به پایگاهها فقط به سازههای تخریبشده محدود نمیشود؛ تغییر آرایش نیرو، هزینه حفاظت و ضرورت انتقال تجهیزات نیز بخشی از هزینه راهبردی حملات است.
این رخداد یک اصل مهم را برجسته میکند: شبکهای که برای کشف و مقابله با حملات طراحی شده، خود میتواند هدف حمله قرار گیرد. ازاینرو، تابآوری شبکه باید در کنار توان کشف و رهگیری، بخشی از مفهوم قدرت دفاعی محسوب شود.
۷.۲. دسترسی ایران به تصاویر فضایی باکیفیت: پرونده ماهواره «تیایئی-۰۱بی»
گزارشی از مؤسسه فرانسوی روابط بینالملل (ایفری) در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۶، موضوع دسترسی سپاه پاسداران به اطلاعات تصویری فضایی مورد استفاده در برنامهریزی و ارزیابی حملات به تأسیسات آمریکا را بررسی کرده است.\[۱۱\] این گزارش، استفاده از تصاویر فضایی برای پشتیبانی از برنامهریزی و ارزیابی حملات ایران را بهعنوان تحولی تثبیتشده در تحلیل خود در نظر میگیرد، اما منشأ دقیق همه تصاویر را قطعی نمیداند.
یکی از مسیرهای مطرحشده، ماهواره سنجش از دور چینی «تیایئی-۰۱بی» است. گزارش تحقیقی فایننشال تایمز در ۱۵ آوریل ۲۰۲۶، با استناد به اسناد نظامی افشاشده، فهرست مختصات زمانمند، تصاویر ماهوارهای و تحلیل مداری، گزارش کرد که نیروی هوافضای سپاه پاسداران این ماهواره را در اواخر سال ۲۰۲۴ در اختیار گرفته است. فایننشال تایمز ارزش معامله را حدود ۲۵۰ میلیون یوان، معادل تقریبی ۳۶٫۶ میلیون دلار، برآورد کرده است. گزارش ایفری نیز همین رقم و ارزیابی را نقل میکند.\[۱۱\]\[۱۸\]
طبق این گزارشها، وضوح تصویری منتسب به ماهواره در حدود ۵۰ سانتیمتر است؛ قابلیتی که از نظر جزئیات تصویری، از ظرفیت اعلامشده برخی ماهوارههای بومی ایران فراتر میرود. فایننشال تایمز گزارش کرده است که تصاویر این ماهواره برای پایش برخی پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه، پیش و پس از حملات مارس ۲۰۲۶، مورد استفاده قرار گرفتهاند. بااینحال، باید میان یافتههای گزارش تحقیقی، تأیید رسمی طرفهای ذیربط و ارزیابی مستقل فنی تمایز گذاشت. این گزارش بر اسناد و تحلیلهایی تکیه دارد که در دسترس عمومی قرار گرفتهاند، اما همه جزئیات معامله و زنجیره استفاده از دادهها بهصورت مستقل قابل ممیزی نیستند.
بر اساس گزارش ایفری، ماهواره از سوی شرکت چینی چانگ گوانگ ساخته شده و در چارچوب الگوی تجاری تحویل ماهواره پس از قرارگیری در مدار، به مشتری خارجی واگذار شده است. شرکت «اِمپوسَت» نیز در گزارشها بهعنوان ارائهدهنده خدمات ایستگاههای زمینی و پشتیبانی عملیاتی مطرح شده است. ایفری میگوید این شرکت هرگونه آگاهی از استفاده ایران از ایستگاههای زمینی خود را رد کرده و وزارت خارجه چین نیز هرگونه ارتباط دولتی با فعالیتهای ادعایی را انکار کرده است.\[۱۱\]
از نظر تحلیلی، اهمیت این پرونده صرفاً در انتقال احتمالی یک ماهواره خلاصه نمیشود. موضوع مهمتر، امکان تفکیک مالکیت و کنترل عملیاتی از زیرساخت ساخت، پرتاب و پشتیبانی زمینی است. در الگوی تحویل در مدار، مشتری میتواند بدون در اختیار داشتن تمام زنجیره تولید و پرتاب، به بخشی از ظرفیت فضایی دسترسی پیدا کند. این امر موانع ورود به حوزه اطلاعات فضایی را کاهش میدهد، اما وابستگی به ارائهدهنده خارجی و زیرساختهای خارج از کنترل مستقیم مشتری را نیز ایجاد میکند.
بنابراین، پرونده تیایئی-۰۱بی را باید نشانهای از تغییر الگوی دسترسی به داراییهای فضایی دانست؛ نه بهتنهایی سندی برای اثبات وجود فرماندهی فضایی مشترک یا حمایت نظامی مستقیم دولت چین از عملیات ایران.
۷.۳. شرکت میزاریژن و تجمیع دادههای تجاری و منابع باز
مسیر دوم مطرحشده در گزارش ایفری، شرکت چینی «میزاریژن» است. این شرکت دادههایی از منابع مختلف، از جمله تصاویر ماهوارهای، دوربینهای اینترنتی، دادههای راداری و سامانه شناسایی خودکار کشتیها را گردآوری میکند و با استفاده از هوش مصنوعی، محصولات تحلیلی و اطلاعات پردازششده ارائه میدهد.\[۱۱\]
نکته مهم درباره میزاریژن، تنها دسترسی به یک تصویر ماهوارهای نیست؛ بلکه ترکیب منابع متعدد و تبدیل آنها به محصول اطلاعاتی قابل استفاده است. تصویری که بهتنهایی فقط یک پایگاه یا کشتی را نشان میدهد، هنگامی ارزش بیشتری پیدا میکند که با دادههای زمانمند، موقعیت، حرکت، اطلاعات آشکار و تصاویر قبلی تطبیق داده شود. در این حالت، ارزش اطلاعاتی از تجمیع و تحلیل حاصل میشود، نه فقط از وضوح یک تصویر منفرد.
بااینحال، منشأ دقیق همه تصاویر منتشرشده توسط میزاریژن روشن نیست. ایفری احتمال میدهد بخشی از تصاویر از منظومه تجاری «جیلین-۱» چین و بخشی دیگر از ترکیب منابع تجاری و باز تأمین شده باشند. این گزارش همچنین احتمال استفاده از دادههای ارائهدهندگان غربی را مطرح میکند، اما یادآور میشود که شرکت ایرباس اتهام عرضه تصاویر به ایران را رد کرده است. دولت چین نیز اعلام کرده که تصاویر منتشرشده از سوی شرکتهای چینی از منابع باز به دست آمدهاند.\[۱۱\]
در نتیجه، نمیتوان صرف انتشار تصویر یک پایگاه نظامی از سوی میزاریژن را اثبات کرد که آن تصویر مستقیماً به یک حمله مشخص ایران منجر شده است. آنچه با اطمینان بیشتری میتوان گفت، افزایش ظرفیت پردازش و انتشار دادههای فضایی تجاری و امکان بهرهبرداری نظامی از محصولات این بازار است.
اهمیت راهبردی این تحول در یک نکته بنیادی نهفته است: دسترسی به اطلاعات فضایی باکیفیت دیگر الزاماً به داشتن یک منظومه ماهوارهای مستقل و بزرگ وابسته نیست. خرید داده، استفاده از خدمات تجاری، دسترسی به ظرفیتهای تحویلشده در مدار، بهرهگیری از ایستگاههای زمینی برونمرزی و تلفیق دادههای منابع باز میتوانند بخشی از شکاف اطلاعاتی بازیگران فاقد زیرساخت فضایی گسترده را جبران کنند.
اما این دسترسی به معنای برابری اطلاعاتی نیست. کنترل مستمر دارایی فضایی، دریافت امن داده، توان پردازش مستقل، کیفیت تحلیل، امنیت زیرساخت زمینی و استمرار خدمات همچنان مزیتهای مهمی ایجاد میکنند.
۷.۴. همکاری چین و ایران: ضرورت تفکیک همکاری فناورانه از تعهد دفاعی
برگه اطلاعاتی کمیسیون بررسی روابط اقتصادی و امنیتی آمریکا و چین در ۱۶ مارس ۲۰۲۶، از همکاریهای اقتصادی و فناورانه دو کشور و انتقال برخی اقلام دومنظوره سخن میگوید. این گزارش در عین حال تأکید میکند که چین از تعهد دفاعی رسمی به ایران پرهیز کرده و احتمال حمایت آن فراتر از پشتیبانی دیپلماتیک و عرضه برخی اقلام دومنظوره را محدود ارزیابی میکند.\[۱۶\]
اهمیت این منبع در آن است که میان دو سطح متفاوت رابطه تمایز میگذارد: همکاریهای تجاری، فناوری و دومنظوره از یک سو، و تعهد دفاعی رسمی یا مشارکت نظامی مستقیم از سوی دیگر. گزارش کمیسیون بهتنهایی انتقال ماهواره تیایئی-۰۱بی یا استفاده عملیاتی ایران از دادههای میزاریژن را اثبات نمیکند؛ برای بررسی آن ادعاها باید به گزارش تحقیقی فایننشال تایمز و تحلیل ایفری رجوع کرد.
بنابراین، در تحلیل رابطه فضایی چین و ایران باید از دو خطای متقابل پرهیز کرد: نخست، نادیدهگرفتن اثر دسترسی تجاری و فناوری دومنظوره بر توان اطلاعاتی ایران؛ دوم، تبدیل هرگونه همکاری تجاری یا فنی به ادعای اثباتنشده درباره اتحاد دفاعی، فرماندهی مشترک یا پشتیبانی مستقیم دولتی.
۸. هوش مصنوعی و تحول چرخه هدفگیری
یکی از تحولات مهم جنگ ۲۰۲۶، گسترش استفاده از سامانههای نرمافزاری برای تجمیع دادههای اطلاعاتی و پشتیبانی از تصمیمگیری عملیاتی بود.
مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی آمریکا در گزارشی در ۲ ژوئن ۲۰۲۶ درباره سامانه هوشمند «میون» نوشت که نیروهای آمریکایی در ۲۴ ساعت نخست جنگ ایران از این سامانه برای کمک به حمله علیه بیش از هزار هدف استفاده کردهاند. نویسندگان گزارش، این میزان را در مقایسه با آنچه پیش از استفاده از سامانه ممکن بود، افزایش دهبرابری توصیف کردهاند.\[۱۳\]
سامانه میون را نباید صرفاً یک ابزار تشخیص تصویر دانست. این سامانه دادههای گسترده اطلاعاتی، شناسایی و مراقبت را تجمیع، سازماندهی و نمایش میدهد. در گزارش مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی آمده است که مدلهای بینایی رایانهای میتوانند اهداف بالقوه را در ویدئوهای ماهوارهای یا پهپادی شناسایی و علامتگذاری کنند. این دادهها در یک محیط نقشهمحور همراه با اطلاعات منابع دیگر نمایش داده میشوند و کاربر میتواند هدف علامتگذاریشده را بررسی کند، داراییهای احتمالی حمله را بسنجد و گزینهها را با توجه به محدودیتهایی مانند فاصله، زمان و سوخت مقایسه نماید.\[۱۳\]
نکته مهم این است که میون یک سامانه صرفاً فضایی نیست؛ بلکه بستری برای تلفیق دادههای چندمنبعی است. تصاویر ماهوارهای میتوانند یکی از ورودیهای آن باشند، اما دادههای پهپادی، راداری، اطلاعات سیگنالی، اسناد و منابع دیگر نیز در این معماری نقش دارند. بنابراین، استفاده از این سامانه را نباید معادل اتکای کامل به اطلاعات ماهوارهای دانست.
همچنین، کمک سامانه به حمله علیه بیش از هزار هدف، معادل انتخاب و شلیک کاملاً خودکار به هزار هدف توسط هوش مصنوعی نیست. گزارش یادشده تصریح میکند که تحلیلگران انسانی مسئول بازبینی و اعتبارسنجی برچسبهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی باقی میمانند. سامانه امکان میدهد دادهها سریعتر یکپارچه شوند و تصمیمگیرنده از یک محیط مشترک برای مشاهده، بررسی و سفارش اقدام استفاده کند؛ اما این امر به معنای حذف مسئولیت انسانی از تصمیمگیری نیست.\[۱۳\]
هوش مصنوعی میتواند سرعت پردازش را افزایش دهد، اما خطای داده ورودی، سوگیری الگوریتمی، تشخیص اشتباه یک سازه غیرنظامی بهعنوان هدف نظامی و ناتوانی در فهم زمینههای متغیر همچنان خطرهای جدی هستند. هرچه سرعت چرخه تصمیمگیری بیشتر شود، اهمیت کنترل کیفیت داده، قابلیت بازبینی، ثبت منشأ اطلاعات و مسئولیتپذیری انسانی نیز افزایش مییابد.
از این منظر، مزیت اصلی سامانههای هوشمند نه حذف انسان از چرخه تصمیم، بلکه کاهش زمان میان دریافت داده، تحلیل اولیه، تطبیق اطلاعات و تصمیم نهایی است. سرعت بدون اعتبارسنجی میتواند به انتشار سریعتر خطا منجر شود؛ اما سرعت همراه با کنترل انسانی و کیفیت اطلاعات میتواند مزیت عملیاتی ایجاد کند.
۹. اختلال ناوبری ماهوارهای و محدودیت استنباط درباره بیدو
گسترش منظومه بیدو چین و دسترسی گستردهتر به خدمات ناوبری، احتمال استفاده بازیگران نظامی متنوعتر از چند منظومه ماهوارهای را مطرح میکند. تنوع خدمات میتواند وابستگی به یک ارائهدهنده را کاهش دهد؛ اما لزوماً مصونیت در برابر جنگ الکترونیک یا اختلال در سیگنالهای ناوبری را تضمین نمیکند.
مطالعه علمی شو و همکاران که در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۶ در مجله «پیشرفتها در پژوهشهای فضایی» منتشر شد، اختلال و فریب سیگنالهای ناوبری ماهوارهای در خلیج فارس را با استفاده از دادههای واقعی گیرندهها بررسی کرده است. این پژوهش منظومههای جیپیاِس، گلوناس، گالیله، بیدو و کیوزداِساِس را در دامنه مطالعه خود قرار داده و دادههای موقعیتیابی، مختصات ماهوارهها و مشاهدات خام را برای تحلیل شرایط تداخل بررسی کرده است.\[۱۷\]
این مطالعه از دو جهت اهمیت دارد. نخست، نشان میدهد خدمات ناوبری ماهوارهای در محیط منازعه میتوانند با اختلال و فریب مواجه شوند. دوم، تأکید میکند که تحلیل اثر تداخل باید بر داده واقعی گیرنده و مشاهده فنی استوار باشد، نه صرفاً بر گزارشهای عمومی یا فرضیات نظری.
بااینحال، این پژوهش اثبات نمیکند که یک موشک یا پهپاد مشخص ایران در عملیات معینی از بیدو استفاده کرده است. چنین نتیجهای به اطلاعات فنی درباره تجهیزات هدایت، نوع گیرنده، مسیر پرواز، ساختار سامانه ناوبری و شواهد عملیاتی مستقل نیاز دارد.
در نتیجه، بیدو را باید بخشی از محیط گسترده رقابت در حوزه ناوبری ماهوارهای دانست، نه شاهد قطعی برای منشأ هدایت یک پرتابه مشخص. به همین ترتیب، مشاهده اختلال در چند منظومه نیز بهتنهایی نشاندهنده میزان اختلال در همه مناطق، همه زمانها یا همه انواع گیرندهها نیست.
۱۰. دفاع هوایی، فرسایش حسگرها و اقتصاد رهگیری
کارآمدی دفاع هوایی تنها با تعداد موشکهای رهگیر سنجیده نمیشود. رادارهای کشف، شبکههای ارتباطی، مراکز فرماندهی، سامانههای تشخیص دوست از دشمن، موجودی رهگیرها و ظرفیت تعمیر و جایگزینی تجهیزات، همگی در عملکرد نهایی دخیلاند.
مؤسسه جینسا در گزارش «سپر فرساینده: دفاع هوایی در برابر ایران» که در ۲۶ مارس ۲۰۲۶ منتشر شد، برآورد کرد که نیروهای آمریکا، اسرائیل و شرکای عرب بیش از ۹۰ درصد از حدود ۴۲۰۰ موشک و پهپاد شلیکشده ایران در دوره مورد بررسی را رهگیری کردهاند.\[۱۴\] این رقم باید بهعنوان برآورد جینسا در تاریخ انتشار گزارش معرفی شود، نه آمار نهایی و مستقلِ تأییدشده از سوی همه طرفهای درگیر یا نتیجه قطعی کل جنگ.
همین گزارش در کنار برآورد بالای رهگیری، بر فشار واردشده به شبکه دفاعی نیز تأکید میکند. به ارزیابی جینسا، حملات به رادارهای اصلی و پیوندهای ارتباطی آنها با آتشبارهای رهگیر، شبکه کشف و هشدار را تحت فشار قرار داده است. این گزارش همچنین پهپادها را از نظر کشف و مقابله، در مواردی دشوارتر از موشکهای بالستیک ارزیابی میکند و میگوید پهپادها با وجود هزینه کمتر، توانستهاند خسارات قابل توجهی ایجاد کنند.\[۱۴\]
این ارزیابی نشان میدهد که نرخ بالای رهگیری بهتنهایی معیار کافی برای سنجش پایداری دفاع نیست. ممکن است شبکه در یک مرحله از جنگ نرخ رهگیری بالایی داشته باشد، اما بر اثر خسارت به رادارها، کاهش موجودی رهگیرها، اختلال ارتباطی یا خستگی زیرساختها در ادامه با افت عملکرد مواجه شود.
۱۰.۱. عدم تقارن اقتصادی میان پهپاد و رهگیر
در این میان، عدم تناسب هزینه میان پهپادهای نسبتاً ارزانقیمت و رهگیرهای پیشرفته یک مسئله مهم است. مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی آمریکا هزینه تقریبی برخی پهپادهای خانواده شاهد را، بر اساس برآورد تحلیلگران، در محدوده ۲۰ تا ۵۰ هزار دلار اعلام کرده است.\[۱۸\] این عدد تخمینی است و هزینه واقعی تولید، نوع مدل، تیراژ، شرایط خرید، قطعات، نگهداری و تغییرات طراحی میتواند متفاوت باشد.
بااینحال، مقایسه مستقیم قیمت یک پهپاد با قیمت یک رهگیر برای نتیجهگیری درباره برتری اقتصادی کافی نیست. ارزش هدف مورد حفاظت، احتمال اصابت، خسارت احتمالی، تعداد پرتابهها، هزینه کشف و رهگیری، امکان استفاده از ابزارهای کمهزینهتر و هزینه حفظ پوشش دفاعی باید همزمان بررسی شوند.
از این منظر، پاسخ اقتصادی پایدار به تهدید پهپادی الزاماً استفاده از رهگیر پیشرفته در برابر همه پرتابهها نیست. معماری چندلایهای که ابزارهای کشف، اخلال، دفاع نقطهای و رهگیرهای متناسب با سطح تهدید را ترکیب کند، میتواند فشار بر ذخایر سامانههای گرانقیمت را کاهش دهد. این استدلال در سطح سیاست دفاعی و طراحی سبد قابلیتها مطرح است و به معنای بینیازی از رهگیرهای پیشرفته در برابر تهدیدهای پیچیدهتر نیست.
۱۰.۲. ذخایر مهمات و زمان بازسازی
گزارش ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی آمریکا درباره ذخایر مهمات، تصویر دقیقتری از فشار واردشده به برخی ذخایر آمریکا ارائه میکند. بر اساس برآورد این مرکز، در کارزار ۳۹روزه منتهی به آتشبس ۸ آوریل و عملیات پس از آن، ایالات متحده حدود یکسوم تا دوسوم برخی موجودیهای کلیدی مهمات را مصرف کرده است.\[۱۵\]
در بخش مربوط به رهگیرهای پاتریوت، نویسندگان برآورد میکنند که حدود دوسوم موجودی پیش از جنگ، در دوره نهماهه مورد اشاره، برای مقابله با موشکهای بالستیک ایران مصرف شده است. گزارش در عین حال میگوید تعداد اندکی از این رهگیرها، اگر اساساً موردی بوده باشد، از سوی نیروهای آمریکا علیه پهپادهای یکطرفه استفاده شدهاند. درباره سامانه تاد نیز مصرف حدود نیمی از موجودی پیش از جنگ برآورد شده است.\[۱۵\]
این ارقام، برآورد پژوهشی از وضعیت ذخایر هستند و نباید بهعنوان صورتحساب کامل و قطعی انبارهای نظامی آمریکا تلقی شوند. خود گزارش تأکید میکند که ایالات متحده برای یک درگیری مجدد با ایران همچنان مهمات کافی در اختیار دارد؛ نگرانی عمدهتر، تأثیر مصرف ذخایر بر آمادگی در برابر رقابتی در سطح چین است.
یکی از مهمترین یافتههای گزارش، فاصله زمانی میان تخصیص بودجه و تحویل مهمات است. برآورد نویسندگان نشان میدهد که تحویل بخش عمده مهمات ممکن است پس از تصویب اعتبار در کنگره دو تا چهار سال زمان ببرد. افزایش ظرفیت تولید بهتنهایی این فاصله زمانی را از میان نمیبرد، زیرا تقاضای داخلی و خارجی همزمان بر ظرفیت صنعت فشار وارد میکند.\[۱۵\]
گزارش همچنین به تغییر ترکیب مهمات در جریان عملیات اشاره میکند: نیروهای آمریکا در روزهای نخست از مهمات دوربرد و گرانتر استفاده کردند و سپس، در پی تغییر شرایط عملیاتی، بهسمت مهمات کوتاهبرد و کمهزینهتر رفتند. این تحول نشان میدهد که مدیریت هزینه و مصرف ذخایر در میانه جنگ، بخشی از طراحی عملیات است.
بنابراین، نتیجه گزارش CSIS این نیست که آمریکا از توان ورود دوباره به جنگ با ایران برخوردار نیست. مسئله اصلی، رقابت میان نیازهای عملیاتی منطقهای و الزامات آمادگی برای سناریوهای بزرگتر، بهویژه رقابت نظامی با چین، و نیز زمان چندساله لازم برای بازسازی بخشی از ذخایر است.
۱۱. چارچوب ارزیابی توان اطلاعاتی و دفاعی
برای ارزیابی توان اطلاعاتی و دفاعی باید بهجای ساختن یک رتبهبندی عددی و فاقد داده کافی، چند شاخص را جداگانه بررسی کرد. این شاخصها بههم مرتبطاند، اما نباید با یکدیگر خلط شوند.
نخست، استمرار مشاهده فضایی است. این شاخص فقط به تعداد ماهوارهها یا تعداد تصاویر تولیدشده اشاره ندارد؛ بلکه باید پوشش مکانی، تناوب بازدید مجدد، زمان ثبت تصویر، محدودیتهای جوی و میزان دسترسی عملیاتی به داده را نیز دربر بگیرد. اعلام رسمی اسرائیل درباره تولید بیش از ۱۲ هزار تصویر در عملیات ۲۰۲۵، نشانهای از حجم داده اعلامشده است، اما بهتنهایی استمرار مشاهده یا سهم هر تصویر در تصمیمگیری را اندازهگیری نمیکند.
دوم، تأخیر اطلاعاتی است. فاصله زمانی میان ثبت داده، انتقال آن، پردازش و رسیدن به دست تصمیمگیرنده میتواند ارزش عملیاتی اطلاعات را تعیین کند. دادهای که با تأخیر بهروز شود، برای ارزیابی یک تأسیسات ثابت همچنان مفید است، اما برای شناخت تحرکات سریع ممکن است ارزش کمتری داشته باشد. اطلاعات عمومی موجود معمولاً زمان دقیق این چرخه را آشکار نمیکنند؛ بنابراین مقایسه عددی کشورها در این شاخص فعلاً قابل دفاع نیست.
سوم، کیفیت کشف و تداوم رهگیری است. هشدار اولیه، رهگیری مسیر و احراز نتیجه رهگیری سه مرحله متفاوتاند. آمارهای سال ۲۰۲۴ نمونه روشنی از ضرورت این تفکیکاند: وزارت دفاع آمریکا درباره تعداد سلاحهای شلیکشده و سنتکام درباره تعداد اهداف منهدمشده اطلاعرسانی کردند، اما این دادهها بهتنهایی کیفیت رهگیری همه تهدیدها یا سهم هر حسگر فضایی را روشن نمیکنند.
چهارم، کیفیت تلفیق اطلاعات است. داده فضایی هنگامی ارزش بیشتری پیدا میکند که با اطلاعات راداری، سیگنالی، انسانی و منابع باز تطبیق داده شود. گزارش مربوط به سامانه میون نشان میدهد که افزایش سرعت تصمیمگیری بیش از آنکه حاصل یک حسگر منفرد باشد، از یکپارچهشدن دادههای متعدد و فراهمشدن محیط مشترک برای تحلیلگران و تصمیمگیرندگان حاصل میشود. در سوی دیگر، تجربه میزاریژن نشان میدهد که بازار تجاری نیز بهسوی محصولات اطلاعاتی مبتنی بر تجمیع و پردازش چندمنبعی حرکت میکند.
پنجم، تابآوری شبکه اطلاعاتی است. این شاخص میزان توان سیستم برای ادامه کار در صورت آسیب به ماهواره، رادار، ایستگاه زمینی، مسیر ارتباطی یا مرکز پردازش را بررسی میکند. گزارش آسوشیتدپرس درباره خسارات پایگاههای آمریکا و گزارش جینسا درباره آسیب به رادارها و پیوندهای ارتباطی، نشان میدهند که کیفیت شبکه فقط در شرایط عادی اهمیت ندارد؛ بلکه توان بازیابی پس از حمله نیز باید سنجیده شود.
ششم، عمق ذخایر و ظرفیت بازسازی است. موجودی رهگیرها، قطعات یدکی، ظرفیت تولید، سفارشهای در صف تحویل و زمان لازم برای بازسازی، میزان پایداری قدرت دفاعی را تعیین میکنند. گزارش CSIS در نوامبر ۲۰۲۶ نشان میدهد که حتی کشور دارای صنایع دفاعی پیشرفته نیز ممکن است برای جبران مصرف مهمات به چند سال زمان نیاز داشته باشد. بنابراین، برتری اولیه در میدان الزاماً به معنای برتری پایدار در یک کارزار طولانی نیست.
این شش شاخص باید بهصورت توأمان بررسی شوند، اما هیچکدام بهتنهایی رتبه نهایی توان فضایی یا دفاعی یک کشور را تعیین نمیکند. بر اساس منابع عمومی موجود، میتوان وجود برخی قابلیتها، برخی خسارات و برخی برآوردهای ذخایر را مستند کرد؛ اما ساختن امتیاز عددی برای مقایسه جامع ایران، اسرائیل و ایالات متحده بدون دسترسی به دادههای عملیاتی و اطلاعات فنی، از نظر روششناختی موجه نیست.
۱۲. پیامدهای راهبردی: پنج تغییر در ماهیت جنگ
۱۲.۱. کاهش انحصار اطلاعات فضایی
در گذشته، دسترسی به تصویربرداری ماهوارهای باکیفیت عمدتاً در اختیار دولتهایی بود که توان مالی، صنعتی و فنی لازم برای ساخت و اداره منظومههای مستقل را داشتند. توسعه بازار تجاری دادههای فضایی این انحصار را کاهش داده است.
امروزه دولتها و برخی بازیگران دیگر میتوانند از طریق خرید داده، استفاده از خدمات تجاری، دریافت محصولات پردازششده یا تلفیق اطلاعات منابع باز، بخشی از شکاف اطلاعاتی خود را جبران کنند. پرونده تیایئی-۰۱بی و فعالیت میزاریژن نمونههایی هستند که این تحول را در سطح منطقهای برجسته میکنند.
این تحول به معنای برابری اطلاعاتی نیست. کشورهایی که ماهواره، ایستگاه زمینی، زیرساخت پردازش و شبکه تحلیل مستقل دارند، همچنان مزیتهای مهمی خواهند داشت. بااینحال، فاصله میان «نداشتن منظومه مستقل» و «نداشتن دسترسی اطلاعاتی» در حال کاهش است.
۱۲.۲. تبدیل زیرساخت اطلاعاتی به هدف نظامی
حملات گزارششده به رادارها و سامانههای هشدار زودهنگام نشان میدهد که زیرساخت اطلاعاتی صرفاً ابزار پشتیبانی نیست؛ بلکه میتواند در مرکز راهبرد حمله قرار گیرد.
تخریب رادار یا اختلال در ارتباطات، ممکن است بدون انهدام مستقیم همه سامانههای دفاعی، توان هماهنگی و کشف تهدید را کاهش دهد. به همین دلیل، پراکندگی زیرساخت، افزونگی حسگرها، ایجاد مسیرهای ارتباطی جایگزین و امکان تعمیر سریع از الزامات تابآوری دفاعی آیندهاند.
۱۲.۳. افزایش اهمیت دادههای تجاری و منابع باز
تصاویر ماهوارهای تجاری، دادههای کشتیرانی، اطلاعات پروازی، دوربینهای عمومی و محتوای منتشرشده در شبکههای اجتماعی میتوانند در کنار هم تصویری از فعالیتهای نظامی بسازند. ارزش راهبردی این دادهها از آنجا ناشی میشود که ترکیب چند منبع ظاهراً عادی ممکن است اطلاعاتی تولید کند که هیچیک از آن منابع بهتنهایی در اختیار نمیگذاشتند.
در مقابل، منابع باز ممکن است قدیمی، ناقص، دستکاریشده یا فاقد زمینه لازم باشند. ازاینرو، تجمیع داده باید با ارزیابی منشأ، زمان ثبت، کیفیت و سطح اطمینان همراه باشد. دسترسی گستردهتر به داده، جایگزین اعتبارسنجی اطلاعات نیست.
۱۲.۴. هوش مصنوعی بهعنوان شتابدهنده، نه جایگزین کامل تصمیم انسانی
سامانههای هوشمند، حجم زیاد داده را سریعتر پردازش میکنند و امکان شناسایی الگوهای پیچیده را افزایش میدهند. اما هرچه تصمیمگیری سریعتر و خودکارتر شود، خطر گسترش خطای اولیه نیز بیشتر خواهد شد.
آینده جنگ شبکهمحور به سامانههایی نیاز دارد که علاوه بر سرعت، امکان توضیح نتیجه، ثبت منشأ داده، بازبینی انسانی و اصلاح خطا را فراهم کنند. در غیر این صورت، افزایش سرعت میتواند به افزایش سرعت تصمیم اشتباه منجر شود.
۱۲.۵. پیوند قدرت فضایی با قدرت صنعتی و اقتصادی
یک کشور ممکن است در ابتدای جنگ از ظرفیت اطلاعاتی و دفاعی قابل توجهی برخوردار باشد؛ اما اگر نتواند حسگرها، ارتباطات، رهگیرها و مهمات مصرفشده را جایگزین کند، مزیت اولیه آن بهتدریج کاهش مییابد.
گزارشهای ۲۰۲۶ درباره مصرف ذخایر پاتریوت و تاد و زمان چندساله بازسازی مهمات نشان میدهد که ظرفیت صنعتی بخشی از قدرت اطلاعاتی و دفاعی است. شبکهای که نتواند پس از آسیب یا مصرف، خود را بازسازی کند، در یک جنگ طولانی با خطر فرسایش مواجه میشود.
۱۳. توصیههای سیاستی
۱۳.۱. برای ایالات متحده و متحدانش
اولویت نخست باید افزایش تابآوری شبکه هشدار و دفاع باشد. اتکای بیش از اندازه به تعداد محدودی رادار، مرکز ارتباطی یا پایگاه ثابت، میتواند زنجیره دفاعی را در برابر حملات متمرکز آسیبپذیر کند. تقویت شبکههای پشتیبان، پراکندگی حسگرها، ارتباطات جایگزین، امکان جابهجایی تجهیزات و ذخیره قطعات تعمیراتی باید در کنار افزایش تعداد رهگیرها دنبال شود.
در حوزه مقابله با پهپادها نیز استفاده صرف از رهگیرهای گرانقیمت برای همه تهدیدها از نظر اقتصادی پایدار نیست. توسعه لایههای دفاعی متناسب با نوع تهدید، از جمله ابزارهای کشف کمهزینهتر، دفاع نقطهای و سامانههای مقابله با پهپاد، میتواند فشار بر ذخایر رهگیرهای پیشرفته را کاهش دهد.
در نهایت، اصلاح زنجیره تأمین و افزایش ظرفیت تولید باید با واقعیت زمان تحویل مهمات هماهنگ شود. افزایش بودجه بدون برنامه صنعتی، سفارش پایدار و تحویل قابل پیشبینی، بهتنهایی مشکل بازسازی ذخایر را حل نمیکند.
۱۳.۲. برای اسرائیل
تداوم سرمایهگذاری در تصویربرداری اپتیکی و راداری، شبکه هشدار زودهنگام و تلفیق دادههای فضایی با حسگرهای زمینی و هوایی اهمیت دارد. بااینحال، توسعه ظرفیت فضایی باید با سرمایهگذاری در امنیت ایستگاههای زمینی، ارتباطات و افزونگی زیرساختها همراه شود.
همچنین، اعلام دستاوردهای عملیاتی باید میان «ظرفیت فنی»، «داده تولیدشده» و «اثر اثباتشده در میدان» تمایز بگذارد. شفافیت دقیقتر درباره مبنای آمارهای رسمی میتواند اعتبار ارزیابیهای فنی را افزایش دهد.
۱۳.۳. برای ایران
از منظر تابآوری دفاعی و کاهش آسیبپذیری، توسعه قابلیتهای جایگزین در ارتباطات، تنوع منابع ناوبری، حفاظت از زیرساختهای زمینی و کاهش وابستگی به تعداد محدودی از گرههای اطلاعاتی اهمیت دارد.
در حوزه فضایی، دسترسی به خدمات تجاری و همکاریهای فنی میتواند شکاف اطلاعاتی را کاهش دهد؛ اما اتکا به ارائهدهندگان خارجی، ایستگاههای زمینی برونمرزی یا زیرساختهایی که کنترل کامل آنها در اختیار کشور نیست، وابستگی تازهای ایجاد میکند. بنابراین، سیاست واقعبینانه باید میان استفاده از ظرفیتهای تجاری و توسعه تدریجی توان مستقل توازن برقرار کند.
همچنین، وجود اختلال در سیگنالهای ناوبری یا دسترسی بالقوه به چند منظومه ماهوارهای نباید بهعنوان تضمین عملکرد یک سامانه تسلیحاتی تلقی شود. ارزیابی فنی باید بر دادههای آزمونپذیر و شواهد مستقل استوار باشد.
۱۳.۴. برای سیاستگذاران بینالمللی
گسترش استفاده دومنظوره از دادههای فضایی، ضرورت تدوین قواعد روشنتر درباره شفافیت خدمات تجاری، حفاظت از داده، مسئولیت ارائهدهندگان و خطرهای استفاده نظامی از محصولات غیرنظامی را افزایش داده است.
این موضوع بهویژه درباره شرکتهایی اهمیت دارد که تصاویر، تحلیلهای پردازششده یا خدمات ارتباطی را به مشتریان متعدد ارائه میکنند. تفکیک میان ارائه قانونی داده تجاری، مشارکت آگاهانه در عملیات نظامی و حمایت دولتی مستقیم باید بر اساس شواهد و معیارهای حقوقی روشن صورت گیرد. نباید هر خدمت تجاری را بهطور خودکار مشارکت نظامی دانست؛ همانگونه که عنوان غیرنظامی یک محصول نیز بهتنهایی مانع بررسی پیامدهای استفاده نظامی از آن نیست.
۱۴. محدودیتها و مسیر پژوهشهای آینده
این پژوهش با وجود استفاده از منابع رسمی، پژوهشی و رسانهای، با چند محدودیت روبهروست.
نخست، بخش مهمی از دادههای عملیاتی، از جمله زمان دقیق کشف پرتاب، مسیر رهگیری، نرخ خطای حسگرها، سهم هر منبع در تصمیم نهایی و محتوای ارتباطات فرماندهی محرمانه باقی مانده است.
دوم، تصاویر ماهوارهای عمومی از نظر زمان ثبت، وضوح، پوشش مکانی و امکان مقایسه با تصاویر پیشین یکسان نیستند. تأخیر در انتشار تصویر نیز میتواند تحلیل دقیق توالی رخدادها را دشوار کند.
سوم، برخی ارقام از سوی نهادهای دولتی یا نظامی اعلام شدهاند و امکان راستیآزمایی مستقل آنها در دسترس عمومی وجود ندارد. این ارقام در مقاله بهعنوان موضع رسمی منبع معرفی شدهاند، نه حقیقت قطعی و مستقل.
چهارم، درباره منشأ دادههای فضایی مورد استفاده ایران در سال ۲۰۲۶، گزارشهای تحلیلی و تحقیقی مهمی منتشر شده است؛ اما سهم دقیق هر مسیر، از جمله ماهواره تیایئی-۰۱بی یا دادههای منتشرشده توسط میزاریژن، هنوز بهطور کامل و مستقل قابل تفکیک نیست.
پنجم، این پژوهش پایگاه داده مستقلی از تکتک پرتابها، تصاویر خام، مختصات زمانی و مکانی و نتایج رهگیری ایجاد نکرده است. بنابراین، نتایج آن در سطح تحلیل تطبیقی شواهد عمومی قرار میگیرد و نباید بهعنوان بازسازی جامع عملیات نظامی معرفی شود.
پژوهشهای بعدی میتوانند با ایجاد پایگاه داده رخدادمحور، تصاویر زمانمند، اطلاعیههای رسمی و دادههای قابل دسترس راداری و ناوبری را در یک چارچوب واحد ثبت کنند. چنین پایگاهی امکان سنجش دقیقتر تأخیر اطلاعاتی، تناوب تصویربرداری، میزان انطباق گزارشهای رسمی با شواهد تصویری، تغییرات قابل مشاهده در زیرساختها و پیامدهای آسیب به شبکههای دفاعی را فراهم خواهد کرد.
در پژوهشهای بعدی همچنین باید میان تحلیل «توانمندی فنی» و سنجش «عملکرد در میدان» تفاوت گذاشت. مشخصات اعلامشده یک ماهواره یا سامانه، بهتنهایی عملکرد آن را در شرایط واقعی جنگ نشان نمیدهد. ارزیابی عملکرد به دادههای رخدادمحور، امکان مقایسه زمانی و سنجش مستقل نیاز دارد.
۱۵. نتیجهگیری
تحولات سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ نشان میدهد که اطلاعات فضایی به یکی از پایههای مهم قدرت نظامی در خاورمیانه تبدیل شده است. این تحول صرفاً ناشی از افزایش تعداد ماهوارهها یا بهبود وضوح تصاویر نیست؛ بلکه حاصل پیوند میان تصویربرداری، هشدار زودهنگام، ارتباطات، ناوبری، پردازش هوشمند و تصمیمگیری عملیاتی است.
تجربه حملات سال ۲۰۲۴ نشان داد که دفاع در برابر ترکیبی از موشکهای بالستیک، موشکهای کروز و پهپادها مستلزم هماهنگی چندلایه است. عملیات ۲۰۲۵ اهمیت اعلامشده اطلاعات فضایی اسرائیل را برجسته کرد، هرچند حجم تصاویر منتشرشده بهتنهایی میزان اثر عملیاتی هر تصویر را مشخص نمیکند. در سال ۲۰۲۶، گزارشهای مستقل درباره خسارات واردشده به پایگاههای آمریکا و تحلیلهای مربوط به دسترسی ایران به تصاویر فضایی باکیفیت نشان دادند که اطلاعات فضایی دیگر در انحصار قدرتهای دارای منظومههای مستقل نیست و میتواند از مسیر بازار تجاری، خدمات برونمرزی و پردازش چندمنبعی نیز در دسترس بازیگران منطقهای قرار گیرد.
درعینحال، این دسترسی به معنای برابری کامل اطلاعاتی نیست. کنترل زیرساخت، کیفیت داده، سرعت انتقال، توان پردازش، امنیت ارتباطات و امکان حفظ شبکه در برابر حملات همچنان مزیتهای مهمی ایجاد میکنند. تجربه آسیب به رادارها و سامانههای ارتباطی نیز نشان داده است که شبکه اطلاعاتی، هرچند ابزار دفاع است، خود میتواند هدف راهبردی حمله باشد.
از سوی دیگر، فشار بر ذخایر رهگیرها و زمان چندساله بازسازی مهمات نشان میدهد که برتری فناورانه بدون ظرفیت صنعتی و لجستیکی پایدار نمیماند. جنگ آینده نهفقط رقابت بر سر کشف و هدفگیری، بلکه رقابت بر سر حفظ حسگرها، تداوم ارتباطات، جایگزینی تجهیزات و پایداری اقتصادی خواهد بود.
بر این اساس، سه نتیجه نهایی قابل استخراج است:
نخست، اطلاعات فضایی از یک قابلیت پشتیبان به زیرساختی مرکزی در معماری عملیات نظامی تبدیل شده است. ارزش آن زمانی آشکار میشود که داده فضایی با رادار، اطلاعات سیگنالی، تحلیل انسانی و سامانههای فرماندهی پیوند بخورد.
دوم، گسترش بازار تجاری دادههای فضایی، انحصار اطلاعاتی قدرتهای بزرگ را کاهش داده، اما از میان نبرده است. دسترسی به تصویر با توان تحلیل، اعتبارسنجی و تبدیل آن به اقدام مؤثر یکسان نیست.
سوم، معیار برتری پایدار در آینده جنگ، تابآوری شبکه است. شبکهای که در برابر اختلال، حمله، خطای الگوریتمی و فشار بر ذخایر بتواند کارکرد خود را حفظ کند، از شبکهای که صرفاً در شرایط عادی عملکرد بالایی دارد، مزیت راهبردی بیشتری خواهد داشت.
در نهایت، آینده جنگ در پیوند میان فضا، داده، صنعت و تصمیمگیری شکل میگیرد. در چنین محیطی، برتری نه به آن بازیگری تعلق دارد که صرفاً بیشتر میبیند، بلکه به بازیگری تعلق خواهد داشت که بتواند آنچه را میبیند، با کمترین خطا و در کوتاهترین زمان به تصمیمی معتبر تبدیل کند و زیر فشار حمله نیز توان ادامه این چرخه را حفظ نماید.
منابع و مآخذ
1\. U.S. Department of Defense. “Israel, U.S., Partners Neutralize Iranian Airborne Attacks.” April 16, 2024. [https://www.defense.gov/News/News-Stories/Article/Article/3742552/israel-us-partners-neutralize-iranian-airborne-attacks/](https://www.defense.gov/News/News-Stories/Article/Article/3742552/israel-us-partners-neutralize-iranian-airborne-attacks/ /)
2\. U.S. Central Command. “Defense of Israel Activities Update.” April 14, 2024. [https://www.centcom.mil/MEDIA/PUBLIC-RELEASES/Article/3740744/defense-of-israel-activities-update/](https://www.centcom.mil/MEDIA/PUBLIC-RELEASES/Article/3740744/defense-of-israel-activities-update/ /)
3\. Lopez, C. Todd. “U.S. Assets in Mediterranean Again Helped Defend Israel Against Iranian Missiles.” U.S. Department of Defense, October 1, 2024. [https://www.defense.gov/News/News-Stories/Article/Article/3923123/us-assets-in-mediterranean-again-helped-defend-israel-against-iranian-missiles/](https://www.defense.gov/News/News-Stories/Article/Article/3923123/us-assets-in-mediterranean-again-helped-defend-israel-against-iranian-missiles/ /)
4\. U.S. Department of Defense. “Deputy Pentagon Press Secretary Sabrina Singh Holds a Press Briefing.” October 3, 2024. [https://www.defense.gov/News/Transcripts/Transcript/Article/3926224/deputy-pentagon-press-secretary-sabrina-singh-holds-a-press-briefing/](https://www.defense.gov/News/Transcripts/Transcript/Article/3926224/deputy-pentagon-press-secretary-sabrina-singh-holds-a-press-briefing/ /)
5\. United States Space Force. “Defense Support Program Satellites.” Fact Sheet. [https://www.spaceforce.mil/About-Us/Fact-Sheets/Fact-Sheet-Display/Article/2197774/defense-support-program-satellites/](https://www.spaceforce.mil/About-Us/Fact-Sheets/Fact-Sheet-Display/Article/2197774/defense-support-program-satellites/ /)
6\. U.S. Space Force Combat Forces Command. “Space Based Infrared System.” Fact Sheet. [https://www.ussf-cfc.spaceforce.mil/About-Us/Fact-Sheets/Display/Article/2381702/space-based-infrared-system](https://www.ussf-cfc.spaceforce.mil/About-Us/Fact-Sheets/Display/Article/2381702/space-based-infrared-system /)
7\. Israel Ministry of Defense. “Ofek 13: Another Step Towards Reaching Full Operational Capability.” April 10, 2023. [https://mod.gov.il/en/press-releases/press-room/ofek-13-another-step-towards-reaching-full-operational-capability](https://mod.gov.il/en/press-releases/press-room/ofek-13-another-step-towards-reaching-full-operational-capability /)
8\. Israel Ministry of Defense. “Israel Ministry of Defense, IDF, and IAI Receive First Images from Ofek 19 Satellite.” September 15, 2025. [https://mod.gov.il/en/press-releases/press-room/israel-ministry-of-defense-idf-and-iai-receive-first-images-from-ofek-19-satellite](https://mod.gov.il/en/press-releases/press-room/israel-ministry-of-defense-idf-and-iai-receive-first-images-from-ofek-19-satellite /)
9\. Israel Ministry of Defense. “Israel MOD Concludes Evaluation of Advanced Systems Performance in Operation Rising Lion.” July 1, 2025. [https://mod.gov.il/en/press-releases/press-room/israel-mod-concludes-evaluation-of-advanced-systems-performance-in-operation-rising-lion](https://mod.gov.il/en/press-releases/press-room/israel-mod-concludes-evaluation-of-advanced-systems-performance-in-operation-rising-lion /)
10\. Reo, M., Samy Magdy, and Konstantin Toropin. “Iran Targeted US Air Defenses Then Hit Aircraft and Buildings on Mideast Bases, AP Analysis Finds.” Associated Press, October 31, 2026. [https://apnews.com/article/26e0f05e01d6f56ff46f7c1a14384f7c](https://apnews.com/article/26e0f05e01d6f56ff46f7c1a14384f7c /)
11\. Duveiller, Florence. “Toward Space-Based Intelligence for All? The Case of the Spring 2026 Iranian Strikes.” Institut français des relations internationales (Ifri), October 21, 2026. [https://www.ifri.org/en/memos/toward-space-based-intelligence-all-case-spring-2026-iranian-strikes](https://www.ifri.org/en/memos/toward-space-based-intelligence-all-case-spring-2026-iranian-strikes /)
12\. Johnson, Miles, Peter Andringa, Alison Killing, Charles Clover, and Demetri Sevastopulo. “Iran Used Chinese Spy Satellite to Target US Bases.” Financial Times, April 15, 2026. [https://www.ft.com/content/1fddd2cd-1294-4e9c-a17d-5ea06b399355](https://www.ft.com/content/1fddd2cd-1294-4e9c-a17d-5ea06b399355 /)
13\. Mande, Matt, and Gregory C. Allen. “What Is Maven Smart System, and What Does It Do?” Center for Strategic and International Studies, June 2, 2026. [https://www.csis.org/analysis/what-maven-smart-system-and-what-does-it-do](https://www.csis.org/analysis/what-maven-smart-system-and-what-does-it-do /)
14\. Jewish Institute for National Security of America (JINSA). “The Eroding Shield: Air Defenses Against Iran.” March 26, 2026. [https://jinsa.org/jinsa_report/missile-defense-march-2026/](https://jinsa.org/jinsa_report/missile-defense-march-2026/ /)
15\. Cancian, Mark F., and Chris H. Park. “Munition Inventories: An Update Amid Renewed War Risk.” Center for Strategic and International Studies, November 10, 2026. [https://www.csis.org/analysis/munition-inventories-update-amid-renewed-war-risk](https://www.csis.org/analysis/munition-inventories-update-amid-renewed-war-risk /)
16\. U.S.-China Economic and Security Review Commission. “China-Iran Fact Sheet: A Short Primer on the Relationship.” March 16, 2026. [https://www.uscc.gov/research/china-iran-fact-sheet-short-primer-relationship](https://www.uscc.gov/research/china-iran-fact-sheet-short-primer-relationship /)
17\. Xu, Da, Hongqing Li, Yongchun Wang, Dong Huang, Han Zhao, Jiageng Chi, and Qiong Wu. “The Jamming and Spoofing of GNSS in Persian Gulf During the Israel-Iran Conflict: An Analysis by Receiver Data.” Advances in Space Research 77, no. 12 (June 15, 2026): 11538–11555. [https://doi.org/10.1016/j.asr.2026.03.075](https://doi.org/10.1016/j.asr.2026.03.075 /)
18\. Center for Strategic and International Studies, Missile Defense Project. “Shahed-131 and -136.” Last updated June 2, 2026. [https://missilethreat.csis.org/missile/shahed-131-and-136/](https://missilethreat.csis.org/missile/shahed-131-and-136/ /)