از دکترین «هزار تبر» تا «معماریِ فروپاشی»؛ واکاوی راهبردِ فرسایشیِ ایالات متحده و طراحیِ راهکارِ دفاع و حملهی نرمِ جمهوری اسلامی ایران
نویسنده
فوآد شعبانی
پژوهشگر حوزه علوم راهبردی
سوم شهریور ۱۴۰۵

چکیده
[ این مقاله در دو بخشِ پیوسته تدوین شده است: بخش نخست به بازخوانیِ دقیقِ «دکترین هزار تبر» بهعنوان چارچوبِ راهبردیِ ایالات متحده برای فرسایشِ همزمانِ ایران و چین میپردازد و با استناد به اسنادِ رسمیِ آمریکا (از جمله سندِ امنیتِ ملی ۲۰۲۵، سندِ راهبردِ دفاعِ ملی ۲۰۲۶، و قانونِ اختیاراتِ دفاعیِ سالِ مالیِ ۲۰۲۶) مؤلفهها و لایههایِ این راهبرد را تشریح میکند. بخش دوم، با اتکا به همین چارچوب، راهبردِ متقابلِ جمهوری اسلامی ایران را طراحی میکند؛ راهبردی که نه در لاکِ دفاعِ منفعل، بلکه در قامتِ «معماریِ تسریعِ فروپاشیِ درونیِ رقیب» تعریف میشود و از ظرفیتهایِ شبکهای، روایی، اقتصادی و ژئوپلیتیکیِ ایران برایِ تبدیلِ «نقطهی فشار» به «اهرمِ راهبردی» بهره میگیرد. ]
بخش نخست: دکترین «هزار تبر»؛ معماریِ راهبردیِ فرسایشِ ایالات متحده
۱. مبانیِ نظری و اسنادِ پایه
دکترین «هزار تبر» در این مقاله نه بهعنوان یک عنوانِ رسمی در اسنادِ آمریکا، بلکه بهعنوان یک مدلِ تحلیلی برای فهمِ راهبردِ فرسایشیِ ایالات متحده علیه ایران و چین به کار میرود. با این حال، مؤلفههایِ این مدل در مجموعهای از اسنادِ رسمی و بیانیههایِ راهبردیِ دولتِ آمریکا بهوضوح قابلِ بازخوانی است.
چارچوبِ اصلیِ این راهبرد از همافزاییِ سه سندِ کلیدی نشئت میگیرد:
۱. سندِ امنیتِ ملی ۲۰۲۵ (National Security Strategy 2025)
این سند که در دولتِ دومِ ترامپ تدوین شده، نقشهی راهِ امنیتیِ آمریکا را برای سالِ ۲۰۲۶ ترسیم میکند و بر چهار راهبردِ اصلی استوار است: «صلح از طریق قدرت» (peace through force)، عملگراییِ مبتنی بر منافعِ ملی، برونسپاریِ کارکردهایِ هژمونیک به متحدان، و موازنهسازیِ قدرت برای ممانعت از ظهورِ رقبایِ نوظهور (با تأکید ویژه بر چین و روسیه).
۲. سندِ راهبردِ دفاعِ ملی ۲۰۲۶ (National Defense Strategy 2026)
این سند که در ۲۳ ژانویهی ۲۰۲۶ (۳ بهمنِ ۱۴۰۴) توسطِ پنتاگون منتشر شد، چارچوبِ کلیِ سیاستِ نظامی و امنیتیِ آمریکا را در برابرِ تهدیدهایِ اصلیِ جهانی ترسیم میکند و اولویتهایِ آن عبارتاند از: دفاع از خاکِ آمریکا، مهارِ چین در منطقهی هند و اقیانوسِ آرام، مقابله با نفوذ و برنامههایِ جمهوری اسلامی ایران، مدیریتِ تهدیدِ روسیه برای ناتو، و مبارزهی هدفمند با گروههایِ تروریستی.
۳. قانونِ اختیاراتِ دفاعیِ سالِ مالیِ ۲۰۲۶ (National Defense Authorization Act - NDAA 2026)
این قانون که توسطِ کنگره تصویب شده، ۳۰۲۲ صفحه حجم دارد و بودجهای بالغ بر ۹۰۱۰ میلیارد دلار را برایِ هزینههایِ دفاعیِ آمریکا تصویب کرده است. در این قانون، چین، روسیه، ایران و کرهی شمالی در کنارِ هم تحتِ عنوان «جبههی رقبا» (adversary camp) تعریف شده و چین بهعنوان «رقیبِ اصلیِ راهبردی» (primary strategic competitor) معرفی شده است.
۲. هستهی مرکزیِ دکترین: فرسایشِ همزمانِ ایران و چین
آنچه «هزار تبر» را به یک مدلِ تحلیلیِ منسجم تبدیل میکند، همزمانیِ فشار بر دو جبهه است. همانطور که تحلیلگرانِ راهبردی اشاره کردهاند، تضعیفِ ایران در خاورمیانه، یک موفقیتِ راهبردیِ مستقل نیست، بلکه زمینهسازی برایِ تمرکزِ مجدد بر جبههی چین محسوب میشود.
این منطق در سندِ راهبردِ دفاعِ ملی ۲۰۲۶ بهصراحت قابلِ ردیابی است: کاهشِ تهدیدِ ایران، به آمریکا اجازه میدهد تا منابعِ خود را از خاورمیانه خارج کرده و بر منطقهی هند و اقیانوسِ آرام (Indo-Pacific) متمرکز کند. بهعبارتِ دیگر، ایران در این راهبرد، نه یک هدفِ نهایی، که یک «گره» در مسیرِ مهارِ چین تعریف شده است.
۳. مؤلفههایِ عملیاتیِ «هزار تبر»
۳-۱. تبرِ نخست: فشارِ حداکثریِ اقتصادی و «اقتصادِ محاصره»
وزارتِ خزانه داریِ آمریکا در سالِ ۲۰۲۶ با ابتکارِ «عملیاتِ طردِ اقتصادی» (Operation Economic Outcast)، هدفِ خود را انزوایِ کاملِ اقتصادِ ایران اعلام کرد. اسکات بسنت، وزیرِ خزانهداری، در بیانیهای صریح اعلام کرد که کشورها باید بین «همکاری با آمریکا برایِ انزوایِ اقتصادِ ایران» و «دشمنی با آمریکا» یکی را انتخاب کنند.
نکتهی کلیدی این است که این فشار، مستقیماً چین را هدف قرار میدهد. چین در سالِ ۲۰۲۵ بیش از ۸۰ درصد از صادراتِ نفتِ ایران را خریداری کرده است. بنابراین هرگونه کاهشِ صادراتِ نفتِ ایران، بهطورِ مستقیم بر امنیتِ انرژیِ چین تأثیر میگذارد. بهعبارتِ دیگر، «تبر» به تنهی ایران نمیخورد؛ تیغهی آن به درونِ شبکهی اقتصادیِ چین نفوذ میکند.
۳-۲. تبرِ دوم: عملیاتِ نظامیِ محدود و هدفمند («چکشِ نیمهشب» و «خشمِ حماسی»)
سندِ راهبردِ دفاعِ ملی ۲۰۲۶ بهصراحت از عملیاتِ نظامیِ «چکشِ نیمهشب» (Operation Midnight Hammer) بهعنوانِ «نمونهای از اجرایِ عملیِ سیاستِ عدمِ دستیابیِ ایران به سلاحِ هستهای» یاد کرده است. این عملیات، تأسیساتِ هستهایِ ایران در نطنز، فردو و اصفهان را هدف قرار داد و منهدم کرد.
در ادامه، عملیاتِ «خشمِ حماسی» (Epic Fury) با هدفِ کاهشِ چشمگیرِ تواناییهایِ نظامی، موشکی و هستهایِ ایران طراحی و اجرا شد. ویژگیِ کلیدیِ این عملیاتها، محدودیتِ هدف و زمان است؛ آمریکا بهصراحت از هرگونه «جنگِ بیپایان» و «دولتسازی» (nation-building) پرهیز کرده است. این رویکرد، همان «پیروزیِ قاطع» (decisive victory) بهجایِ «جنگهایِ بیپایان» است.
۳-۳. تبرِ سوم: هرمز بهعنوانِ اهرمِ فشارِ نامتقارن بر چین
یکی از هوشمندانهترین مؤلفههایِ این دکترین، استفاده از تهدید یا بستنِ تنگهی هرمز بهعنوانِ اهرمی علیه اقتصادِ چین است. دادهها نشان میدهد که شوکِ انرژیِ ناشی از اختلال در هرمز، اقتصادهایِ آسیاییِ واردکننده (بهویژه چین) را بسیار بیشتر از آمریکا تحتِ تأثیر قرار میدهد، چراکه آمریکا از تولیدِ عظیمِ داخلیِ نفت برخوردار است.
در منطقِ «آمریکا اول» (America First)، بستنِ هرمز به یک ابزارِ فشارِ نامتقارن بر رقیبِ اصلیِ جهانی تبدیل میشود. سندِ امنیتِ ملی ۲۰۲۵ نیز با تأکید بر «امنیتِ انرژی در خاورمیانه» و ذکرِ نامِ تنگهی هرمز (بدون اشارهی مستقیم به ایران)، بهوضوح این تهدید را برجسته ساخته است.
۳-۴. تبرِ چهارم: مهارِ شبکهی منطقهایِ ایران (فرسایشِ «امتسازی»)
سندِ راهبردِ دفاعِ ملی ۲۰۲۶ بر واگذاریِ مسئولیتِ اصلیِ امنیتِ منطقه به متحدانِ آمریکا در خاورمیانه تأکید دارد؛ رویکردی که بر حمایت از اسرائیل، تقویتِ شرکایِ عربِ خلیجفارس، و مهارِ نفوذِ منطقهایِ ایران استوار است.
در کنارِ این، سندِ امنیتِ ملی ۲۰۲۵ ایران را «رهبریِ نیروهایِ بیثباتکننده در منطقه» معرفی کرده و بر کاهشِ نقشِ ایران از طریقِ «فشارِ امنیتی» تأکید کرده است. این فشارِ امنیتی، که جزئیاتِ آن در سند مشخص نیست، میتواند شاملِ عملیاتهایِ پنهان، حملاتِ سایبری، و فشار بر گروههایِ نیابتیِ ایران باشد. پیشنویسِ راهبردِ دفاعیِ جدید آمریکا نیز بر عملیاتهایِ تهاجمیِ پیشدستانه علیه ایران و گروههایِ نیابتیِ آن با استفاده از فناوریهایِ پیشرفته مانند پهپادها و تسلیحاتِ سایبری تأکید دارد.
۳-۵. تبرِ پنجم: دوگانگیِ راهبردی («دو چهره» در سیاستِ خارجی)
یکی از ظریفترین مؤلفههایِ این دکترین، دوگانگیِ راهبردی در اسنادِ آمریکاست. از یک سو، سندِ امنیتِ ملی ۲۰۲۵ (۳۳ صفحه) با لحنی نسبتاً ملایم، چین را «کشوری با قدرتِ نزدیک» (near-peer) توصیف کرده و بر «همکاری + رقابت» تأکید دارد. از سوی دیگر، قانونِ اختیاراتِ دفاعیِ ۲۰۲۶ (۳۰۲۲ صفحه) چین را در کنارِ ایران و روسیه بهعنوان «رقیبِ اصلی» تعریف کرده و مشتمل بر صدها بندِ محدودکنندهی عملیاتی است.
این دوگانگی، که برخی تحلیلگران آن را «دو چهره» نامیدهاند، نشاندهندهی شکافِ عمیقِ درونیِ نظامِ تصمیمگیریِ آمریکا (میانِ قوهی مجریه و کنگره) و همچنین تناقضِ میانِ «آمریکا اول» و «جهانگراییِ نئومحافظهکارانه» است. این شکاف، خود بهتنهایی یک نقطهی آسیبپذیریِ راهبردی برایِ آمریکا محسوب میشود.
۴. جمعبندیِ بخشِ نخست: منطقِ درونیِ «هزار تبر»
دکترینِ «هزار تبر» را میتوان در چهار سطحِ بههمپیوسته خلاصه کرد:
سطح هدف ابزار
سطحِ نخست: هدفِ رسمی مهارِ ایران، بازدارندگی، موازنهسازی و حفاظت از منافعِ آمریکا و متحدان اسنادِ راهبردی، تحریمها، بازدارندگیِ نظامی
سطحِ دوم: پیامدِ راهبردی افزایشِ هزینههایِ امنیتی، اقتصادی و فناورانهی چین کاهشِ صادراتِ نفتِ ایران، اختلال در هرمز، تحریمِ پالایشگاههایِ چینی
سطحِ سوم: سناریویِ افراطی واگراییِ سیاسی یا سرزمینی در چین در صورتِ همزمانیِ بحرانهایِ متعدد فرسایشِ شبکهی منطقهایِ ایران، افزایشِ بارِ مدیریتیِ مرکزِ چین
سطحِ چهارم: مزیتِ رقابتی آزادسازیِ منابع برایِ تمرکز بر منطقهی هند و اقیانوسِ آرام خروجِ تدریجی از خاورمیانه، واگذاریِ امنیتِ منطقه به متحدان
نکتهی کلیدی: آمریکا در این راهبرد، بهدنبالِ «پیروزیِ قاطع» بر ایران نیست؛ بهدنبالِ فرسایشیِ پایدار است که همزمان، هم ایران را تضعیف کند و هم هزینههایِ راهبردیِ چین را افزایش دهد.
بخش دوم: راهبردِ متقابلِ جمهوری اسلامی ایران؛ از «هدفِ فشار» تا «معماریِ فروپاشی»
۱. مبانیِ راهبردِ متقابل
راهبردِ متقابلِ ایران، بر سه اصلِ بنیادین استوار است:
اصلِ نخست: شناختِ گسلهایِ درونیِ رقیب — آمریکا، برخلافِ تصویرِ یکپارچهای که از خود ارائه میدهد، مجموعهای از نظامهایِ سیاسیِ در حالِ واگرایی است. شکافِ عمیقِ میانِ قوهی مجریه و کنگره، دوگانگیِ «آبی/قرمز» در افکارِ عمومی، و جنبشهایِ جداییطلبانه در ایالتهایی مانند کالیفرنیا و تگزاس، همگی نشانههایِ بحرانِ مشروعیت و انسجامِ درونی هستند. این گسلها، نقطهی اتکایِ راهبردِ متقابلِ ایران خواهند بود.
اصلِ دوم: تبدیلِ «نقطهی فشار» به «اهرمِ راهبردی» — ایران در راهبردِ آمریکا بهعنوان «گرهای» تعریف شده که فشار از طریقِ آن به چین منتقل میشود. راهبردِ متقابل، این «گره» را به «اهرمی» تبدیل میکند که ایران از طریقِ آن، میتواند بر پیکرهی خودِ آمریکا فشار وارد کند.
اصلِ سوم: نبردِ روایتها بهمثابهٔ میدانِ اصلی — در جنگِ قرنِ ۲۱، پیروزیِ میدانِ نبرد، بدونِ پیروزی در جبههی روایت، ناقص و ناپایدار است. ایران باید روایتِ «آمریکایِ در حالِ فروپاشی» را در افکارِ عمومیِ خودِ آمریکا و جهان نهادینه کند.
۲. راهبردِ «سهلایه»: دفاع، حملهی نرم، و تسریعِ فروپاشی
لایهی نخست: دفاعِ فعال (سپرهایِ متحرک)
در برابرِ هر یک از «تبر»هایِ آمریکا، ایران به «سپرهایی» نیاز دارد که همزمان، نقشِ اهرم داشته باشند:
تبرِ آمریکا سپرِ ایران اهرمِ متقابل
کاهشِ صادراتِ نفت (تحریم) تنوعبخشی به خریداران (روسیه، ونزوئلا، بازارهایِ جدید) + افزایشِ ذخایرِ راهبردیِ چین در خاکِ ایران فروشِ نفت به قیمتِ رقابتی به متحدان؛ اهرمی برایِ چانهزنی با چین و روسیه
تحریمِ پالایشگاههایِ چینی انتقالِ تکنولوژیِ پالایش به روسیه و هند؛ توسعهی پالایشگاههایِ داخلی شکایتِ تجاری در سازمانهایِ بینالمللی با همکاریِ چین و روسیه
تهدیدِ هرمز اعلامِ «منطقهی امنِ عبور» با ضمانتِ چین و روسیه؛ افزایشِ توانِ بازدارندگی هرگونه تهدیدِ هرمز با پاسخِ متقابلِ نظامی و دیپلماتیک همراه شود؛ اما همزمان، مسیرهایِ زمینی و ریلی بهعنوانِ پشتیبانِ انرژی معرفی شوند
تضعیفِ شبکهی منطقهای تقویتِ هماهنگیِ محورِ مقاومت با اولویتِ راهبردیِ فلسطین و لبنان پاسخِ هماهنگ از چند جبهه به هرگونه تعرض؛ افزایشِ هزینههایِ منطقهای برایِ آمریکا و متحدان
لایهی دوم: حملهی نرم (جنگِ روایتها و شبکهها)
الف) جبههی روایت: نهادینهسازیِ «روایتِ فروپاشی»
۱. تأکید بر «دوآمریکا»: در تمامِ رسانههایِ بینالمللیِ ایران، آمریکا را نه یک کشور، بلکه دو نظامِ سیاسیِ همزیست (آبیها و قرمزها) معرفی کنیم. هر رویدادِ تنشزا (مانند بحرانِ تگزاس، اختلاف بر سرِ سقطجنین، یا کنترلِ اسلحه) را بهعنوانِ «شواهدی بر شکافِ بنیادین» بازنمایی کنیم.
۲. مشروعیتبخشیِ غیرمستقیم به جداییطلبی: جداییخواهانِ کالیفرنیا و تگزاس را «پاسدارانِ دموکراسیِ محلی» در برابرِ «تمرکزگراییِ فدرال» معرفی کنیم. این روایت، با روحیۀِ لیبرتارینیِ بخشِ زیادی از آمریکاییها هماهنگ است و میتواند بدونِ اتهامِ «دخالت»، در گفتمانِ عمومیِ خودِ آمریکا نفوذ کند.
۳. بازنماییِ ناتوانیِ نظامی: هرگونه عقبنشینیِ آمریکا از منطقه را بهعنوانِ «شکستِ اراده» و «ناتوانیِ لجستیکی» روایت کنیم، نه «صلحطلبیِ راهبردی». سندِ راهبردِ دفاعِ ملی ۲۰۲۶ که بر «واگذاریِ مسئولیت به متحدان» تأکید دارد، خود بهترین شاهد بر این ناتوانی است.
ب) جبههی شبکه: توانمندسازیِ بازیگرانِ غیردولتی
۱. ارتباطِ غیرمستقیم با جنبشهایِ جداییطلب: از طریقِ اشتراکگذاریِ تجربیاتِ «مقاومتِ مدنی» (مانند تجربۀِ ایران در برابرِ تحریمها) و برگزاریِ وبینارهایِ غیررسمی با موضوع «حاکمیتِ منطقهای در نظامِ فدرال» (با حضورِ حقوقدانانِ بینالمللیِ همسو).
۲. تقویتِ جریانهایِ ضدجنگ در آمریکا: بسیاری از کهنهسربازانِ آمریکایی مخالفِ جنگهایِ فرامرزی هستند. ایران میتواند از طریقِ کانالهایِ انسانی (نه دولتی)، این جریان را با مستنداتی از هزینههایِ جنگِ اقتصادی علیه ایران، تغذیه کند.
۳. حمایت از بسترهایِ مالیِ جایگزین: با توسعهی پلتفرمهایِ رمزارزِ غیرمتمرکز و قراردادهایِ دوجانبه (مانند ریال-یوآن)، وابستگیِ داخلیِ آمریکا به ابزارِ تحریم را تضعیف کنیم. هرچه تحریمها بیاثرتر شوند، فشارِ بر لابیهایِ داخلیِ آمریکا برایِ تداومِ آنها کاهش مییابد.
لایهی سوم: تسریعِ فروپاشیِ درونیِ آمریکا
الف) بهرهبرداری از دوگانگیِ راهبردیِ آمریکا
همانطور که در بخشِ نخست اشاره شد، میانِ سندِ امنیتِ ملی ۲۰۲۵ (با لحنِ ملایم) و قانونِ اختیاراتِ دفاعیِ ۲۰۲۶ (با لحنِ سختگیرانه) شکافِ عمیقی وجود دارد. این شکاف، بازتابدهندهی تناقضِ میانِ دولت و کنگره و همچنین شکافِ میانِ «آمریکا اول» و «جهانگراییِ نئومحافظهکارانه» است.
ایران میتواند با بزرگنماییِ این شکاف در رسانههایِ بینالمللی و افکارِ عمومیِ آمریکا، هزینههایِ سیاسیِ این دوگانگی را برایِ دولتِ آمریکا افزایش دهد. هرچه این شکاف آشکارتر شود، تواناییِ آمریکا برایِ اتخاذِ سیاستِ خارجیِ منسجم کاهش مییابد.
ب) فشار بر ایالتهایِ آسیبپذیر
ایالتهایی مانند کالیفرنیا، واشنگتن و اورگان که به تجارت با آسیا وابستهاند، در صورتِ اختلال در هرمز، بیشترین آسیب را میبینند. این ایالتها بهطورِ طبیعی با سیاستهایِ فدرالِ خصمانه علیه ایران مخالفترند. تقویتِ این صداها از طریقِ کانالهایِ رسانهای و دیپلماتیک، به افزایشِ دوگانگیِ آبی-قرمز کمک میکند و فشار بر دولتِ فدرال را برایِ تعدیلِ سیاستهایِ خصمانه افزایش میدهد.
ج) تبدیلِ «امتسازی» به «شبکهی راهبردیِ فرامنطقهای»
در راهبردِ آمریکا، «امتسازی» بهعنوانِ یک تهدید و هدفِ فرسایش تعریف شده است. راهبردِ متقابلِ ایران باید این مفهوم را از یک «پروژهی مذهبی» به یک «پروژهی تمدنی-اقتصادی» ارتقا دهد که برایِ چین، روسیه، هند و سایرِ قدرتهایِ نوظهور، یک «ارزشِ افزوده» محسوب شود، نه یک «هزینه».
این یعنی:
· تکمیلِ کریدورِ شمال-جنوب (ایران-روسیه-هند) بهعنوانِ مسیرِ جایگزینِ هرمز.
· ایجادِ کنسرسیومِ نفتیِ ایران-چین-روسیه با هدفِ فروشِ نفت با قیمتِ توافقی و دور از دلار.
· تبدیلِ «ناوگانِ سایه» از یک راهکارِ اضطراری به یک ساختارِ منظم و پایدار.
۳. نتیجهگیری: نبردِ «سرعتِ ترمیم» در برابرِ «سرعتِ فرسایش»
همانطور که سروی پنجهزارسالهی هوانگلینگ، نه بهخاطرِ آسیبندیدن، که بهخاطرِ توانِ ترمیم زنده مانده است، ایران نیز در این نبردِ راهبردی، بهجایِ تمرکزِ صرف بر «دفاع در برابرِ تبرها»، باید بر افزایشِ سرعتِ ترمیمِ خود متمرکز شود.
معادلهی نهایی:
اگر سرعتِ ترمیمِ ایران > سرعتِ فرسایشِ آمریکا ← ایران پیروزِ میدان است.
اگر سرعتِ فرسایشِ درونیِ آمریکا > سرعتِ بازسازیِ ائتلافهایِ آن ← نظمِ جهانی دچارِ دگرگونیِ بنیادین میشود.
پرسشِ راهبردیِ ایران در این معادله، نه «چگونه از تبرِ بعدی جان سالم به در ببریم؟»، بلکه «چگونه میتوانیم با تسریعِ فروپاشیِ درونیِ رقیب، سرعتِ ترمیمِ خود را از سرعتِ فرسایشِ او پیشی بگیریم؟» است.
پاسخِ این پرسش، در سه اقدامِ راهبردیِ زیر خلاصه میشود:
۱. شناختِ دقیقِ گسلهایِ درونیِ آمریکا (شکافِ دولت-کنگره، شکافِ آبی-قرمز، جنبشهایِ جداییطلب) و بهرهبرداریِ هوشمندانه از آنها در جبههی روایت.
۲. تبدیلِ «نقطهی فشار» (ایران) به «اهرمِ راهبردی» از طریقِ توسعهی شبکههایِ اقتصادی، ترانزیتی و امنیتیِ فرامنطقهای.
۳. تغییرِ گفتمان از «مقاومتِ تدافعی» به «معماریِ فروپاشیِ رقیب»؛ یعنی پذیرشِ این واقعیت که آمریکا دیگر یک قدرتِ یکپارچه نیست و هر روز، بیش از روزِ قبل، به مجموعهای از نظامهایِ سیاسیِ واگرا تبدیل میشود.
پیوست: فهرستِ اسنادِ موردِ استناد
سند تاریخ منبع
سندِ امنیتِ ملی ۲۰۲۵ (NSS 2025) ۲۰۲۵ دولتِ ایالات متحده
سندِ راهبردِ دفاعِ ملی ۲۰۲۶ (NDS 2026) ۲۳ ژانویهی ۲۰۲۶ وزارتِ دفاعِ آمریکا (پنتاگون)
قانونِ اختیاراتِ دفاعیِ سالِ مالیِ ۲۰۲۶ (NDAA 2026) دسامبرِ ۲۰۲۵ کنگرهی ایالات متحده
فرمانِ اجراییِ شمارهی ۳۳ (تشدیدِ فشارِ حداکثری بر ایران) ۲۰ ژانویهی ۲۰۲۵ دولتِ ایالات متحده
فرمانِ اجراییِ شمارهی ۲۰۰ (تغییرِ نامِ وزارتِ دفاع به «وزارتِ جنگ») ۵ سپتامبرِ ۲۰۲۵ دولتِ ایالات متحده
عملیاتِ «چکشِ نیمهشب» (Operation Midnight Hammer) ۱ تیرِ ۱۴۰۴ نیرویِ هواییِ آمریکا
عملیاتِ «خشمِ حماسی» (Operation Epic Fury) ۲۰۲۶ وزارتِ دفاعِ آمریکا
بیانیهی «عملیاتِ طردِ اقتصادی» (Operation Economic Outcast) اوتِ ۲۰۲۶ وزارتِ خزانهداریِ آمریکا
پایانِ مقاله
---