
نویسنده: دکتر فردین احمدی مدیر مسئول انتشارات بین المللی حوزه مشق
سقف آرزوهایمان کوتاه شده، اما دیوارهایمان بلند.
پنجرههایمان قفل شده، اما صفحه نمایشهایمان همیشه روشن.
دلمان کوچک شده در آپارتمانهایی که پر از صداست ولی خالی از گفتگو.
گاهی با دیدن یک خانهی کاهگلی، با آن پنجرهی آبی ساده، چیزی در دل آدم میلرزد…
انگار تمام خاطرات کودکی، با بوی خاک بارانخورده و صدای چرخ چاه، زنده میشوند.
کاش میشد دوباره برگشت…
به همان روزهایی که نان داغ بود، دلها گرم بود، حرفها صادق بود.
به همان کوچههای خاکی که صدای سلام تا ته کوچه میپیچید، نه نوتیفیکیشن گوشی.
به همان حیاطهایی که با آفتاب بیدار میشدند و با نور ماه میخوابیدند.
به همان پنجرههایی که همیشه باز بود، نه برای تهویه، برای همدلی.
دنیا خیلی شلوغ شده…
اما در شلوغیاش هیچ چیز شبیه آن آرامش ساده نیست.
نه برق ساختمانها جای نور چراغ نفتی را گرفت،
نه صدای موتور جای جیرجیر کفش بچههای روستا را.
زندگی راحتتر شد، اما واقعیتر نه.
ما آسایش را پیدا کردیم، ولی آرامش را گم کردیم.
دلم گاهی میخواهد به همان روستا برگردم.
جایی که آدمها هنوز با دلشان سلام میکردند.
جایی که خستگیشان را با چای حل میکردند، نه با قرص.
جایی که هنوز «دل» واژهای پرکاربرد بود.
اینجا هرچه هست، سرعت است، رقابت است، نمایش است…
اما آنجا، زندگی معنا داشت؛ نه ظاهر.
بوی خاک بارانخورده، صدای خروس صبح، دود نان تازه، خندهی بچهها…
همهشان موسیقی زندگی بود.
نه اسپاتیفای داشتیم، نه هندزفری، اما آرام بودیم.
آرام، چون صادق بودیم.
چون برای دوست داشتن نیاز به لایک نداشتیم.
برای گفتن «دلم تنگ شده» نیاز به استوری نبود.
همینکه از دور دستی تکان میدادی، همه چیز گفته میشد.
کاش هنوز آن خانههای کاهگلی بودند.
کاش هنوز آن پنجرههای آبی، به دلِ آسمان باز میشدند.
کاش هنوز مادرها صدایمان میزدند نه از پشت پیامرسان، از پشت بام.
کاش هنوز پدرها با سادگی نان میآوردند، نه با اضطراب قسط و استرس.
روستا شاید برق نداشت، اما روشنی داشت.
شاید اینترنت نداشت، اما اتصال داشت.
اتصال دل به دل.
اتصال انسان به انسان.
اینجا هرکسی پر از فالوئر است، اما تنهاست.
آنجا شاید کسی جز چند نفر تو را نمیشناخت، اما میدانستت.
دلم برای آن سقفهای کوتاه تنگ شده…
برای دلهایی که بیتکلف بودند.
برای آدمهایی که نمیدانستند روانشناسی چیست، اما بلد بودند با یک لبخند، دردت را دوا کنند.
برای سفرههایی که ساده بود، اما همیشه یک تکه از نانش سهم «کسی» بود.
برای شبهایی که رادیو قصه پخش میکرد، و بوی نفت در هوا میپیچید.
برای خندههایی که از ته دل بود، نه برای عکاس.
ما همه چیز را مدرن کردیم، جز دلهامان.
دلها هنوز در همان خانههای کاهگلی ماندهاند.
دلم میخواهد برگردم…
به جایی که تکنولوژی فقط رادیو بود و شادی، واقعی.
به جایی که خدا نزدیکتر بود چون آسمان پایینتر بود.
به جایی که بچهها هنوز دنبال پروانه میدویدند، نه دنبال فالوئر.
به جایی که غروب، معنای پایان نداشت، فقط شروع آرامش بود.
آنجا هیچکس عجله نداشت.
ساعتها کندتر میگذشت چون زندگی عمیقتر بود.
آدمها به هم نگاه میکردند، نه به صفحهها.
میخندیدند چون خوشحال بودند، نه چون باید میخندیدند.
کاش دوباره بتوانیم خانههای کاهگلی دلهامان را بازسازی کنیم.
همانجا که صداقت دیوار بود، محبت سقف، و عشق پنجرهای باز به آسمان.
کاش باز هم رادیو شبها قصه بگوید،
و ماه با نرمی نورش روی سقف خانههای روستا بخوابد.
گاهی همهی آرامش دنیا در یک پنجرهی آبی خلاصه میشود.
پنجرهای که شاید رنگش پریده، اما امید را در خودش نگه داشته.
همان پنجرهای که با هر باز شدنش، نسیم نوستالژی میوزد و دلت را میبرد جایی دور…
جایی که هنوز آدمها با عشق زندگی میکردند.
جایی که دنیا، سادهتر اما زیباتر بود.
🌾
اگر هنوز دلت با دیدن این پنجره میلرزد، یعنی هنوز زندهای…
یعنی هنوز در وجودت، تکهای از روستا مانده.
تکهای از آرامش، صداقت، و مهربونی.
در کامنت بنویس:
«کاش دوباره برگردیم… حتی فقط در دلهامون» 🤍