
نویسنده: دکتر مریم نقدی « مانارز »
معرفی کتاب
کتاب «آنسوی بودن: مسئله مرگ و زندگی» سفری است عمیق، تأثیرگذار و شاعرانه به قلب تاریکترین و در عین حال روشنگرترین تجربه انسانی: مرگ. اما این اثر، کتابی درباره مرگ نیست؛ بلکه کتابی درباره زندگی است، آنگونه که از دل پذیرش مرگ زاده میشود.
دکتر مریم نقدی (مانارز)، رواندرمانگر، پژوهشگر و نویسندهای توانمند، در این اثر بیمانند، با نگاهی بینرشتهای، عاطفی و علمی، به مسئله مرگ و زندگی میپردازد. او با الهام از تجربههای زیسته خود، روایتهای بالینی، آثار کلاسیک روانشناسی، و فلسفهی اگزیستانسیال، کتابی نوشته که هر جملهاش قلب خواننده را لمس میکند.
این کتاب در دوازده بخش طراحی شده است و هر فصل، مخاطب را به تامل، تسکین، درک و دگرگونی میکشاند. برخلاف بسیاری از آثار خشک و بالینی در این حوزه، این اثر نهتنها مورد توجه روانشناسان و روانپزشکان قرار خواهد گرفت، بلکه به دلیل نثر لطیف، تجربهمحور و در عین حال دقیق علمی، نزد عموم خوانندگان نیز محبوب خواهد شد.
دکتر نقدی با مهارتی تحسینبرانگیز، از مرگ تابویی نمیسازد، بلکه آن را همانقدر انسانی میبیند که تولد را. او نشان میدهد چگونه زیستن، بدون هراس از مرگ، میتواند ژرفتر، بیدارتر و عاشقانهتر باشد.
کتاب «آنسوی بودن» با زبانی ساده اما عمیق، خواننده را به گفتوگویی درونی با خودش دعوت میکند: اگر فردا نبود، امروز را چگونه زندگی میکردی؟
برای چاپ کتاب در انتشارات حوزه مشق پیام بدهید
09393353009
مقدمه کتاب
ما از لحظهای که به دنیا میآییم، ناخودآگاه میدانیم که روزی خواهیم مُرد، اما این دانستن را به حاشیه میبریم، در دلِ شلوغیهای زندگی، روزمرگی، امیدهای دور و گاهی با سکوت و انکار. اما مرگ، برخلاف آنچه میپنداریم، همسایهی دوری نیست؛ او درست در کنار ماست، آرام و بیصدا، گاهی در گوشهی بیمارستانی، گاهی در یک تصادف، و گاهی پشت یک تشخیص سادهی پزشک.
مرگ، شاید غمانگیز باشد، اما گریزناپذیر نیست. آنچه ما را میترساند، ندانستن است، بیخبری از آنسوی پرده. هدف این کتاب، نه قضاوت است و نه هشدار، بلکه دعوت است؛ دعوت به تماشای مرگ از پنجرهای دیگر: پنجرهی زندگی.
من، دکتر مریم نقدی (مانارز)، این کتاب را نه با عنوان پژوهشگر، که با صداقت انسانی که خود با سوگ و بیم، با از دست دادن و بازسازی روبهرو شده، نوشتهام. هر فصل این کتاب، چون پلهای است در مسیر آشتی با بودن و نَبودن، با امید و هراس، با عشق و وداع.
این اثر نه برای پایان، بلکه برای آغاز نوشته شده؛ آغازی برای گفتوگو با خود، برای بازیابی معنا در دل ناپایداری، برای رسیدن به آرامشی که از دل پذیرش میروید.
در این جهان پر از سرعت و صدای بیپایان، شاید وقت آن رسیده باشد که مکث کنیم، به درون بنگریم، و بپرسیم: «چگونه میخواهم بمیرم؟» و از دل این پرسش، بفهمیم «چگونه باید زندگی کنم؟»
با آگاهی از مرگ.