
موضوع کتاب در مورد آقایی به اسم «دوریان گری» است که دعا میکند تابلوی نقاشی که از او کشیده شده است، پیر شود و او جوان بماند. اما نویسنده این داستان را طوری جذاب به تصویر کشیده است که واقعا جذب خواندن میشوم.
هر فصل غافلگیر میشدم. واقعا در یک فصل، دستم هنگام خواندن میلرزید. مثل سریال دیدن همراه کتاب شده بودم.
دوریان گری چقدر تغییر کرد! ببخشید ولی هانری خیلی بیشعور بود. بیزیل چرا با هانری دوست شده بود؟ در کتاب تاثیر همنشین را نشان میدهد. من و مادرم باهم این کتاب را شروع کردیم. مادرم میگوید که این کتاب شاهکار است اصلا به آن «شاهکار اسکار وایلد» میگویند. در آینده به خواندن آن افتخار خواهی کرد.
این کتاب کلاسیک کمتر از کتاب «بربادرفته» توصیف آسمان و زمین داشت. توصیفهای کتاب تصویر دوریان گری به اندازهای بودند که تصویر نسبتا شفافی در ذهنم ایجاد میشد.
در کتاب دیدم دروغگو برای گفتن و پیدا کردن دروغ و پنهانکاری چقدر میتواند باهوش و ترسناک باشد. زیبایی در عین زیبایی چقدر میتواند کثیف و فریبنده باشد. و انجام گناهان بزرگتر برای فراموش کردن گناهان قبلی.
چقدر زندگی میتواند تغییر کند و چقدر باید مواظب بود. گاهی تاثیر یک حرف، یک عمر باقی میماند و زندگی ای را نابود میکند. و بهترین راه پیشگیری از شنیدن آن است. به هرحال نویسنده خیلی توانمند داستان را میگوید. بیدلیل به آن شاهکار نمیگویند. اصلا نویسنده چطور این شخصیتهای متفاوت را ساخته است.
کمی از ابتدای خلاصهام از کتاب هم مینویسم(در واقع همان اسپویل از اوایل کتاب):
دوریان گری جوانی هست بسیار زیبا که همه چیز دارد. بیزیل هم شیفته اوست و پرترهای از او میکشد. هانری دوستِ بیزیل هست که بیزیل در مورد دوریان و اینکه این نقاشی روح او را منعکس میکند، حرف میزند. دوریان که هانری را در محل بیزیل میبیند، از هانری خوشش میآید. هانری هم از عمد تاثیر زیادی روی دوریان میگذارد که قدر جوانی را بدان که از بین میرود و از این چرتوپرتها…
من از خواندن کتاب لذت بردم. پایان کتاب هم خوب بود. نه الکی خوب، نه الکی بد. پایان کتاب بسته بود. :)