
من خیلی دوست دارم مثل نسل زد باشم. از نظر تاریخ تولد هم جزو نسل زد هستم.
توی اینستاگرام پست میبینم بچه های نسل جدید که نوجوان یا کودک هستند ولی ظاهر بزرگسالانه تری دارند. خیلی محتوا میگذارند. میم میخوانند. کمپین تشکیل میدهند. روتین برایشان مهم است. با ماگ استنلی به باشگاه میروند. کلمات جدید به کار میبرند.
اما از چت جی پی تی و گراک خواستم از من تست بگیرند که چقدر شبیه نسل زد هستم. خب زیاد شبیه نیستم. من کتاب میخوانم. هنوز در گوگل سرچ میکنم. کارهای زیادی که صبر میخواهند انجام میدهم. متن مینویسم. سه تا دفترچه خاطرات نوشتم. سومین دفتر خلاصه کتابهایم را دارم پر میکنم. با خانوادهام صحبت میکنم.
شباهتهایم علاقه به وبتون، کیدراما، انیمه و مانگا هست. فعالیت آنلاین دارم. زبان یاد میگیرم. محتوا تولید میکنم. هنوز در ویرگول هستم.
میدانید کجای قضیه بد است. اینکه زیاد هم نسلهای خودم را نمیفهمم. خیلی کلمات انگلیسی را به فارسی در گفتگوهایشان مینویسند. زبانم خوب هست ولی فارسی نوشتن کلمات، کار را سخت میکند. خیلی از کلمات را سرچ کردهام و یاد گرفتهام. یاد گرفتن این کلمات جالب هست و وقتی معنی جملات را میفهمم خوش حال میشوم. و مورد دیگر با نسل قبلی هم نمیتوانم باشم چون سِنم کم هست. مثل نوجوانی میماند. من هم که آدم عجیبی هستم و اوضاع پیچیدهتر میشود.
شنیدم مثلاً نسل جدید، وقتی پستی باز نمیشود میروند سراغ پست بعدی. اما نسل قبلی که منم مثل آنها در این مورد رفتار میکنم، منتظر میمانیم تا پست دانلود شود و تا آخر میبینیم.
ما زمان مدرسه واقعا مشق مینوشتیم. نسل هزاره که در ایام عید هم مشق مینوشتند. حالا بچهها کلاس مجازی هم دارند و در مقایسه با قبل مشقی نمینویسند.
در نهایت هم همان حرف کلیشهای، که هر نسلی خوبیها و بدیهای خودش را دارد.
سعی میکنم از خودم بودن ناراحت نباشم. یک نسل زد آتیپیک باشم.
شما چطور؟ نسل زد را درک میکنید؟