
خب دوستان
بعد از ۵ سال ویرگولی بودن، سنم را توی پستی نوشتم!
درباره بحران ۲۴ سالگی شنیده بودم، ولی فکر نمیکردم این شکلی باشد.
یک هفته است کمرم گرفته است و تازه دارد خوب میشود. من که با هر مشکل و بیماری، کارآموزی بیمارستان را میرفتم، نتوانستم بروم! جدا از آن، کارآموز هم بیمارستان میبرم. هم برای من که تازه کارم خیلی سخت هست. ۷ تا دانشجو را مدیریت کنی، درس بدهی و وقتشان را تلف نکنی.
راستش پرستاران بخش هم اصلا بهم محل نمیگذارند. اصلا نمیتوانم سمتشان بروم. هم پرستاران آقا و هم پرستاران خانم. پرستاران خانم حتی سرشان را بالا نمیآورند تا سلام کنم.
میدانم عجیبم. ولی دلیل این رفتارها را نمیدانم. آنها که من را نمیشناسند. و متاسفانه این بخش، احتمالا جایی هست که بعد از فارغالتحصیلی، آنجا مشغول به کار خواهم شد. و چه اوضاعی خواهد شد.
برای ارشد، باید پروپوزال بنویسم. سخت و زمانگیر است و هر لحظه توی فکرم هست که دارم چی کار میکنم؟ چرا انجامش نمیدهم. تکلیف درسی هم دارم.
برای همین مدام دارم بافتنی میبافم. تنها کار موجود هست که حالم را بهتر میکند. یک کار قلاب بافی شروع کردم. همین دیشب داشت تمام میشد در واقع رج آخر بود که فهمیدم گشاد بافتهام. و کل کار را شکافتم و دوباره شروع کردم.
در این اوضاع، پازل ۲۰۰۰ تیکههای هم شروع کردم! که چند سال است میخواستم شروع کنم. یکبار شروع هم کرده بودم ولی از طرف خانواده حمایت نشد و جمعش کردم.
تازه هم فهمیدم دو هفته دیگر هم مهمانی داریم. باید برای آن هم آماده بشوم. پازل باید تا آن موقع تمام شود.
یکی دیگر از کارهایی که باعث میشود خوشحال بشوم، سریال دیدن است. و چندین سریال و انیمه هم دارم میبینم. همه را دوست دارم ولی از بابت اینکه تمرکز کافی ندارم که تماشا کنم و همچنین مدام دوست دارم سریال ببینم اما کارهای مهمتری دارم که باید انجام بدهم خسته شدهام. و دوباره بافتنیام را دست میگیرم. توی سریالی که الان دارم میبینم شخصیت اول دختر دارد برای هدفش میجنگد. من هم دوست دارم برای هدفی بجنگم.
اگر پست قبلی من را خوانده باشید، میدانید که شروع به خواندن مجموعه هری پاتر کردهام. کتابها امانتی هستند و فشار زمان و کار و درس هم چاشنی خواندنم هستند.
یک کار نقاشی هم دارم که تا ۴ آبان ماه وقت دارم و هنوز شروع نکردهام. این کار هم هر روز میخواهم شروع کنم. این کار جزو هدفهای زندگیام هست که شرایطش معلوم نیست. نمیدانم چه خواهد شد.
به شما بگویم، هدفی که برایش جنگیدم همین ارشد قبول شدن بود و اینکه پرستار بشوم. خدا را شکر قبول شدم و دارم توی مسیر حرکت میکنم. ولی بحران ۲۴ سالگی باعث شده است که در اهدافم دچار تناقض بشوم. هدف جدید که برای جنگیدن انتخاب کرده بودم خیلی دست من نبود و بیشترش امید بود و شانس تحققش بسیار کم. الآن ماندم برای چه هدفی بجنگم؟
کلی آدم بالای ۲۴ سال توی دنیا هست، یعنی همه این دوران را داشتنهاند؟ چطور گذراندنش؟
شما داشتهاید؟ یا هنوز به ۲۴ سال نرسیدهاید؟