گل ها پژمرده میشوند چون از شکوفه دادن خسته شده اند. شاید چون جهان از نظرشان رو به پوچی گراییده باشد؟ شاید چون نمیتوانند شاد باشند؟
انسان ها هم پژمرده میشوند، وقتی که لبخند از چهره شان رخت بر می بندد. و رفتنِ لبخند همانا و پوچ شدنِ انسان هم همان.
این روز ها خیلی سعی میکنم که پژمرده نشوم. ولی شکوفه ام آمدنش نمی آید. شاید شکوفه من را دوست ندارد.
غم در تار و پود وجودم رخنه کرده است. میخواهد مرا پژمرده کند. من مقاومت میکنم ولی او تیشه به ریشه ی وجودم میزند. تیشه به ریشه ی لبخندم.

لبخند چیست؟
لبخند حالتی از چهرهٔ انسان است که با تکان خوردن عضلات نزدیک به دو گوشهٔ دهان شکل میگیرد. اثر خنده را میتوان در کنار چشمها نیز مشاهده نمود. لبخند معمولاً بیانگر شادی و تفریح و لذت درونی انسانهاست.
شادی درونی...
من شادی ام را گم کرده ام. پس بخاطر همین است که نمی توانم لبخند بزنم؟ بخاطر همین است که شکوفه ام آمدنش نمی آید؟ بخاطر همین است که ذوقِ همه چیز را از دست داده ام؟
انگار شادی ام نیز مانند خاطرات کودکی ام به فراموشی سپرده شده است...
خاطراتی که فقط یادم است قشنگ بودند. قشنگ مانند شکوفه های درختِ گیلاس!
اما دیگر مغزم یاری نمی کند که به یاد بیاورم خاطراتِ خوش را... در عوض تا دلت بخواهد مغزم آکنده است از خاطرات بد. مثل همان خاطره ی افتادنم بر روی آسفالت جلوی هم کلاسی هایم... مثل آن خاطره ای که افتادم در آب و نزدیک بود غرق شوم و یا آن خاطره ای که دوستم مرا به گریه انداخت..!
شاید واقعا دارم پژمرده میشم... شاید.
