ثانیه ها می‌دوند.
بنظر میرسه که فرار می‌کنند. از چی؟ از اینکه منفعل باشن؟ شاید همین باشه. ثانیه شمارِ ساعت یک دیقه هم نمی‌ایسته چون نمی‌خواد بی حرکت و بی ثمر باشه.پس ما آدما چرا وایسادیم؟ چرا در تکاپو نیستیم؟ مگه ثانیه شمارِ ساعتو نمی‌بینیم که از حرکت نمی‌ایسته؟ پس چرا ما از حرکت باز می‌ایستیم؟
فک کنم زمستونِ امسال به تابستون باخته. برای من که اینطور بود. امسال تپش زمستونو حس نکردم.
دلم براش تنگ شد. واسه ی سرمایی که تا استخونم نفوذ میکرد، واسه ها کردن توی هوای سرد و دیدنِ نفس هام، واسه مالیدنِ دستام به هم تا گرم شم؛ دلم تنگ شد.
امسال دیگه بیدار شدنم رو برای اینکه چند دقیقه بیشتر زیر پتو بمونم به تاخیر ننداختم. امسال دیگه دستامو به بخاری نچسبوندم. امسال دیگه اون کاپشن قشنگمو توی مدرسه نپوشیدم. امسال یه فصل زندگی نکردم.
فیزیک جالبه. با ترکیب اعداد کاری می‌کنه که به درک برسیم. درک کردنِ چیزایی که هر روز تجربه می‌کنیم و بی اهمیت از کنارشون میگذریم.
فیزیک رو جورِ دیگه‌ای دوست دارم. اما موقعِ امتحانِ کلاسی احساس میکنم مجبورم که درک کنم. این حس مجبور بودن منو بی علاقه می‌کنه. بی علاقه نسبت به چیزی که به اون علاقه داشتم. ای کاش جورِ دیگه ای با امتحان مواجه میشدم. جوری که خودم رو ناچار ندونم.
قبلا فکر میکردم جهان زندانه. اما فهمیدم این جسمِ منه که زندانِ تنم شده . زندانی که خودم نگهبان و خودم هم اسیرشم. زندانی که در اون به زنجیر کشیده شدم، منو محدود و پابند به قانون می‌کنه. اما من می‌خوام آزاد و رها باشم. اما خوب میدونم که نیستم. تا زمانی که در این زندان محبوسم آزاد نیستم.
شاید بعد از مرگم بفهمم آزادی یعنی چی...
دلم میخواد جاده ی زندگی رو یه نفس تا ته بدوم. اما نفسم میگیره. من بیشتر اوقات شکست می‌خورم چون نفسم میگیره. می‌ایستم چون نفسم میگیره. من توی این هوای آلوده نفسم میگیره.
اونوقت چرا؟ چون زندگی اساساً نفس گیره.
قبول دارین همه چی یه حالتِ مبهم گونه داره؟ وقتی صبح چشماتو باز میکنی نمی‌دونی قراره چی پیش بیاد. وقتی صبحانتو میخوری به این فکر میکنی که خب بعدش قراره چی بشه و چیکار قراره کنی. تو راه مدرسه یا سر کار به این فکر میکنی که قراره امروز چی پیش بیاد. شب که بر میگردی به این فکر میکنی که فردا قراره چی بشه.
انگار زندگی همش انتظاره. انگار که همش منتظریم که ببینیم خب بعدش؟ بعدش قراره چی بشه؟
ولی زندگی مزه‌ش به همینه! اگه میدونستیم قراره چی بشه دیگه زندگی، زندگی نمیشد.
دیروز که از درس خوندن خسته شده بودم رفتم سراغِ قفسه ی خاک خورده ی کتابام. خیلی وقت بود که صفحاتِ هیچ کتابی جز کتابای درسیم رو ورق نزده بودم.
اما یه چیزی تغییر کرده بود. من دیگه دست و دلم به کتاب خوندن نمی‌رفت. وقتی شروع کردم به کتاب خوندن، بعد از پنج صفحه خسته شدم. بعدش دیگه هر چقد سعی میکردم ادامه‌ش رو بخونم نتونستم. چون دیگه متوجه نمی‌شدم. انگار کلمات برام نا مفهوم میشدن.
خوشم نیومد؛ ازین که نتونستم مثل قبلنا کتاب بخونم و لذت ببرم. الان نه تنها لذت نبردم، بلکه خسته هم شدم. ممکنه که این من دیگه من نباشه؟ از چیزایی که قدیما لذت می‌بردم دیگه لذت نمی‌برم. انگار من دیگه من نیست.
تازگیا احساس میکنم دارم بی احساس میشم، بی احساسات میشم. دیگه نمی تونم گریه کنم. هر چقدرم که اون چیز غم انگیز باشه.
این باعث میشه احساس کنم قلبم داره می‌میره. نمی دونم چرا. نمی دونم باید چیکار کنم. نمی دونم دارم تبدیل به چی میشم.
هیولا؟ شاید...
یه هیولای بی احساس که اون بچه ی شاد و با احساسِ درونم از ترسش رفته پشتِ ستون قایم شده و وجودیتش یه‌روز فراموش میشه...
