با دستانم موهای لَختت را به هم میریزم. حسش مثلِ دست کشیدن روی ابریشم میمونه.
یادت میاد؟ همیشه باهم میرفتیم کنار رودخونه آب بازی. بعدشم من مینشستم و موهاتو شونه میکردم و میگفتم: ″تو راپانزل، من مادر گاتل″. تو هم میخندیدی.
هیچوقت بهت نگفتم؛ ولی هر بار که میخندیدی از خنده هات سر مست میشدم و موقع برگشت به دفعه ی بعدی که دوباره میخندیدی فکر میکردم و دوباره سر مست میشدم.
نمی دونم از کِی بود که از خنده هات ترسیدم. شاید از اون موقعی که تلخ میخندیدی؟
تو مثل همیشه میخندیدی. درواقع اینشکلی نشون میدادی. اما من تو رو اندازه ی خودت میشناختم. خنده هات یه دروغِ بزرگ بود.
دیگه خنده هات سر مستم نمیکرد. رسوب میشد توی حدقهی چشمام. و من هر بار دلم میخواست فرار کنم. اما مثل تو به دروغ میخندیدم.
فهمیده بودی نه؟ فهمیده بودی که میدونم. از چشمای سردت اینو فهمیدم.
کم کم هردومون مثل قهوه تلخ شدیم. دیگه لبخندات از تصنعی بودنم گذشته بود. خنده هات بوی تنفر میداد.
و الان تو اینجایی و دارم برای آخرین بار دست تو موهات میکشم و صورتِ سردت رو نوازش میکنم. تو لایقش بودی.
خونِ روی صورتت را با همان دستمال گلدوزی شده ای که بهم داده بودی پاک میکنم و بعدشم میزارمش توی دستت و مشتت رو میبندم.
جسدت رو در همون رودخانه ای که هر هفته با هم به کنار آن میرفتیم میاندازم. همون رودخونه ای که دوسش داشتی. یادته مگه نه؟
این برات بهترین مرگه عزیزم. بهترین مرگی که میتونستی داشته باشی. و من بهت دادمش.
من واقعا سخاوتمندم مگه نه؟
