
هرچی میخوام به اجبار به زندگی عادی برگردم نمیشه ... راسته که میگن از طوفان که در میای دیگه اون آدم سابق نیستی . هجدهم دی ماه همه ی ما از یه طوفان بیرون اومدیم که معلوم نیس کی دیگه از یاد و خاطرمون پاک که نه، کمرنگ بشه ... طوفانی که نه تنها برای اون یکصد و هفتاد و شش نفر که برای همه ی ماهایی که داغدار این فاجعه شدیم سیصد ثانیه بیشتر طول نکشید ولی از بعد از اون سیصد ثانیه نه اونها دیگه پیش ما هستند و نه ما دیگه خود قبلیمون ...
پ.ن:وقتی صبح دوباره نوشته امو خوندم متوجه شدم به اشتباه تاریخ رو ۲۶ آبان نوشتم! این نشون میده هنوز ذهنم تو آبانه و نتونستم جمعش کنم و بیارمش تو دی! نشون میده چقدر هنوز فکر و ذهنم پراکنده و آشفته اس و نمیدونم چقدر زمان میبره تا بتونم جمع و جورش کنم. بهش نظم بدم. پس همه ی این ها نشون میده حرفایی هم که میزنم حتما از یه ذهن بی تمرکز میاد. اما باید بنویسم. باید از حال و روز و فکر و خیال الآنم بنویسم تا برام بمونه چی رو گذروندم.