
دیشب در حالیکه داشتم اخبار میدیدم یه لحظه به خودم از بیرون نگاه کردم. چشم هام گرد شده بود پاهامو داشتم با شدت تکون میدادمو مات و مبهوت شده بودم. کمی گوشمو آوردم جلوتر و دیدم بدنم داره بهم التماس میکنه که توروخدا. خواهش میکنم. من دارم عذاب میکشم و من بی توجه با چشمای مبهوت داشتم اخبار میدیدم.
یه لحظه به خودم گفتم به چه حقی من اجازه دارم بدنمو این طور مورد آزار و اذیت قرار بدم؟ واسه چی؟ این اخبار مزخرف به چه درد من میخوره؟
اصن چه نیازیه اینطور پیگیر بدونم دلار امروز چقدره فردا چقدر؟ بله از لحاظ بی ارزش شدن و این داستانا که همه رو هممون میدونیم ولی الان من در این لحظه چرا اینطور باید مصرانه پیگیر باشم و ناراحت باشمو حرص بخورمو اینطور اضطراب بدم به بدنم؟ چرا؟
اگه الان دلار نیاز داشته باشم میرم میخرم. هر چقدر باشه مجبورم برم بخرم و هیچ کاری هم از دستم برنمیاد. اینجوری فقط وقتی کارت بانکیمو میکشم یه جا درد میکشم اما اونجوری هر روز و هر لحظه دارم درد میکشم و یه چاقو میکنم تو قلبمو میکشم بیرون. واسه چی باید من الان تو این سن جوونی و پر از انرژی و فرصت یه همچین بلایی سر خودم بیارم تا چند سال دیگه با کلی درد و مرض روبرو بشم که نه تو این مملکت پول دوا و دکترشو دارم نه کسی به دادم میرسه.
خیالتون راحت خبر بد هر جوری باشه خودشو به شما میرسونه. کافیه برید سر کار همکارتون کنار دستتون میگه "راستی دلارم اینقدر شد!" برید خیابون دو نفر دم مغازه اشون ایستادن "میگن دلارم که شد اینقدر!" هر جا باشید قیمت دلار و طلا رو میفهمید.
نه فقط اخبار ارز، هر خبر بدی که فکرشو کنید خودشو به شما میرسونه. اما شادی نه.
شادی را باید خودتون برای خودتون ایجاد کنید. هیچ کس حواسش به شما نیست. خودتون به داد خودتون برسید و از فرصت جوونی و انرژی و نیرویی که الان دارید استفاده کنید، چشمتون رو باز میکنید و میبینید هم دوره ایاتون و هم سن و سالاتون ازتون زدن جلو و زندگیشونو جمع و جور کردن اونم دقیقا تو همین شرایط. هر دوتون داشتید تو یه برهه ی تاریخی زندگی میکردید اما شما نشستی و آه کشیدی و خودتو افسرده کردی ولی اونا اخبارو خاموش کردند و چسبیدن به زندگی.