
یکی از مهارت هایی که تو این چند سال یاد گرفتم مهارت متقاعد سازی بود!
من قبلا حتی نمیدونستم چنین چیزی وجود خارجی داره و فقط میدیدم بعضی آدما میتونن نظر منو عوض کنند و من بهشون اعتماد میکنم و کاری که میگن رو انجام میدم اما حرفی که بعضی دیگه میزنن رو نه! فکر میکردم این صرفا یه چیز ارثیه. با خودم میگفتم اونا زبون بازن و مهره ی مار دارن که میتونن به هر چیزی که میخوان برسن و غیر این نمیتونه باشه!
اما بعد از چند سال کار کردن روی پروژه های مختلف متوجه شدم باید این مهارت رو یاد بگیرم. بله ... "باید" یاد بگیرم! وگرنه علنا به خاطر بی منطقی یا لجبازی بعضی از مدیر های مالی یه سری از پروژه هام باز میموند. این شد که شروع کردم.
روزای اول به شدت خجالت میکشیدم که بخوام پیشنهادامو پرزنت کنم و نظر طرفم رو در راستای چیزی که خودم میخوام تغییر بدم. اما قدم اول رو برداشتم. برام خیلی سخت بود به خصوص که نه مطالعه ای در این زمینه داشتم و نه کسی چیزی بهم یاد داده بود. فقط با تکیه بر سعی و خطا و استفاده از تجربیات گذشته ام به تناسب شخصیت هر کسی، شیوه ی متقاعد سازی رو روی اون آدم پیاده میکردم.
و امروز بعد از یک سال تلاش هر چند هنوز در حد یه کارشناس فروش نیستم اما میتونم در زمینه ی کار خودم که بهای تمام شده هست آدم هایی رو که باهاشون سر و کار دارم متقاعد کنم.
برای همین دوست دارم چند تا اصلی که تو این کار به من کمک کرده رو اینجا هم بنویسم و البته به مرور که بیشتر تو این زمینه یاد گرفتم به این اصول اضافه می کنم تا یه مجموعه ی مفید برای هر کسی باشه که فکر میکنه دونستن این مهارت به دردش میخوره.

گام اول - اعتماد آدم ها رو جلب کنید!
به عنوان کارشناس در تمام پروژه هام همه ی تلاشمو میکنم که دانشم بروز باشه. سر وقت حاضر باشم و تمام اسناد مرتبط با کارم همیشه دنبالم باشه مثل صورتجلسه های جلسات قبلی یا هر فرم و جدولی که در رابطه با کارم باید پر بشه و البته هر جلسه موارد صورتجلسه ی جلسه ی قبل رو با طرفم چک و تیک میکنم و مدام پیشرفت پروژه رو رصد میکنم. با همین چند کار ساده بلااستثنا همه ی مدیرها وقتی این نظم و تسلط رو می بینن از همون جلسه ی اول به من اعتماد میکنند و با خیال راحت کار رو بهم میسپارن.
گام دوم - فعالانه گوش کنید!
وقتی طرف قرارداد در مورد درخواست و نیازش صحبت میکنه با دقت گوش میدم و باهاش هم دردی میکنم و از تجربیات خودم وقتی کار اجرا میکردم صحبت میکنم. بهش میگم آره قبول دارم منم وقتی این کار رو انجام میدادم به این چیزایی که تو میگی رسیدم و نیازم بوده و خب پس بیا تا باهم فکر کنیم ببینیم چه راه حلی میتونیم براش بسازیم؟ اینجوری طرف من متوجه میشه من درکش میکنم و متوجه نیازش هستم و برام مهمه و فقط سر تکون نمیدم و منتظر نیستم تا حرفاش تموم بشه و من حرف خودم رو شروع کنم.
گام سوم - مخالفت خودتون رو صریحا اعلام نکنید!
من اینجوری شروع میکنم. مممم ... خب نظرتون چیه که به جاش این کار رو کنیم؟ یا مثلا به نظرم چیزی که میگید درسته ولی نظرتون در مورد این کار چیه؟
گام چهارم - نظر خودتون رو با دلیل و منطق حرفه ای و محترمانه بیان کنید!
وقتی نوبت به من میرسه و میخوام رای طرف رو در جهت چیزی که خودم میخوام بچرخونم، با تسلط به چیزی که میگم و لحن محترمانه نه دستوری و اطمینان کامل به نتیجه نظرم رو اعلام میکنم و با دلیل و منظق و بیان مثال های کاملا مربوط و عامیانه ایده ام رو ساپورت میکنم.مثال هایی مثل پخت یه غذا یا شکل یه توپ! به همین سادگی. چیزی رو مثال میزنم که ذهن مخاطبم درگیر فهمش نشه و خیلی راحت بتونه تصور کنه.
شاید بعد از خوندن این موارد با خودتون بگید خب کدوم قسمت این متقاعد سازی بود؟ باید بگم که متقاعد سازی، زبون بازی با بیسوادی و پیچوندن و سر طرف رو به طاق کوبوندن نیس! این کار چه اخلاقی و چه حرفه ای کار چیپ و ناپسندیه!
شما در واقع ابتدا با تسلطتون به دانش و احترام گذاشتن به نظر و نیاز طرف مقابلتون سعی میکنید رای طرف مقابلتون رو به راهی که خودتون میخواین و این وسط نیاز اون رو هم برآورده میکنه بچرخونید! و البته بستر این پذیرش همون مواردیه که گفتم. یعنی شما اول باید نشون بدید که این کاره هستید و هم علمش رو دارید هم نیاز رو میشناسید و بعد این کار رو انجام بدید.
این مطلب رو به مرور و با تکمیل دانش خودم تو این زمینه بروز میکنم.
