
کرونا فقط اونایی که بهش مبتلا شدند و یا خانواده هایی که عزیزانشون را به خاطرش از دست دادند درگیر نکرد. کرونا همه مارو درگیر کرد و مستقیم و غیر مستقیم باعث مرگ خیلی از ما شد حال یا این مرگ به مرگ واقعی ختم شد ( معتقدم آزاده نامداری جزو این دسته بود. شاید اگه کرونا نبود این اتفاق براش نمیوفتاد ) یا مرگ روحی که تمام ساختارهای ذهنی مارو به هم ریخت ( که من جزو این افراد هستم ).
هر چقدر فکر میکنم میبینم تنها کاری که باید بعد از رفتن کرونا یا همین الان تا وقت باقی مونده از همین امروز به خودم قول بدم انجام بدم اینه که خیلی زیاد از خودم و ذهنم مراقبت کنم.
ما باید حتما برای خودمون یه مشغولیت شخصی به جز کار و روابط و درس داشته باشیم. مثلا یه سازی را یاد بگیریم. یا یه ورزش جدی که بشه با بسته شدن باشگاه و مراکز ورزشی هم ادامه داد، تنهایی. یه هنر مثل نقاشی یا هر چیزی. حتما یه مشغولیت داشته باشیم و به طور حرفه ای اونو ادامه بدیم. حرفه ای منظورم این نیست که لزوما ازش درآمد داشته باشیم. منظورم اینه که قابلیت نتیجه گرفتن ازش رو داشته باشه.
یه نقاشی که قابلیت قاب گرفتن برای گذاشتن تو پذیرایی داشته باشه، یه ورزشی که نتیجه ی اون رو روی بدن و روح و روانمون ببینیم و یا حتی بتونیم درباره اش تولید محتوا کنیم، نظر بدیم و یا آموزش بدیم. چیزی که بشه ازش یه نتیجه ای بدست بیاریم. کار دیگه ای که باید کنیم اینه که همیشه یه پلن بی ( برنامه ی جایگزین برای وقتی که برنامه ی اول کار نکرد ) داشته باشیم. اینکه فقط روی درآمد فعلیمون حساب نکنیم و به داشتن یه حرفه ی دیگه هم برای درآمد داشتن فکر کنیم.
اینها چیزایی بود که من تو این روزا و با دیدن افسردگی الانم و فکر کردن به راه حل برای رفع این غم و غصه ای که روح و روان منو داره میخوره و عملا منو از کار انداخته بهشون رسیدم. گفتم شاید اینجا بنویسم و به بقیه هم کمک کنه.