
تحولاتی که بعد از سی سالگی باهاش روبرو شدم برای خودم باور کردنی نبود! شاید هیچ وقت فکرشو هم نمیکردم که روزی برسه و من بتونم تا حدی آرامش عمیق رو تو خودم تجربه کنم. شایدم این نتیجه ی سالها تلاش برای پیدا کردن آرامش در خودم بوده. هر چی که هست از اینکه عامل بودن رو پذیرفتم و تو زندگیم جاری کردم و دارم آرامش حاصل از اون رو تجربه میکنم احساس خوبی دارم.
قبل از خوندن کتاب هفت عادت مردمان موثر نمیدونستم اسمش عامل بودنه. اسمش رو به پذیرفتن مسئولیت کاری که میکنم، انتظار نداشتن از دیگران و چیزایی از این دست میشناختم که قبلا هم همینجا خیلی در موردش پست گذاشته بودم و همیشه یکی از مهم ترین دغدغه های ذهنیم بود.

الان اما هر خاطره ی بدی که از گذشته به ذهنم میرسه از رفتارای بدی که سر کار باهام شده بدجنسی هایی که فکر کردم دوستام و همکارام باهام انجام دادن یا هر چیزی مثل این با خودم میگم " اون موقع بلد نبودم چکار کنم ". نمیگم مقصر بودم یا فلانی این کار رو با من کرد. حتی اگه به عمد هم کاری علیه من انجام شده باشه یا به قصد کوتاهی شده باشه بازم میگم " اون موقع بلد نبودم چکار کنم " و با همین جمله سرنوشت و شیرازه ی تصمیمات و خواسته هام رو تو مشتم میگیرم و بالاتر از همه ی اینا احساس قربانی بودن ازم دور میشه.
این روزها به تمام مسیری که تا الان اومدم احترام میذارم و میدونم همیشه برای زندگیم تلاش کردم و سعی کردم که بهتر باشم و تجربیات متفاوت داشته باشم و دنیارو بشناسم. اگه از هر چیز زندگی الانم خوشحال نیستم، نه هیچ کدوم تقصیر منه و نه هیچ کس دیگری. این فقط مسیر زندگی من بوده و منم همیشه اندازه ی تجربه و درکم از زندگی راهم رو ادامه دادم و اگه هر چیزی رو الان دوست ندارم با خودم میگم "اون موقع بلد نبودم چکار کنم " و تلاش میکنم که آگاهی و تجربیاتم رو بالا ببرم و تلاش کنم. تنها راه تغییر "آگاه بودنه" و آگاهی از تلاش و تجربه بدست میاد.