من از سیاست سر در نمیآورم اما؛دلم برای دانشگاه تنگ شده
من از سیاست سر در نمیآورم اما؛دلم برای قدم زدن در حیاط دانشگاه تنگ شده
من از سیاست سر در نمیآورم اما؛دلم برای راهرو های شلوغ دانشکده و سر و صداهای داخل کلاس قبل از ورود استاد تنگ شده
من از سیاست سر در نمیآورم اما؛دلم برای صندلی های دانشگاه که باعث میشدند بعد از یک ساعت و نیم گردنم، پاهایم و کتفم را حس نکنم تنگ شده
دلم برای شوخی های ناغافل بچه ها، تیکه هایشان و حتی سلام دادن ها و خسته نباشید گفتن هایشان تنگ شده
دلم برای تک تک همکلاسی هایم از آنها که صمیمی تر بودند و آنها که غریبه تر بودند تنگ شده
دلم برای مسئول آموزش که میگفت نمیشود یا برو فردا بیا یا تو چرا همش اینجا پلاسی تنگ شده
دلم برای استادی که میگفت بلندتر حرف بزن یا آنکه میگفت این چه سوالی ست به عقلت رجوع کن تنگ شده
من دلم برای آدم ها تنگ شده
دلم برای صندلی های سمت راست کلاس که باعث میشد کمتر در دید بقیه باشم تنگ شده
حتی دلم برای پله های بی انتهای دانشکده که نفسمان را میگرفت تا به کلاس ها برسیم هم تنگ شده
دلم برای پنجره های کلاس هایمان که از آنجا تمام شهر زیر پایمان بود تنگ شده
دلم برای تخته های شیشهای که برای خواندن یک کلمه از رویشان باید سرمان را حول یک دایره مدام بالا و پایین و چپ و راست میکردیم تنگ شده
دلم برای کلاس 305 که خاطراتش برایم مثل سرنگ حال خوب است تنگ شده
دلم برای همان غذاهای بدمزه سلف تنگ شده
دلم برای مسجد دانشگاه و سکوت و آرامشش تنگ شده
دلم برای شیب سخت دانشگاه هم تنگ شده
من از سیاست سر در نمیآورم اما؛ دلم برای خوابگاه و آدمهایش و آشپزخانه و چایی های وقت و بی وقتش تنگ شده
من از سیاست سر در نمیآورم اما؛ دلم برای املت های آخرشب و پرزنتی های عصرگاهی اش تنگ شده
من از سیاست سر در نمیآورم اما؛دلم برای اتاق کوچک شش نفرمان تنگ شده
دلم برای سفره کوچکمان که دورش مینشستیم و ترشی هایی که در یخچال انبار کرده بودیم و کتری کوچک بدون دستهمان تنگ شده
دلم برای شبهایی که لامپ را خاموش میکردیم و بعد انقدر گرم صحبت میشدیم که یادمان میرفت هشت صبح کلاس داریم هم تنگ شده
دلم برای خندههای بی امان و مسخره بازی های همیشگی مان تنگ شده
دلم برای شنیدن خاطرات و دغدغه ها و دلتنگی های بچه های خوابگاه تنگ شده
دلم حتی برای اتاق بغلی ها هم که هرشب به خاطر سر و صداهایمان به ما تذکر میدادند تنگ شده
دلم برای خانم خدماتی مهربان خوابگاه که هر روز میآمد در اتاقمان و حالمان را میپرسید تنگ شده
من دلم برای بلوک 4 و خاطراتش تنگ شده
دلم برای حیاط خوابگاه که وقتی در آن قدم میزدی انگار وارد بازار فرهنگ ها و زبان ها و لهجه ها شده بودی هم تنگ شده
دلم برای کسانی که با لهجه ها و زبان های مختلف در کانون کوچک تبادل فرهنگ جمع شده بودند تنگ شده
حتی دلم برای آن دختر فلسطینی که داخل بوفه خوابگاه کار میکرد و هر وقت کارت میکشید با لهجه قشنگش میگفت پسورد؟ تنگ شده
دلم برای چمین زمن(زمین چمن) و شبهایی که خودمان را در پتو میپیچیدیم تا از سرما نمیریم تنگ شده
من از سیاست سر در نمیآورم اما؛ من دلم برای زندگی عادی دانشجوییمان تنگ شده
وقتی روی تخت دراز میکشم و به سقف زل میزنم میگویم خدایا مگر من چندبار بیست ساله میشوم؟
مگر من میتوانم دوباره به همین دوران جالب زندگی ام برگردم؟
خدایا مگر شور و سرزندگی این روزهایم بر میگردد؟
و بعد دوباره ذهنم خالی میشود و باز فکر میکنم به خاطرات
و این روزها چقدر خاطراتم پررنگ اند...
25 تیر 1405