امشب تا دیر وقت شرکت بودم و مشغول جا به جایی یه سری از وسایل، ما که در حال تغییر و تحولیم از چند تا کارگر کمک گرفتیم
نحوه رفتار با کسایی که این سبک کار رو دارن خیلی سخته منم که توی نقش ناظر بودم و باید کارشونو کنترل می کردم
واسه آدمایی شبیه من یکم این موقعیت ها سخته چون نه میتونی اون پایین دستی ها رو تحت فشار بذاری نه میتونی بذاری از این موقعیت سو استفاده کنن
و از همه عجیب تر رفتار اوناس که مدام حس میکنن تو ارث باباشونو خوردی تو این جور مواقع سعی می کنم خودمم مشغول به کار بشم بیکار نباشم باهاشون خوب حرف بزنم اما جدی باشم
اما رفتارای متفاوتی داریم ما آدما یکیشون که سنش یکم بیشتر بود مدام از زیر کار در میرفت به چهره اش میخورد اهل دل باشه دو تای دیگه جوون یکی واقعا خوب کار می کرد یکی دیگه کار می کرد اما حرفه ای نبود تمیز کارم معمولی بود اما واسه ادم وسواسی مثل من نه
موقع حساب کتاب رسید و من مسئولش بودم واقعا حساب بین این آدما خیلی سخت بود چون هر کدوم یه جور با یه حس و حالی کار کرد یکی کاملا با سیاست کار می کرد سعی می کرد از دوتای دیگه بیشتر کار بکشه یکی نا بلد بود و این موضوع بیشتر خسته اش می کرد یکی دیگه واقعا خوب بود هر سه تا متفاوت من مبلغی و باید بینشون تقسیم میکردم
واقعا عدالت سخته وقتی میبینی هر آدمی با یه تفکر زندگی می کنه، رفتار می کنه و از نظر خودش تمام توانش رو گذاشته..من سعی کردم عادل باشم
اما، خالق تو چگونه میخواهی عادل باشی در میان این همه رفتار، این همه تفکر، این همه این همه موجود
عدالتِ ناممکن تو امید بزرگی برای ما انسان هاست
حتی بعد از آن روز که
تو سیب عشق را به ما دادی و از ما زمان خواستی و او که تاب نیاورد و من که رانده شدم
هنوز امید داریم که
ای کاش این بار زمان با ما عادلانه تر باشد.