[ این دست‌ها، دست‌های من نیست. همین حالا، اینجا، چیزی حس نمیکنم. آینه را می‌بینم؛ در دوردست‌ها صدایی قربانی می‌شود. پنجره می‌پرسد: پس تقاصِ واژ‌ه‌هامان چه؟! و می‌گذرد.
می‌لرزم. چشمانم برق می‌زند و این‌بار، دستی دیگر تلفن را برمی‌دارد. این دست‌ها! دست‌هایی که مال من نیست و حالا دیگر جزوی از سایه‌ام شده‌است.
می‌گوید: سلام. کنار پنجره کسی هست هنوز؟ نگاهی به در منتظر هست هنوز؟ می‌شنود: دارد دست‌هایش را می‌شوید. دست‌هایی که مال من نیست. اینجا. اکنون. دیگر شب شده است.
چیزی نمی‌فهمم. به آینه نگاه می‌کنم؛ سایه می‌خندد، سایه جیغ می‌زند. اما آن دست‌ها .. دست‌هایش. انگشتانش. چشم‌هایش ... اینجا و همین حالا، راه را به صبحی دیگر باز می‌کند. ]
