بخش دوم : در کلاس چه شد ؟
عزیز دل من ، اشتیاقت را دوست دارم که میخواهی بدانی در کلاس زبان ما چه گذشت .
می دانی ، اتفاقی که افتاد ، البته اگر بشود نامش را اتفاق گذاشت ، خیلی چیز عجیبی نبود . شاید شما در صف نانوایی ها ، در شب نشینی ها یا حتی در مدرسه ، چنین اتفاقاتی را تجربه کرده اید .
برای من هم اول چیز عجیبی نبود ، گفت و گویی کوتاه ، با معلم و دانش آموزان ، درباره ی سیاست و جنگ و این چیز های مسخره ...
معلم گفت : یه جایی آدم واقعا کم میاره . اصلا کدوم وطن ؟؟؟ وقتی یه وجب از خاکت رو نتونی بخری ، کدوم وطن ؟
قبلش پرسیده بودم : Teacher شما چجوری میتونید به مهاجرت فکر کنید ، اصلا برای من چنین چیزی شدنی نیست ، برای من حتی کوچ کردن به یه شهر دیگه هم سخته . حالا چه برسه به مهاجرت ...
Teacher ادامه داد : وقتی وضعیت خراب باشه ، آدم باید خودش رو به وطن ترجیح بده ...
گفتم : چرا نباید تغییر ایجاد کنیم ، چرا نباید اوضاع رو بهتر کنیم ؟
Teacher گفت : ما به یه نفر مثل امیرکبیر نیاز داریم ، که فعلا توی این کشور نداریمش . پس بیخیال .
بحث هم کاملا عوض شد و به جای دیگری رفت . اما ذهن من پیش امیرکبیر جا ماند .
چیزی درباره امیرکبیر نمیدانستم . البته چیزهای کوچکی یادم می آمد ، کینه ی کوچکی از امیرکبیر بر دل داشتم .
پس از امتحان اجتماعی ، و تشر خوردن از معلمم - به خاطر اینکه در جواب به سوالِ امیرکبیر چه بود و چه کرد ؟ جواب داده بودم : امیرکبیر پسر کوروش کبیر بود - حق داشتم از امیرکبیر کینه بردل داشته باشم .
اما حالا کنجکاو شده بودم که امیرکبیر را بشناسم و بفهمم این آدم چه کاری انجام داده است ...
بالاخره وقتی معلمت همچین چیزی بگوید تو هم کنجکاو میشوی ، اصلا مگر میشود یک نفر اوضاع کشور را درست کند ؟؟؟ پاسخ سوالاتم را میخواستم .
پس خیلی سریع دست به کار شدم ، خواستم که درباره امیرکبیر بخوانم و چیزی یاد بگیرم .
اما طبق معمول حوصله ام نکشید . کتاب های مسخره ای ، در کتابخانه ردیف شده بودند که همه درباره امیرکبیر نوشته بودند . اما آنقدر سنگین بودند که هیچ کاری نمیتوانستم بکنم ، جز آن که کتاب را سرجایش بگذارم و بیخیال همه چیز شوم .
اما به ذهنم خورد که در ویرگول بنویسم . حداقل با هم ، شاید بتوانیم امیرکبیر را بشناسیم
و امیرکبیر زمانه باشیم .
