سنم ک کمتر بود با یکی دعوام شد. یکی ک دو سه سال بهترین دوست من بود. آخرین تیکه ی پازل من برای اتصال ب روابط دنیایی بود. اون موقع ها!
دعوامون شد. من وسط دعوا یادم رفت. یادم رفت خوبی هاشو، مهربونی هاشو، یادم رفت وقتایی ک هیچکس نبود اون چقدر بود، یادم رفت چطوری وقتی ک نباید، بهم اعتماد کرد. واقعا یادم رفت. عصبی بودم و هیچی هم بلد نبودم خب :) یکمم تقصیر اون بود. اونم آخه بچه بود.
جفتمون یادمون رفت.
خواستیم بعد از اون دعوا درستش کنیمااا. ولی نشد. دیگه نمیشد. حرمت ها شکسته شده بود. داد ها زده شده بود. حرفای نزده ی زیادی زده شد.
اینجا مینویسم با عنوان اینکه این آخرین خط از خاطرات تو توی سر منه. بعد از این نوشته، دیگه ن بهت فکر میکنم، ن جایی توی نوشته های من داری. چون دلم برات تنگ شده. تو، آخرین بار، با اینکه بهم قول داده بودیم برای اینکه بتونیم دوستای بهتری برای هم باشیم، تغییر میکنیم، تغییری نکردی. دیگه دلم نمیخواد ک دلم برات تنگ شده. فقط گاهی فکر میکنم شاید باید بیشتر درکت میکردم. ولی منم بچه بودم :) مثل تو!
امیدوارم همیشه و همیشه بخندی. هیچوقت و هیچوقت ناراحتی تو قرار نیست منو خوشحال کنه. موفقیت باعث افتخار من، لبخند های تو باعث شادی منه. تو برای من جزعه بهترین خاطراتی. کسی ک روز اول ازش بدم میومد، خیلی یهویی چندین سال شد بهترین دوست من. هر بار یادم میاد چطوری توی اون شرایط بهم اعتماد کردی و یک بارم بهم تو نگفتی و صبوری کردی، گریه میکنم. از اینکه چرا اینطوری شد. چرا یهو اینقدر دور شدیم.
البته ک من همیشه میپذریم آدم ها قرار نیست همیشه بمونن. ولی ب عنوان انسانی ک ساعت نزدیک ب ۱۲ شب داره میشه، حق دارم کمی غصه بخورم. آخرین شب بهم شب بخیر نگفتیم. میدونم بازم شبای زیادی میاد تو زندگیت ک شب بخیری در کار نیست. ولی شبت بخیر. تو نباید بدون شب بخیر بخوابی.