نمیدونم دلم میخواد از کجا شروع کنم؟ ولی میدونم که میخوام شروع کنم. همیشه وقتی میخوام یه کاریو انجام بدم هزارتا فکر میکنم درباره اش. اینکه موفق میشه؟ نمیشه؟ آخر داستان چی میشه؟! اولشو چیکار کنم؟ بزار یکیو پیدا کنم اونم باهام هم قدم بشه.
ولی الان خیلی خیلی خسته تر از این حرفام. خیلی زیاد. خیلی یهویی متوجه شدم که ۳ ساله هیچ دستاوردی توی زندگیم ندارم. هیچی! سه ساله فقط میگم خب باشه حالا ی کاریش میکنم. و سه ساله هیچی ندارم ک باهاش به خودم افتخار کنم. حس بدم از اینه ک منم دلم میخواد برای خودم، برای اطرافیانم ی کاری کنم.
ی جمله نوشته بود که شما یک بار می میرید اما هر روز زندگی می‌کنید.
من هر روز زندگی نکردم. اصلا تاحالا اَدایی زندگی نکردم. شاید تنها چیزی ک الان دوستام بهش افتخار میکنن اینه ک گاهی میتونم خیلی pickup لاین های تمیزی داشته باشم. ولی چه فایده؟ وقتی اینقدر از خودم و زندگیم دورم.
دارم فقط مینویسم و ب هیچی فکر نمی‌کنم. حتی نمیدونم جملاتم بهم دیگه مربوط هستن یا نه. ولی میخوام اولین کاری ک میکنم این باشه. دیگه فکر نکنم و فقط انجام بدم.
میدونید وقتی ب حرکت آخر روزتون توی باشگاه میرسید، اگه بهش فکر کنید انجامش نمیدید؟ نباید بهش فکر کنید. پلانک دارید؟ بهش فکر نکنید فقط پشت هم پلانک هارو بزنید. تمرین هوازی دارید؟ بهش فکر نکنید فقط پشت هم تمرین کنید.
نمیدونم چی میشه. دوست دارم نوشته هام بمونن و بعد ها اگه کسی دیده شون براش جالب باشه.
خودمو بغل میکنم و به خودم میگم اشکالی نداره اگه همه چیزو توی زندگیت خراب کردی. هنوزم میتونی درستش کنی. هنوزم میشه. فقط فکر نکن و انجامش بده.
