بعضی شبا، بعد از کلی دویدن، کلی فکر،کلی چه کنم ها، کلی دیدن آدم ها، ارتباط با خانواده، دوستان، حساب و کتاب ها، شب که میشه، آخر شبا، کل ذوقم اینه که بیام جلوی تلوزیون، فقط یک ساعت، یک ساعت دست من باشه کنترل. روی مبل جلوی تلوزیون در حالی ک پتو رومه، و بطری اب کنارم، چشمامو نیمه باز بزارم و زل بزنم ب تلوزیون. لامپ ها خاموش باشن، یک ساعتم ک تموم شد، صدای تلوزیون رو ببندم و به این فکر کنم که وای. چقدر سکوتش خوبه. باورتون میشه؟! بعضی روزا حتی همه ی تلاشم اینه ک همه ی کارامو تموم کنم که اون یک ساعت شبم رو با آرامش و بدون عذاب وجدان داشته باشم. کاشکی میتونستم حسم رو بهتر توضیح بدم. شاید مثل خوردن آب بعد از یه بستنی خوشمزه. شاید چنین حسی. آب خنک!!!!!!!!!!!