ویرگول
ورودثبت نام
بلوبِری
بلوبِریحس میکنم یه پنجره هستم که رو به یه جنگل بارونی باز شدم. نفس های عمیق میکشم. به صداها، بیشتر توجه میکنم. به چهره ها نگاه میکنم. خودم رو در اغوش میگیرم.
بلوبِری
بلوبِری
خواندن ۴ دقیقه·۲ سال پیش

این نوشته رو توی نوشته های ذخیره شدم پیدا کردم.

من همیشه بیرون دایره زندگی میکنم. یعنی دیدین مثلا میگن توی محیط امنتون نباشید؟ ازش بیاید بیرون؟ من کلا محیط امنی ندارم ک توش بمونم. تجربه ی اینو دارم که همیشه ی کاری کردن بهتر از اینه که حسرت همون کار نکرده رو بخوری.

متوجهم ک همونقدر ک احتمال بُرد هست، احتمال باخت هم هست. من باخت های زیاد تر از بُرد داشتم. ولی میدونید چیه؟! واقعا برام مهم نبوده.

مخصوصا این یک سال اخیر ک من بیشتر با خودم زندگی کردم و خیلی بهم چسبیده بیشتر اون محیط امنم رو از بین بردم.

البته ی محیط امن خیلی ناز دارم. اتاقم! دیوار های اتاقم. اتاقم جایی هست ک من توش میتونم تا ابد زندگی کنم. حتی چندبار خواب اینکه توش برای خودم آشپزخونه زدم و دیگه حتی نیازی ب بیرون رفتن از اتاقم ندارم رو دیدم. اتاقم محفل امنمه. و همه ی اطرافیانم میدونن نباید بدون من اونجا برن. وقتی از خونه میرم بیرون درش رو قفل میکنم. یه بار یه نوشته داشتم. توش نوشته بودم، دیوار های اتاقم شاهد خیلی چیزا بودن. شاهد گریه های من، خنده های من، شاهد همه چیز من بودن و بازم اجازه دادن من بهشون تکیه کنم.

ولی نمیدونم اتاق محیط امنه یا نه. ولی وقتی میگم محیط امن منظورم بیشتر از نظر رفتاری هست. من واقعیت های زندگی رو درک کردم. ولی توی سر خودم برای خودم ی دنیا دارم. بخاطر همین از اینکه برای هر ساعتم ی کاری دارم ک انجام بدم خیلی خوشحالم. از اینکه تمیزم از اینکه از طبقه بندی لذت میبرم. از همه چیزم. ولی پوینت تموم این حرفا این بود که به این نکته برسم. خواهرم با من دعوا کرد‌. سر من ی عالمه داد زد ک از این دنیا دور شو‌. بچه ها من واقعا طبیعی هستم. یعنی رفتار هام همه چیزم ب شدت عادیه. قیافه ام، کارایی ک میکنم. همه چیز عادیه. من برای هر کاری که میکنم فکر میکنم. من حتی حواسم ب حرفایی ک میزنم هست. بچه ها من نمی‌فهمم. پس زندگی چطوری باید باشه. من فقط دنیای خودمو دوست دارم. وقتایی ک یه کاری رو نخوام خب نمیکنم. وقتی هم بخوام؟! حتمااااا انجامش میدم. ولی نمیفهمم چرا پس این طوریه. مگه چیکار کردم. گریه میکرد و می‌گفت بس کن. بس کن. چیو بس کنم؟! مگه چیکار کردم؟! میدونم کارای بدم داشتم ولی خب باید کار بد رو میکردم تا کار خوب رو یاد بگیرم:)

من فقط دارم از همه چیز لذت میبرم. بعضی وقتا دلم میخواد برای خودم گریه کنم. از اینکه خب من که کاری نمیکنم. چرا کسی ک عزیز تر از جونمه، نمیخواد از دید من نگاه کنه ب زندگیم. فکر میکردم شاید اون منو خیلی بفهمه. البته اشکالی نداره. خب آدم ها فرق دارن.

هیم

اشکالی نداره. شاید هنوز خیلی چیزا هست ک نمیدونم!

اون قسمتی ک میگفتم همه چیزم عادیه، اون بالا. ببینید مثلا منم اون دوره ای از زندگی رو داشتم که دلم دوست پسر میخواست. دنبال ست های پلنگی و مد روز بودم. از ناخن های بلند خوشم میومد. داف بودن یا از این چیزا. ولی من از اونایی بودم ک اینارو تجربه کردم، امتحانشون کردم. بعد مسیر زندگی رو جلوتر ک اومدم اینجوری شدم ک خب، من ناخن های بلند قرمز دوست ندارم. دلم ناخن های کوتاهی رو میخواد ک خودم تمیز توی خونه لاک بزنم و از اینکه اون لاکی که زدم، تیکه تیکه بریزه، لذت ببرم. شاید باورتون نشه ولی هنوزم از این فکر لذت میبرم. ب تیکه تیکه های ریخته ی شده ی لاک روی ناخن هام نگاه میکنم و میگم فاعک. ت چقدر خوبی.

بعد بریم جلوتر مثلا دوست پسر خواستن، خب مختص سنم بود، میدیدم توی مدرسه دوستام دارن، با پسرا ارتباط گرفتم، بعد جلوتر ک رفتم دیدم دوست پسر داشتن وقتی خوبه ک انسان مقابلت سالم باشه یا حداقل برای سالم بودن و سالم شدن تلاش کنه، این وسط یهو دیدم من نمیخوام برای دوست پسر داشتن تلاش کنم، من میخوام توی زندگی خودم چرخ بزنم، اگه این وسطا با کسی آشنا شدم و آدم مناسبی بود، خب باهاش جلو میرم. توی سرم چنین فکریه. ولی از اینکه یکی کنترلم کنه میترسم. بخاطر همین دوری میکنم. دلم نمیخواد کسی کنترلم کنه. دوست دارم باهام هم قدم باشه. یو نو؟!

بعد تلاشم برای داف شدن؟ واقعا هنوزم گاهی دلم میخواد تلاش کنم😂 ولی تلاش های عجیب نمیکنم. از دیدن خودم توی آینه لذت میبرم. از اینکه ریمیل جدید تست میکنم. از اینکه با دوستم روی دستامون رد تینت باشه. از اینکه پالتو های بلند میپوشیم و توی خیابون راه میریم زیر بارون. این چیزای کوچیک. ولی خواهرم دلمو شکست واقعا. بهش گفتم تو اصلا منو نمیشناسی. واقعا هم منو نمیشناسه. من دختر خوبی ام. مدت هاست دارم تلاش میکنم. ولی انگار هیچکس تلاش هامو ندیده. خب حقم دارن. همه ی این تلاشها، نتایجش توی ذهن من بوده. فقط باعث شده درون من آروم باشه. فقط دو باری مامانم بهم گفته تو فرق داری. تو انگار میفهمی من چی میگم. یا بهم میگه توی جامعه نگرانت نیستم. وقتایی ک حرف میزنی باهام میفهمم مراقبی. نمیدونم. نمیدونم. نمیدونم. نمیدونم.









































































دوست پسر
۵
۱
بلوبِری
بلوبِری
حس میکنم یه پنجره هستم که رو به یه جنگل بارونی باز شدم. نفس های عمیق میکشم. به صداها، بیشتر توجه میکنم. به چهره ها نگاه میکنم. خودم رو در اغوش میگیرم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید