ویرگول
ورودثبت نام
بلوبِری
بلوبِریحس میکنم یه پنجره هستم که رو به یه جنگل بارونی باز شدم. نفس های عمیق میکشم. به صداها، بیشتر توجه میکنم. به چهره ها نگاه میکنم. خودم رو در اغوش میگیرم.
بلوبِری
بلوبِری
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

انتظار نداشتم.

حتما شده ی موقع هایی فکر کنید که نکنه دیگه صبح رو نبینم؟! هوم؟! شده حتما.

منم خیلی شبا بوده ک چنین حسی داشتم ولی صبح رو باز دیدم. این مدت، هر اتفاقی افتاده ، خب دلیل تمام اون اتفاقات تصمیمات اشتباه من بود ک گرفته شد. و تمام این مدت با این فکر بوده ک اشکالی نداره. تو باید تقاص اشتباهت رو پس بدی خب. تو کار بدی کردی. کارت اشتباه بوده. با این فکر رد شد همه اش. ولی بدترین و بدترین قسمت ماجراها اینه که حالا، بعد از ۳ سال؟! ب طرز خیلی عمیق تری حس میکنم ک قرار نیست صبح هایی رو ببینم. الان هستما‌. هنوز وقت هست. ولی خیلی بد، خیلی بد زیاد حس میکنم ک دیگه نمیکشم. یعنی مغزم هی ازم میپرسه هنوزم میتونی؟! بدنم جواب میده نه! . بدنم از مغزم میپرسه فکر جدید داری؟! مغزم میگه نه. بعد میدونید بدترین قسمت این اتفاقات چیه؟ اینه ک من تازه داشت از زندگی، زندگیم، خودم، رابطه ام با خانواده ام، دوستام، از اینا خوشم می میومد. بعد چندین سال من تونسته بودم با خانواده ام وقت های زیادی رو بگذرونم. ب مامانم بگم چقدر خوشگله. از پدرم تشکر کنم‌. وارد جمع آدم های بزرگ تر از خودم بشم و من روی توی جمع قبول کنن. از نظر زندگیم توی سوشال مدیا، لذت ببرم ک مدت هاست اینستاگرام ندارم و یا لست سینی تلگرامم بشه یک هفته هست چک نشده. من رابطه ام حتی با خدا خیلی بهتر شده. این مدت توی دفتر جدیدم خاطرات روزم رو مینوشتم و لذت میبردم. از شبایی ک چراغ های خونه خاموشه و تلوزیون روشن و میتونم فیلم ببینم. من واقعا داشتم لذت میبردم ولی دیگه نمیکشم. فشار مشکلاتی ک باید حل کنم خیلی زیادن. خیلی زیاد. ی جورایی خیلی مطمعنم ک فردایی هست ک نخوام ببینمش و من‌توی این یک سال رابطه ی عاطفیم رو با خانواده ام خیلی سعی کردم بهتر کنم و موفق بودم. خیلی سعی کردم بین مامان بابام، سعی کنم رابطه اشون رو بهتر کنم و موفق بودم. و حالا مغزم و بدنم و همه ی وجودم، میخوان اینارو رها کنیم و بریم. و من تمام تنم درد میکنه که مامانم برام گریه میکنه و چیکار کنم. مطمعنم کسایی هستن ک وقتی من برای همیشه برم، توی سرشون یه درد اَبدی میشم. ولی درد موندن و نشدن هارو چیکار کنم. انگار زندگیم شده یه التماس. التماس توروخدا جواب بده. التماس توروخدا اوکی شو. التماس توروخدا استرس نداشته باش. التماس توروخدا لو نرو. من از آدم ها ناراحت نیستم. این مدت بهترین تجربه های زندگیم رو در رابطه با آدما داشتم. من از خودم خستم. خیلی وقته خستم و من خیلی تلاش کردم. من مزه های خیلی بدی رو تجربه کردم و ازشون رد شدم. ولی دیگه نمیتونم. هر آن امکان داره از درد بترکم و همه چیو بگم. هر آن امکان داره جلوی بابام داد و فریاد کنم و بگم دیگه نمیکشم. بگم دارم روی زندگیم و خودم بالا میارم‌. شایدم خودمو بزنم. حس میکنم با خود زنی از فشار رها میشم. قلبم درد نمیکنه. ی جایی خیلی بدتر، ی درد رو درونم، درون ی تیکه از روحم دارم حس میکنم.

خیلی پوست کلفت شدم‌. خیلی‌. با چه رویی دارم ادامه میدم؟! با چ رویی دارم زندگی میکنم ولی اینقدر مشکل درست کردم که کم کم داره خانواده ام هم درگیر میشه. چقدر حس درد میکنم. یعنی این شبا هم صبح میشه؟!! شک دارم.

کاشکی باز بشه بیام بنویسم که صبح شد! شبی که فکر نمیکردم صبح بشه.




سوشال مدیادرداینستاگرامتلگرام
۶
۱
بلوبِری
بلوبِری
حس میکنم یه پنجره هستم که رو به یه جنگل بارونی باز شدم. نفس های عمیق میکشم. به صداها، بیشتر توجه میکنم. به چهره ها نگاه میکنم. خودم رو در اغوش میگیرم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید