هوا زیبا و زیبا تر میشود اما روزها زشت میمانند. هوا طمع آخرزمان دارد و رنگ نبرد شیاطین و فرشتگان. رنگ و سوزی که خونم را میجوشاند و از وجد به رقصم می آورد. اما در واقعیت خبری از جنگ نیست. جنگ تمام شده. مردگان از یاد رفته اند. صدا به صدا نمیرسد. آسمان دروغ می گوید. این هفته ای که بوی خفگی و مردگی دارد را نمی توان با این آسمان زیبا پوشاند.
در دانشگاه می لولیم. دانشگاه این دانشجویان خفته بی درد. دانشگاهی که روح ندارد. جان ندارد. {فقط اینترنت دارد}. قلبم از خلا اش میخارد. اینجا دنبال چیزی میگردم که نیست و آگاهی از نبودنش بیشتر من را بی قرار کند و کاو میکند. میخواهم بدوم و جیغ بزنم که پس کجاست؟
هیچ نیست. ادامه میدهیم. با نبودن ها ادامه میدهیم. با خفگی ها. ادامه میدهیم با امیدی که قصد مردن ندارد.