
گاهی دلم میخواهد بنشینم و برای خودم بنویسم؛
برای دختری که سالهاست با خودش زندگی میکند، اما هنوز مطمئن نیست واقعاً خودش را میشناسد یا نه.
من یک دختر بیستوچند سالهام؛
دختری که روانشناسی میخواند، اما بعضی شبها آنقدر در فکرهای خودش غرق میشود که نمیداند چطور باید ذهن خودش را آرام کند.
دختری که مدتهاست سعی میکند بهتر شود؛
اعتمادبهنفس بیشتری داشته باشد، کمتر بترسد، کمتر خودش را با دیگران مقایسه کند و بالاخره یاد بگیرد برای خودش زندگی کند.
اما راستش را بخواهید، همیشه موفق نیستم.
گاهی خیلی خستهام.
از فکر کردن به اینکه چه کسی هستم، چه چیزی شدهام و قرار است چه چیزی بشوم.
از اینکه به آدمهای دیگر نگاه کنم و ببینم چقدر جلوترند و بعد آرام و بیصدا از خودم بپرسم:
«پس من چی؟
من کی قرار است بالاخره به جایی برسم که به خودم افتخار کنم؟»
گاهی احساس میکنم سالها گذشته و من هنوز همان دختری هستم که نمیداند دقیقاً چه میخواهد.
گاهی به گذشته نگاه میکنم و دلم برای خودم میسوزد؛
برای تمام فرصتهایی که از ترس از دست دادم، برای حرفهایی که نگفتم، برای آدمهایی که نتوانستم نگه دارم و برای روزهایی که به جای زندگی کردن، فقط نگرانِ زندگی بودم.
من زیاد فکر میکنم.
آنقدر زیاد که گاهی یک اتفاق کوچک میتواند ساعتها در ذهنم تکرار شود.
یک حرف.
یک نگاه.
یک پیام.
یک «کاش».
و بدتر از همه این است که گاهی با خودم همانطور رفتار میکنم که هیچوقت با کسی که دوستش دارم رفتار نمیکنم.
از خودم ایراد میگیرم.
سرزنشم میکنم.
به خودم میگویم چرا قویتر نبودی، چرا زودتر شروع نکردی، چرا مثل بقیه نشدی.
انگار همیشه باید ثابت کنم که کافی هستم.
اما شاید...
شاید من هم حق دارم گاهی فقط یک آدم معمولی باشم.
حق دارم ندانم.
حق دارم اشتباه کنم.
حق دارم بعضی روزها هیچ انگیزهای نداشته باشم.
حق دارم دلم برای کسی تنگ شود، گریه کنم، بترسم، دوباره بلند شوم و باز زمین بخورم.
شاید بزرگ شدن آن چیزی نیست که همیشه فکر میکردم.
شاید بزرگ شدن یعنی یک روز بفهمی قرار نیست ناگهان تبدیل به آدم دیگری شوی؛
قرار است همین خودت را، با تمام ترسها و نقصها و زخمهایت، آرامآرام یاد بگیری دوست داشته باشی.
من هنوز خیلی چیزها را نمیدانم.
هنوز گاهی گم میشوم.
هنوز بعضی روزها آینده برایم ترسناک است.
اما یک چیزی را میدانم:
من هنوز اینجا هستم.
هنوز دارم تلاش میکنم.
هنوز ته دلم آرزوهایی هست که هیچکس از آنها خبر ندارد.
هنوز دلم میخواهد یک روز صبح بیدار شوم و ببینم تبدیل شدهام به همان دختری که سالها پیش آرزو داشتم باشم.
شاید آن روز نزدیک باشد.
شاید هم خیلی دور.
فعلاً نمیدانم.
اما این بار نمیخواهم به خاطر دیر رسیدن، خودم را سرزنش کنم.
میخواهم دست خودم را بگیرم و آرام به خودم بگویم:
«اشکالی ندارد اگر هنوز خودت را پیدا نکردهای.
تو هنوز فرصت داری.
هنوز میتوانی شروع کنی.
و شاید تمام این سالها، قرار نبوده خودت را پیدا کنی؛
قرار بوده خودت را بسازی.»